Narita

Gisteren kaartjes online geprobeerd aan te schaffen voor de Shinkansen naar Narita, waar we de ochtend voor vertrek terug naar Nederland in een hotel zullen verblijven. Inmiddels routiniers clickten we op de juiste buttons en vulden de juiste gegevens in. Op de een-na-laatste stap kwam de verrassing: het systeem deelde ons mee dat de kaartjes niet op het station van Nagano konden worden afgehaald! Huh? Waar dan wel? Dat werd niet duidelijk. Chat gaf uitkomst: “Ja jullie hebben kaartjes bij JR (Japan Rail) West besteld, maar dat moest natuurlijk JR East zijn sukkels. Probeer het nog maar eens op de JR East website”. Nou dat geprobeerd, kom je op een website uit met een gebruikersinterface uit het jaar 700 (BC), en ja grotendeels lukt het totdat je moet betalen. Dan moet je eerst een account aanmaken, en omdat proces te voltooien moet je op een link clicken in een bevestigingsemail, en die email, ja die email komt nooit aan… Meerdere adressen geprobeerd, lukt gewoon niet. We geven het op. Dan maar kaartjes direct op het station kopen de dag erna.

Op het station blijkt de trein die we wilden nemen inmiddels vol te zitten. Maar we zijn nog net op tijd voor de trein ervoor, alleen heeft die geen plekken meer voor de economy/tweede klasse, dus boeken we stoelen in de “Grand class”, wel duurder natuurlijk maar het verschil in prijs is niet enorm groot. Het verschil in comfort daarentegen is wel enorm groot, maar is voor een treinreis van zo’n anderhalf uur niet nodig.

Eenmaal in Tokyo nemen we de Narita Express naar het vliegveld (hotel is daar vlakbij) maar bij aankomst laten de exit-poortjes ons niet door. We blijken alleen de toeslag voor de Narita Express te hebben gekocht maar niet de basic fare tickets. We hebben nog net genoeg cash geld bij ons (dat is het enige dat daar wordt geaccepteerd) om die alsnog aan te schaffen.

Op dat moment beseffen we ons des te meer dat onze manier van reizen toch wel heel vermoeiend is. We hadden voor aanvang van de reis al veel geregeld, maar eenmaal hier valt ook telkens weer veel te regelen. In het begin is dat niet zo erg, maar op een gegeven moment heb je daar wel een beetje genoeg van. We hebben een geweldige reis, zonder meer, het is een heerlijke ervaring. Maar al die praktische dingetjes, en continu onze (weliswaar kleine) koffertjes in- en uitpakken, op een gegeven moment is het wel genoeg. Volgende keer: minder verschillende plekken bezoeken en daar langer verblijven. Meer rust daarmee. De zin om te reizen zélf verandert niet en de ervaringen die dat oplevert vinden we heel waardevol en belangrijk.

Het hotel is prima (echt prima), diner ook, en ze hebben een sauna/onsen waarin ik weer helemaal kan ontspannen en tot rust kom.

Dag erna op tijd naar het vliegveld, we brengen de tijd voor het boarden door in de Narita Premier lounge die heerlijk rustig is. Vlucht daarna met KLM ook prima, alhoewel me opvalt dat het interieur van de cabine nogal onderhevig is aan slijtage, net zoals op de heenweg: stoelen die niet omhoog of omlaag kunnen, entertainmentschermen die het niet doen, kapotte voetenbankjes, randen van panelen die aan het rafelen zijn, etc. Moeten jullie wat aan doen #klm! Misschien heeft het met bezuinigingen te maken, ze hebben het ook niet gemakkelijk gezien de economische omstandigheden en toenemende eisen aan de luchtvaart.

We vliegen de noordelijke poolroute. Weet niet goed waarom maar dat vind ik leuk. Chat informeert ons dat de vlucht vandaag ongeveer op 75 graden noorderbreedte zal uitkomen, dus nog wel iets weg van de geografische Noordpool.

Het toestel vandaag is een Boeing 787-9 (Dreamliner), anders dus dan de 777 die we op de heenweg hadden en die oorspronkelijk ook voor de terugvlucht stond gepland. Ik had me op de Dreamliner verheugd want stiller en zo nog wel wat voordelen, maar valt me een beetje tegen.