Zondag 29 mei
Noodgedwongen ontbijten we wat aan de vroege kant, want wat dat betreft zijn ze niet zo flexibel in The Inn at Kulaniapia Falls. Ontbijten doe je tussen 8 en 9 en anders doe je het niet althans niet daar. Maar het is het waard, vers gemaakt, en bovendien waren we toch al van plan er een lange dag van te maken. Wat trouwens ook wel grappig is aan deze B&B is dat ze volledig zelfvoorzienend zijn als het gaat om elektriciteit. Het gehele complex draait erop: waterkracht!
Onze eerste stop is Waipio Valley, zo'n 75 kilometer ten noorden van Hilo. Niet al te ver weg maar we rijden er toch al snel een uur over. Maakt niet uit want het is een prachtige tocht. Wat is het hier mooi, op dit soort momenten bedenk je wel hoe onderbedeeld we in Nederland zijn als het om natuur gaat.
Bij Waipio eindigt de snelweg en kun je of te voet, of per auto (alleen 4WD toegestaan) verder de vallei in. De afdaling naar de vallei is prachtig, maar bestaat bekend als een steile afdaling en dus ook weer een steile klim (er is maar een weg). Maar het is de moeite waard, en in een dikke anderhalve uur voltooien we de complete tocht (te voet voor de duidelijkheid). Onderweg valt het me op dat vrijwel elke Hawaiiaan op dit eiland een hond lijkt te hebben. Best leuk. 
Op de terugweg rijden we naar Kalopa State Park omdat je daar een mooie hike door het regenwoud kunt doen. Zo'n 5,5 km, moet in een dik uur toch goed te doen zijn, niet? 
Dat zou het ook zijn, ware het niet dat het pad soms onduidelijk te volgen is en de bewegwijzering te wensen over laat. Ook is het er volledig verlaten, dat wil zeggen we komen helemaal niemand tegen die ons een indicatie kan geven of we op de goede weg zijn. 
Na anderhalf uur ongeveer slaat de onrust om in lichte paniek en beslissen we officieel dat we verdwaald zijn. We hebben een intuïtief gevoel welke richting we uit moeten, maar meer dan dat ook niet. Voor het eerst deze vakantie baal ik ervan dat ik mijn Garmin GPS heb thuis gelaten. Die had zeker snel uitkomst geboden.
Net voordat we denken dat we de nacht in dit regenwoud moeten gaan doorbrengen komen we op het smalle paadje waar we lopen drie fietsers(!) tegen die ons geruststellen (Zij: "Hi, how are you?". Wij "Fine (not), thanks but we are a bit lost"), ons de juiste weg wijzen en ons verzekeren dat we niet meer dan 15 minuten lopen van het Park HQ zitten. Dat blijkt te kloppen 🙂
Al met al flink moe door al dat gewandel, en nog een ritje terug naar Hilo. Aldaar halen we eerst afhaal-Thai en rijden terug naar de Inn om daar lekker te douchen, te eten, en de avond zo ontspannen mogelijk door te brengen. Dat laatste lukt heel goed, en behoorlijk moe vallen we in slaap.
Reacties