Emblemata

Emblemata: metaforische voorstellingen met moraliserende bijschriften of een motto. 

Tijdens mijn verblijf in Spa heb ik vele kiekjes gemaakt. De meeste plaatjes spreken voor zich, maar een aantal vragen om een aanvulling in de vorm van een tekstje. Ik heb de schrijver/dichter/essayist Karel de Koekelaere bereidgevonden om zich te laten inspireren door een aantal van mijn fotootjes. Hieronder kunnen jullie de resultaten zien en lezen.

Meek en Freak, lager en hogerBij de aanblik van verkeersborden treft me altijd iets in het zogenaamde hart. Wat is dat toch met die leidende, grotere jongens, en die volgzame, met vlechtjes getooide meisjes. Kan het nu nooit eens andersom? Wat is er mis met grote zus helpt kleine man? Of staat dat misschien zo ver af van het cliché van zorgzaamheid dat er weleens ongelukken zouden kunnen gebeuren? Nee, dan het bordje rechtsboven! Eindelijk: Real Power to the Meek, Bow to the Freak! Hier krijgt het individu ruim baan. Zelfs de blikrichting is precies de andere kant op, en zo hoort het ook. De dromer laat zich leiden door zelf geblazen bellen, meer is niet nodig. Dit noem ik troost in optima forma!

Flora versus piscifauna
Het bloedend lijden. Misschien een onzinnige term, maar hoeveel mensen gaan er niet voor op de knieën? Terwijl er hier geen spatje bloed te zien is. De kracht van de suggestie. Toch overtuigt deze hangende zilvervis niet. Ademende flora versus metaforisch fauna, dat is een ongelijke strijd. Want wees eens eerlijk: Wie zou er niet groeiende bloemen verkiezen boven een opgehangen en opgespoten prul? Zelfs een cultuurliefhebber zal hier neigen naar het bloeiende, niet naar het bloedende.

Aardje naar zijn vaartje
Sommige studenten zijn uitgeleerd. Vlakverdeling, kleurgebruik, perspectief, detaillering, compositie en zelfs de verhoudingen, alles is precies zoals het zou moeten zijn in dit kunstwerk. De maker heeft begrepen dat een schildering altijd een visie op de werkelijkheid geeft, maar zeker niet de werkelijkheid is. Hoe ik dat zo zeker weet? Kijkt u maar eens mee: Door een kader om de centrale afbeelding heen te schilderen, toont de maker ons letterlijk een kijkje in zijn gedachten. In de omlijsting zelf wordt het stadseleven treffend verbeeld, waardoor het midden van het werk, een afbeelding van een solovaart, wint aan zeggingskracht. Plus dat het geheel ook nog eens aan een derde dimensie hangt, namelijk, een blinde muur. We zien een avontuur, gevangen door de realiteit van alledag, bevestigd op een symbool van eenzaamheid. Ik vraag u: Kan het poëtischer? O, en het zwart geschilderde vlak linksonder? Toeval? Dat denk ik niet. Niets is toeval voor een getalenteerd schilder. Wellicht is het zijn aard, melancholie, want zoals men weet: That’s often running in the family.