Peter

In 1980 kwam ik in de vierde klas van het VWO bij Duits naast een jongen te zitten die net een jaartje had overgeslagen. Hoewel hij overduidelijk een ander type was als ik: altijd vrolijk, populair in de klas en toch heel erg zichzelf, en zeer geïnteresseerd in meisjes (ik herinner me zijn agenda nog goed: in plaats van serieuze aantekeningen volgeplakt met plaatjes van schaars geklede dames uit de Nieuwe Revue en de Panorama). Toch klikte het goed tussen ons en we hadden veel aan elkaar.

Na de middelbare school gingen we beiden studeren en toevallig ook hetzelfde aan dezelfde universiteit. En: hij had een auto! Dus in het eerste jaar van de studie, toen ik nog bij mijn ouders woonde, reed ik vrijwel elke dag met hem en een andere studiegenoot mee. 

Tijdens mijn studie was ik net een beetje sneller, en dat zorgde ervoor dat ik, na zelf afgestudeerd te zijn en AIO (Assistent-In-Opleiding) te zijn geworden, in zijn afstudeercommissie terecht kwam. In mijn beleving zorgde hij toen voor een mooi stukje werk. 

In de periode erna had ik zelf een wat wilde periode waarin ik dingen deed die ik tegenwoordig waarschijnlijk niet meer zou doen. Ik feestte veel, en als ik aan die periode terugdenk dan zie ik een soort grijzige moerassoep waaruit flarden van heldere (leuke!) herinneringen naar boven komen. Ook in die periode kwam ik hem regelmatig tegen, en weer hadden we samen veel plezier. Via hem leerde ik een vriendin kennen, die mij later weer aan mijn vriend voortelde. Ik heb dus best wel wat aan hem te danken.

De afgelopen jaren zagen we elkaar niet vaak meer, maar als we elkaar zagen was het altijd goed.

Vorig jaar omstreeks deze tijd werd bij hem tongkanker geconstateerd. Het werd er allemaal niet leuker op. Twee operaties en bestralingen volgden. Het mocht allemaal niet baten. Afgelopen nacht overleed hij, 45 jaar oud.