Naar Kanazawa

De reis van Hiroshima naar Kanazawa is wat gecompliceerder dan die van Tokushima naar Hiroshima. We hadden gehoopt op een rechtstreekse en vlotte Shinkansen-verbinding die ons daar in een uur of zo zou brengen. Maar dat was niet zo: ChatGPT (Chat voor intimi) hielp ons uit de droom. Vier uur reistijd met twee keer overstappen: eerst met de Shinkensen naar Shin-Osaka, dan met de boemeltrein (alles is relatief: de “Limited Express Thunderbird” is ook best snel) naar Tsuruga. En van daaruit weer een stukje met de Shinkansen naar Kanazawa. Chat probeerde onze teleurstelling te verlichten: “dat laatste stuk met de Shinkansen is superleuk want dat is een nieuw traject met de meest moderne trein”. Ok ok, het is wat het is. Chat raadde ons ook aan om te reserveren, want druk traject op een zondag, vaak is reserveren verplicht enz. We konden op het station langs gaan of het online doen. We deden het laatste en het ging supervlot. Alles ingevuld, stoelen uitgezocht, en betaald: voor €103 p.p. waren we klaar. Voor een reis van ongeveer 550 kilometer met een geschatte reistijd (zoals al gezegd) van iets minder dan vier uur.

De kaartjes haalden we gisteren al op toen we tijdens onze stadswandeling langs een afgelegen stationnetje liepen en daar een kaartjesautomaat tegenkwamen. Creditcard ingevoerd, reserveringscode ingevoerd, het apparaat begon te ratelen, en spuugde na geruime tijd 14(!) stukjes karton uit. Het was niet onmiddellijk duidelijk wat wat was, een puzzel, maar uiteindelijk kwamen we er redelijk uit: base fare tickets, toeslagen voor (de nog snellere versie van) de Shinkansen, stoelreserveringen, kwitanties, soms waren base fare en stoelreserveringen gecombineerd in een kaartje, etc. Chat nog even laten controleren en die legde ons haarfijn uit hoe het zat met de kaartjes, en in welk toegangspoortje we welk kaartje moesten stoppen, hoe we van perron tot perron kwamen gezien de wagons waarin we zouden zitten, en vooral ook dat de overstaptijd ruim was, maar toch wel te kort om tussendoor nog even koffie te gaan drinken (echt). Chat zette daar een smiley bij. Chat heeft humor.

De meest verrassende ontdekking was wel dat we in sommige gevallen twee kaartjes tegelijk in de toegangspoort moesten duwen. Bijvoorbeeld het basic fare ticket én de stoelreserveringen. Dat had ik niet verwacht: eerder vlak na elkaar of zo. Nee, verzekerde Chat ons nog eens expliciet. Anders raakte het poortje in de war en moesten er Japanners bijkomen om ons te helpen.

En klopte het nou wat Chat ons allemaal probeerde wijs te maken? Nou bijna en op cruciale punten dus niet, en dat leverde bij de overstap in Osaka wel wat stress op. Chat had ons verteld dat we daar simpelweg de borden “Limited Express Thunderbird” moesten volgen, en dan kwam alles goed. Maar die borden waren er helemaal niet. Tijdverlies dus, en we hadden maar 12 minuten overtaptijd. Wel waren er borden “JR Rail transfer”, dus die maar gevolgd. En toen we de door Chat aanbevolen kaartjes in het transferpoortje wilden duwen spoog die ze vrolijk weer terug. Wat nu. Aan stationpersoneel gevraagd. Die begonnen al onze kaartjes uitgebreid te bestuderen. Kostbare minuten streken voorbij. Uiteindelijk waren ze eruit, kregen we elk vier kaartjes in onze handen gedrukt, die dus tegelijkertijd in het poortje moesten worden gestopt(!), en taadaam het transferpoortje ging open.

Op naar de volgende hindernis. Op welke van de 16 perrons die voor ons lagen vertrok onze trein? Japans en westers schift op de dynamische bewegwijzering wisselden elkaar in hoog tempo af. Een mensenmassa die random door de ruime hal bewoog zorgde voor extra prikkels. Gelukkig zag Michel het net op tijd: perron 4. We konden ons nog net voor de deuren sloten de trein in squeezen. Toch nog stress, maar tevreden dat we het hadden gered.

De volgende overstap (nog korter: slechts 8 minuten) verliep daarentegen probleemloos, mede doordat we inmiddels begrepen dat je simpelweg alle kaartjes die je hebt gelijk in het poortje moet duwen (hoewel ze er maximaal tegelijk vier aankunnen; wat je niet meer nodig hebt houdt het poortje achter). Een door een instructievideo op youtube legde uit hoe kinderlijk eenvoudig het was om van de Thunderbird naar de Shinkansen te komen.

Maar waarom heb ik het nou zo vaak over Chat? Vooral omdat ik merk dat ik steeds meer gebruik van AI maak (ik heb overigens ook een abonnement op Claude maar hem gebruik ik nog wat minder vaak, moet ik wel wat vaker gaan doen). Je moet niet blindelings op Chat vertrouwen, Chat maakt fouten. Als je twijfelt: controleer de bronnen die Chat opgeeft. En ik ben er nog niet zo’n fan van om Chat teksten voor me te laten schrijven. Ik heb het in deze blog tot nu toe een paar keer gedaan, maar het resultaat was vaak wat te, tja, hoe zal ik het zeggen, te “netjes” of zo. Met te veel algemeenheden. Een paar keer vond ik het ook best Ok. Denk wel dat het goed is om met deze bots ervaring op te doen, zodat je weet hoe of wat. Want nuttig is het vaak wel, en het kan erg veel tijd schelen.

Aankomst in Kanazawa en het voelt gelijk anders, relaxed, ouder, broeierig. Omdat het hotel maar iets meer dan een kilometer van het station verwijderd is besluiten we te gaan lopen. Note to self: niet meer doen met trolley’s, hoewel het echt niet ver was.

We verblijven in The Hotel Sanraku Kanazawa. Mooi hotel, alles werkt in de kamer, je kunt er je eigen wasje doen, supervriendelijk en behulpzaam personeel en het ontbijt is werkelijk super. Denk eigenlijk niet dat ik wel eens in een hotel heb gezeten waar het ontbijt zo goed was, in de categorie ontbijtbuffetten dan.