Maandag 16 mei
5:15 uur. De wekker gaat. Goed geslapen, dus fris op en alles is voorbereid dus om 6:20 uur verlaten we het huis om 6:25 de metro te nemen die ons op 6:38 uur exact op Rotterdam CS brengt, zodat we op tijd zijn voor de Fyra naar Schiphol om 6:53 uur. Zelfs de Fyra is op tijd, en dat mag een klein wonder heten hoewel ik er zelf nog nooit slechte ervaringen mee heb gehad. Om 7:18 komen we aan op Schiphol en om 7:40 hebben we onze bagage afgegeven. Niks ellelange rijen en niks strenge ondervragingen, die ik toch wel min of meer had verwacht in deze tijd bij een reis naar de VS. Maar nee dus, alles gaat supervlot en zo zijn we dus meer dan ruim op tijd voor onze vlucht naar Los Angeles, die om 9:50 uur vertrekt.
Los Angeles is niet per se een stad waar ik zo nodig heen moet. Het is meer dat het op de route naar Hawaii ligt, het een gunstige stop-over plek lijkt te zijn, en ik er nog nooit ben geweest, maar ik verwacht er niet veel van, ook al gezien alle verhalen die ik er over heb gehoord. We zullen zien.
Hoewel zo'n 11 uur vliegen verloopt de reis prettig en relaxed, en zo komen we zo rond 12 uur lokale tijd, en nog steeds behoorlijk fris, in Los Angeles aan. De VS inkomen duurt lang, en het is er erg druk. De aanwezige hashhond heeft dan ook ruim de tijd om iedereen uitgebreid te besnuffelen, en doet dat met zichtbaar plezier. Een versnelling in het proces ontstaat op het moment dat de rijen voor de VS-ingezetenen zijn opgelost. Alle KLM-passagiers worden uit de andere rij gepikt en naar de loketten voor de VS-ingezetenen gestuurd(!). Ik weet niet wat de reden van deze voorkeursbehandeling is maar het scheelt aanzienlijk.
En ook bij de douane gaat het snel. We reizen met slechts een (1) koffer voor ons beiden, ook nog eens van bescheiden omvang. We willen "minimalistisch" reizen deze keer, zo min mogelijk spullen met ons meeslepen. Ben benieuwd of het gaat lukken om het bij een koffer te houden.
Eenmaal buiten valt allereerst de lichte bries op. Eigenlijk net als in San Francisco, kan ik me nog herinneren. "Always a slight chill", zei John Waters al over LA. We nemen een Shuttle-busje naar het hotel. Eerste indruk van LA: een grote grijze massa van autosnelwegen, grote vlaktes met huizen, gebouwen, winkels, maar niet iets wat positief het oog strelend opvalt. In het busje maken we een praatje met een vrouw waarvan we in eerste instantie allebei denken dat ze actrice is (ze lijkt een beetje op Carry (Jessica Parker) uit Sex And The City), maar ze blijkt advocate te zijn. Die zijn er hier dus kennelijk ook voldoende!
We verblijven in het Marriott Downtown LA. Best OK, hoewel niet superbijzonder maar wel lekker goedkoop (naar Amerikaanse begrippen tenminste).
Eenmaal op onze kamer kunnen we zo rond 16:00 uur de verleiding tot een dutje niet weerstaan, tegen alle regels van-hoe-kom-ik-zo-mogelijk-van-mijn-jetlag-af in, maar we doen het toch. En natuurlijk gaat het fout, met wat tussendoor even kort wakker zijn worden we zo'n 15 uur later, om 7 uur ’s ochtends, weer wakker. Uitgerust, dat wel!
Dinsdag 17 mei
Het regent in Los Angeles en het ziet er niet fraai uit zo, eerlijk gezegd.
We beginnen de dag relaxed met koffie en ontbijt bij Starbucks, gevolgd door een uitgebreide wandeling door downtown, zo'n beetje richting het Japans Amerikaans Nationaal museum. We bezoeken drie boeddhistische tempels in de buurt die helaas geen van allen uitnodigend zijn in de zin van dat je er naar zo naar binnen kunt stappen. Ze zien er wel mooi uit, dat dan weer wel.
Inmiddels is het weer behoorlijk opgeknapt en nemen we een taxi richting de wijk South Central East. Daar bevindt zich het California Science Center dat wij graag willen bezoeken. Onze chauffeur is erg verbaasd dat, ondanks het feit dat we uit Nederland komen, we geen interesse hebben om wiet van hem te kopen. Gelukkig weerhoudt het hem er niet van om ons gewoon naar de gewenste bestemming te brengen.
Het Science Center blijkt onderdeel van een groter geheel aan min of meer thematische tentoonstellingscentra; deze trekt vooral kinderen die in klasjes tegelijk kunnen kennismaken met allerlei wetenschappelijke fenomenen. En het is er best leuk, we lopen er wat rond en het is allemaal prima zo.
Voor $2 weet je hoe een orkaan aanvoelt (sort of)
En zo zie je er in infrarood uit.
