Onsen

De ligging tussen verschillende natuurgebieden maakt Nagano bijzonder. Ten noordwesten van de stad ligt Togakushi, bekend om zijn eeuwenoude cederbomen, bergheiligdommen en wandelpaden (en beren, zullen we later ontdekken). De omgeving heeft een bijna mystieke sfeer en wordt vaak gezien als een van de mooiste bosgebieden van Japan. Plan is om hier de volgende dag heen te gaan. Maar vandaag blijven we in de stad zelf.

We bezoeken de al eerdergenoemde Zenko-ji tempel. Mooi, kan niet anders zeggen. Ben wel een beetje tempelmoe inmiddels.

Vervolgens bezoeken we het Nagano Prefectural Art Museum. Een pareltje. Wat een prachtig museum! Dat had je echt niet verwacht in een stad(je) als dit. Esthetisch gebouw, supermooi, goed dat ze hier het geld over hebben voor een dergelijk museum. De tentoonstellingen zijn ook mooi, helaas mag je van de meeste werken geen foto’s maken.

Aan het einde van de middag bezoek ik de Uruoikan onsen. Een onsen is een traditioneel Japans badhuis met hete baden, vaak een natuurlijke hotspring (in dit geval wel), vergelijk het een beetje met een sauna. Die was er in dit geval ook trouwens, maar heb ik niet gebruikt. Mannen en vrouwen gescheiden. Warme baden naast koude. Er zijn gebruiken, die ik natuurlijk niet ken. Dus je kijkt een beetje om je heen en je doet je best. Speciale hoofdhanddoekjes die niet in het water mogen komen. In ieder geval is het de bedoeling dat je je uitgebreid wast, daarvoor zijn er lange rijen met laaghangende douches, je kunt op een soort van plastic krukje zitten; het is echt anders dan je staande douchen, heel rustig en relaxed eigenlijk.

Badkleding is niet toegestaan dus je loopt er lekker noodgedwongen in je nakie rond. Ik heb de indruk dat het voor de mannen (zowel oud als wat jonger) die er zijn een soort rustmoment op de dag is, ze bemoeien zich met niemand, sommigen praten wel wat met elkaar, maar dat gebeurt toch weinig. Ze zijn vooral in zichzelf gekeerd. Er heerst rust. Heerlijk, ontzettend ontspannend. Eenmaal teruglopend op de weg naar het hotel voel ik me fantastisch.

’s Avonds eten we in een “kiprestaurant”. Kip is niet het enige dat daar verkrijgbaar is maar veel van de gerechten zijn wel kip-gebaseerd. De kippevelspiesjes bevallen me niet echt (nogal taai, wel goede smaak), maar de Tataki van kip (net aangebraden soort van carpaccio van kip, grotendeels rauw) is heerlijk. Wel een vreemd idee natuurlijk om zo goed als rauwe kip te eten.