Farewell Facebook

Vandaag heb ik iets gedaan wat ik eigenlijk al een tijdje van plan was: ik heb mijn Facebook-account opgezegd. Voor zover dat kan, natuurlijk. Facebook weet nl. zeker dat zoiets eigenlijk een vergissing van je is, dus je account wordt alleen gedeactiveerd, en al je gegevens en foto's blijven bewaard. Zodat je altijd weer terug kunt komen en de draad op kunt pakken. Facebook zal me daar zeker ook van tijd tot tijd aan blijven herinneren, daar twijfel ik niet aan. Alleen als je een formulier invult en ondertekend naar ze opstuurt ja dan, pas dan, worden al je gegevens ook daadwerkelijk verwijderd. Die moeite heb ik niet genomen, ik kan wel leven met wat spam.

Waarom nu toch deze stap. In januari schreef ik er al wat over op ditzelfde weblog. Ik had het over wat Facebook mij gebracht heeft (hernieuwd contact met bekenden uit het verleden, bijvoorbeeld) en ook dat sociale media voor iemand zoals ik die verder op sociaal gebied niet zo uitblinkt toch ook wel een hoop gemak met zich meebrengen: veilig op een afstandje, en zonder verdere verplichtingen. Maar aan de andere kant is het zo dat de hele informatiestroom vaak wel heel erg eenzijdig en oppervlakkig is. Niet dat ik iets tegen eenzijdigheid en oppervlakkigheid heb hoor, dat is allemaal prima op z'n tijd. Maar dit was toch wel heel erg veel. Van sociale media word je zelf niet socialer, je moet er om te beginnen al heel sociaal voor zijn. Begrijp me niet verkeerd: ik heb niets principieels tegen Facebook. Maar voor mij is het toch uiteindelijk niets denk ik.

Nu ik gestopt ben met Facebook doet zich een merkwaardig probleem voor: ik heb tijd over! Wat zal ik daar mee gaan doen? Frequenter iets schrijven op mijn weblog? Me eindelijk toch eens gaan manifesteren als activist tegen de doodstraf? Een nieuwe opleiding gaan volgen? Me opgeven als kandidaat voor Topchef? Veel mogelijkheden, de een wat realistischer en verstandiger als de andere. Ik hou me aanbevolen voor suggesties. Maar eerst maar eens op vakantie en congresbezoek (over een week).