De belangrijkste reden voor ons bezoek is dat er ook een IMAX-theater is waar de film "Hubble 3D" wordt vertoond. En dat is een bijzondere film. Tijdens de laatste onderhoudsbeurt van de Hubble telescoop in 2009 hebben de astronauten van de spaceshuttle Atlantis een IMAX-camera meegenomen en dat levert spectaculaire beelden op: zowel van de technische handelingen die worden verricht, maar ook van het tiendaags verblijf in de shuttle. Zeer de moeite waard.
Na afloop nemen we bus 81 terug die ons naar downtown LA brengt. Daar zoeken we een Japans restaurant uit waar ze die toch altijd weer bijzondere, veramerikaniseerde vorm van Japans eten serveren: Tempura garnalen, maar dan wel in een vette, pikante saus, een Avocado-salade maar dan wel met een gigantisch gefrituurd mie-nest en daar weer een forse salade onder, etc. Minimalistisch is anders. Maar wel enorm lekker, echt genieten! En een heerlijk Japans biertje erbij natuurlijk……
Woensdag 18 mei
Goed geslapen en maar eens ontbeten in het hotel. Fijn a la carte, ik ben niet zo'n fan van die ontbijtbuffets. Het feit dat ik om een gepocheerd ei en een gebakken ei vraag, in combinatie met een white toast en een brown toast zorgt voor wat gegniffel bij de ober.
Vandaag hebben we besloten om een van de vele pretparken die LA rijk is te bezoeken. Jeugdsentiment lokte mij naar Disneyland maar uiteindelijk werd het Universal Studios.
Vraag 1 is dan natuurlijk: hoe kom je daar. Iedereen die in LA geweest is zegt meteen: huur een auto. En dat wilden we nu juist niet, eigenlijk, want dat is een hoop gedoe en autorijden in een vreemde omgeving is nooit relaxed. Vind ik niet, tenminste. Wat blijkt: er rijdt gewoon een metro heen, direct een paar straten vanaf ons hotel tot vrijwel aan de poort daar. Voor $1,50 en 30 minuutjes ben je er. Ideaal dus. Het enige nadeel is dat het hele traject ondergronds is en je dus weinig van de omgeving ziet.
Het park in komen kost wel wat meer, reguliere toegang zo'n $75. Als je $120 neertelt krijg je "jump to the front of the line" privileges (ook wel een idee voor de Efteling, misschien, hoewel ik hier een "starvationprobleem" zie opdoemen) en hoef je voor geen enkele attractie te wachten. Dat doen we dus niet (blijkt trouwens later volkomen overbodig, het is een woensdag en erg rustig, nauwelijks wachttijd), en ook de "all you can eat (no beverages)" add-on voor $22 laten we aan ons voorbijgaan. 
Eenmaal in het park doen we eerst de "Studio Tour" en dat is zeer de moeite waard. In ongeveer een uur passeer je veel (nagebouwde) sets van bekende films en dat is best leuk.
Daarna lopen we braaf de resterende attracties af, de een wat interessanter en opwindender dan de ander.
"The Simpsons Ride" springt er in positieve zin uit, van het begin tot het einde mooi verzorgd,
en ik ben erg gecharmeerd van de "House of Horrors", een vrij simpele attractie waar je door een spookhuis loopt en levende acteurs zo nu en dan uit een hoekje springen om je aan het schrikken te maken. En dat lukt heel goed!
Verder valt wel op dat veel attracties gebaseerd zijn op het tonen van 3D-films. Best leuk natuurlijk, maar het zijn er wel wat veel (Shrek, Terminator 2: 3D, etc.) en op de een of andere manier is dat nu ook wel weer een beetje achterhaald, dat kennen we nu wel allemaal. Maar toch: we hebben ons er prima vermaakt.
Metrootje terug, chillen in het hotel, en vervolgens wat eten. Thais deze keer in Soi 7. Voor niet al te veel geld eet je er heerlijk.
Donderdag 19 mei
Vandaag was ons mooi weer beloofd en dat krijgen we, vanaf ’s ochtends schijnt de zon! Toch niet al te vroeg gaan we op pad en de eerste stop is het MOCA (Museum of Contemporary Art). Hier hebben we eerst onze brunch. 
Hoewel de collectie niet groot is (verrassend klein zelfs eigenlijk) is deze wel van goede kwaliteit. De vaste collectie is wel enigszins onsamenhangend van karakter. Maar al met al plezierig. 
De volgende stop is het Getty Center. Dat ligt wel een beetje uit de richting maar met bus 720 en vervolgens 761 is er goed te komen in ruim een uur. Een flinke trip maar het is het meer dan waard: hoog gelegen op een heuvel ligt het prachtige complex, ontworpen door architect Richard Meier, te pronken. Er zijn diverse tentoonstellingen te bezichtigen maar ook al waren die er niet dan is een bezoek aan het gebouwencomplex alleen al de moeite waard. We brengen er geruime tijd door.
Vervolgens nemen we een taxi naar Hollywood over Sunset Boulevard. Leuk om te zien, en die straat is langer dan ik had gedacht.
Op Hollywood Boulevard vallen we direct in de première van "Hangover 3", waar hordes mensen voor zijn uitgestroomd. We houden het zelf al snel voor gezien.
In de avond eten we Italiaans in Drago Centro, in de buurt van het hotel. Duur en niet veel aan, niet heen gaan zou ik zeggen.
Morgen…. Op naar Hawaii!
Reacties