Hiroshima mon amour

Hiroshima is een stad met een ongelooflijk historische betekenis. Dat hoef ik hier niet verder toe te lichten. Als je hier bent ontkom je niet aan het gevoel van de horror die heeft plaats gevonden. Als Rotterdammer maak ik onwillekeurig een, als je het goed beschouwt bizarre, vergelijking met het bombardement op Rotterdam. Want ja: bij het bombardement op Rotterdam kwamen “maar” zo’n 1.000 mensen bij om, hier volgens schattingen zo’n 150.000. Vervolgens gaan je gedachten naar alle gruwelijkheden die er momenteel in de wereld plaats vinden. En dan loop je hier zo zelf op een zonnige dag langs de monumenten en andere stille getuigen van die gebeurtenis in augustus 1945, niets aan de hand, tussen alle andere toeristen. Heel maf, maar zo is het wel.

Het centrum van de stad is een betonnen jungle. Brede straten, gericht op autoverkeer. Er zijn geen metro’s, maar er is wel een tramsysteem. Omdat er zoveel focus ligt op autoverkeer zijn er bij sommige kruispunten geen oversteekplaatsen, maar moet je ondergronds doorsteken. Dat soort plekken zijn vaak ook toegangspoorten tot een soort van ondergrondse straten (die vind je in Tokio en Osaka ook, zelfs op grotere schaal). De bekendste ondergrondse “straat” in Hiroshima is Kamiyachō Shareo, een groot ondergronds netwerk van winkelgangen, restaurants, cafés en doorgangen onder het centrum van Hiroshima. Het verbindt meerdere tramhaltes, Astram Line-stations, het buscentrum, Sogo en andere winkelcomplexen. Ook handig als je verkoeling zoekt of het regent (maar dat doet het hier nu niet).

We wandelen veel, zoals eigenlijk altijd als we een stad bezoeken. En we houden ermee op als daar geen zin meer in hebben of moe zijn en willen relaxen. We hoeven echt niet van ’s ochtends 9 uur tot einde dag op pad te zijn om “alles eruit te halen”. Zelfs niet in Japan, waar je zelden komt.

We bezoeken het Hiroshima City Museum of Contemporary Art. Een kunstmuseum opgericht in 1989. Het bevindt zich in het Hijiyama Park, eigenlijk ook al één grote herdenkingsplek. Het gebouw is ontworpen door architect Kisho Kurokawa. Er is een verrassende tentoonstelling over de “Finse sauna”. Waarom hier denk ik dan? Maar best leuk. De vaste collectie is klein maar erg interessant, met werk van onder meer Marcel Duchamp, Yayoi Kusama, Yasumasa Morimura en Christian Boltanski. Veel tentoongesteld werk mocht helaas niet gefotografeerd worden.

We bezoeken (natuurlijk, daar ontkom je niet aan) het Hiroshima Peace Memorial Park. Daar bevindt zich ook de “eternal flame”. Lijkt een beetje op de Olympische fakkel, die ook nooit dooft, maar deze zal wél worden gedoofd als er geen kernwapens meer in de wereld zijn. Zal nog wel even duren, denk ik dan, en dat is nog niet eens cynisch bedoeld. Het is in dat park enorm druk (sowieso veel toeristen in Hiroshima, hoewel de straten in het centrum rustig zijn), enorm warm, het loopt wel tegen de 30 graden hier momenteel, dus goed smeren en schaduw opzoeken. Echt lang houden we het er niet uit.

Overal in Japan zijn er baseball stadions. Baseball (honkbal) zie je overal terug: op lokale sportvelden, scholen, universiteiten en in de professionele competities. Het werd aan het einde van de 19e eeuw vanuit de Verenigde Staten in Japan geïntroduceerd en sloot goed aan bij waarden die in de Japanse samenleving belangrijk worden gevonden, zoals discipline, doorzettingsvermogen, teamwork en respect voor de tegenstander. Scholen en universiteiten namen de sport al vroeg op in hun programma's, waardoor generaties Japanners ermee opgroeiden. Het honkbalteam van Hiroshima heet de Hiroshima Toyo Carp, en ze spelen vandaag een wedstrijd gezien de massale hoeveelheden mensen die gekleed in het paars richting het stadion trekken,