Penang

Maandag 4 januari
We arriveren in Penang. Eigenlijk moet ik preciezer zijn. Penang is een provincie aan de westkust van Maleisië. Wij zijn op een eiland in die provincie, nl. Pulau Pinang, en wel in het plaatsje Georgetown. Nou plaatsje, in Georgetown en omgeving wonen anderhalfmiljoen mensen waarmee het de tweede stad van Maleisië is.

Bij aankomst voel je gelijk dat het er anders is. Rustiger, landelijker, relaxter dan in KL. Toch is het er druk. Het klimaat lijkt er aangenamer te zijn, minder klam maar misschien is dat iets in mijn hoofd. Ook de middagregen blijft uit.

We hadden van te voren vervoer geregeld naar het hotel en zo zijn we zonder verder gedoe al vrij snel in ons hotel in Georgetown, het koloniale hotel Cheong Fatt Tze Mansion.

Dit is een van de best bewaarde mansions (nu ja, na een omvangrijke restauratie dan) in z’n soort in Penang, en was onder meer decor in de film "Indochine". Het zit qua architectuur ook erg doordacht in elkaar en is gebaseerd op de thema’s "wind" en "water". Nu worden er rondleidingen gegeven en fungeert het met een beperkt aantal kamers als hotel. En het is werkelijk prachtig, zoveel leuker dan in zo’n massa-hotel. Toegegeven, het is natuurlijk minder luxe dan dat je misschien zou verwachten, wat
"versleten" zeg maar, maar alles werkt, en dat is nu eenmaal ook de charme van een plek als deze. Ik word er erg enthousiast van. De service is prima.

De bijnaam van Cheong Fatt Tze Mansion is "La Maison Bleu", en de connaisseurs begrijpen de link onmiddellijk (denk ik). We worden allervriendelijkst ontvangen door de eigenaar Poh Seow, die bij de aankomst van twee mannen direct begrijpt hoe de vork in de steel zit en een relaas begint over de afgenomen vrijheden in Maleisië het aan banden leggen van drank, zijn eigen verleden in Europa, enz. Wij hebben geen haast en horen het gemoedelijk aan. En krijgen zijn kaartje en mogen hem altijd bellen. Jaja.

NB. Omdat het kaartlezertje dat ik bij me heb inmiddels wat moeite heeft met de geheugenkaart van mijn Canon EOS 350D kan ik momenteel alleen de foto’s laten zien die genomen zijn met mijn "kiekcameraatje". De echt mooie foto’s van het mansion (en naar ik aanneem: de rest van de vakantie)
komen dus later.

Omdat het al vrij laat is gaan we al snel na aankomst naar een Indiaas restaurant dat ons wordt aanbevolen door Poh.

Daar eten we met z’n tweeën in totaal voor 52 MYR (10,65 euro), inclusief drankjes….. Echt ik snap niet hoe dat kan en ik zou het ook niet opschrijven als ik het niet zo verwonderlijk vond. We hadden begrepen dat Maleisië een stuk duurder zou zijn dan bijvoorbeeld Thailand maar tot nu toe lijkt dat eerder andersom.

De middagregen van KL blijkt in Penang een avondregen te zijn.

Bij terugkomst in het hotel nog wat schrijven en vrij vroeg naar bed hier. Ik word oud, heerlijk, en dan mag je vroeg naar bed. De nachten beginnen weer wat normaler (qua slaapritme) te worden.

Dinsdag 5 januari
Niet al te lang uitgeslapen en genieten van een ontbijt in het hotel. Erg lekker. Na het ontbijt bezoeken te voet downtown Georgetown en dit is wat we daar zoal tegenkomen.

Een onbekend kunstwerk op een rotonde.

Queen Victoria Memorial Clock Tower. Gebouwd in 1897 door de rijke Penangees Cheah Chen Eok om de 60’ste verjaardag van de regeerperiode van koningin Victoria te herdenken.

Fort Cornwallis. Gebouwd (ik denk in opdracht van) door Francis Light direct na diens aankomst op het eiland. Eerst gebruikt als regeringscentrum, later als politiestation. Tegenwoordig een toeristenattractie (foto niet de moeite waard)

Het oorlogsmonument foto ook niet de moeite waard).

Het stadhuis (beetje vervallen, wel).

Goddess of Mercy tempel. Een van de oudste Chinese tempels in Penang (1728).

Kapitan Keling moskee. Gebouwd aan het begin van de 19e eeuw, en centrum van de activiteiten van Indiaanse moslims. Twee keer gerenoveerd, inmiddels.

Lekker een dutje doen kun je er ook.

Pinang Peranakan Mansion. Voormalig eigendom van kapitein Chub Ken Kwee, een kleurrijke persoon uit de laat 19e eeuw. Tot de nok aan toe volgestouwd met snuisterijen. Niet echt mooi, je moet er van houden zullen we maar zeggen.

Na terugkomst eerst deelgenomen aan de rondleiding in het hotel (gratis voor de gasten. Ik de helft van de tour (short attention span), Michel volledig), douchen, chillen, mediteren, tafeltennissen en (daarom) weer douchen. Schrijven (ik), tekenen (Michel).

Woensdag 6 januari
Gisteren was de dag van de stad, vandaag is de dag waarop we de bezienswaardigheden van het eiland bezoeken. We hebben een chauffeur ingehuurd, ene Jack, die een bijzonder vriendelijke man van Chinese afkomst is die van alles weet te vertellen over het eiland. Bovendien lokt hij ons maar een keer mee naar een tourist trap, een winkeltje waar ze de beroemde Penangese witte koffie verkopen (best lekker trouwens).

Allereerst bezoeken we Wat Chaiyamangkalaran, wat uit een aparte Thaise en Birmese boeddhistische tempel bestaat. Het is leuk om de verschillen te zien. De Thaise heeft een mooie "reclining Buddha" (beter groot dan groot, denken de Thai altijd). Ik koop er bovendien een oranje monnikengewaad voor 100 MYR (ongeveer 20 euro). Waarom, vraag ik me af, want dragen in de praktijk zal ik het nooit, maar het leek me gewoon een leuke aanschaf. Levert in ieder geval nog wel eens een leuke foto op.

"You may not point your feet to the Buddha, but the Buddha may point his feet to you" 🙂

Vervolgens bezoeken we twee Hindu tempels. Net op tijd, want die blijken na 12:00 uur te sluiten. Minder mooi (vind ik), en het zegt me ook veel minder omdat ik daar nauwelijks iets van weet.

Vervolgens begeven we ons naar het (zoals ze zelf beweren) biggest toy museum of the world. Ik geloof er helemaal niets van, zo groot is het niet. Bovendien gaat het eigenlijk niet om speelgoed maar om fantasy- en stripfiguren, populair onder verzamelaars. Al snel wordt duidelijk dat het museum gevestigd is in een voormalige club, zo te zien uit de jaren 90 toen themaclubs heel populair waren (in dit geval "Egypte" of "Cleopatra" vermoed ik). De eigenaren van het museum hebben niet de moeite genomen om dat te verdoezelen. Het geheel komt verder nogal stoffig over.

De volgende stop is Kek Lok Si, de grootste tempel van het eiland. Het is een chinees-boeddhistische tempel. Erg indrukwekkend om te zien, maar vooral omdat alles zo enorm groot is.

De laatste stop is "Snake Tempel", die zo heet omdat ze – juist – er levende slangen in hebben rondkruipen. Giftige ook nog wel. In de praktijk blijken het lusteloze beestjes die naar verluidt met wierook suf gehouden worden. Valt dan ook een beetje tegen. Om de toeristen nog enigszins tegemoet te
komen kun je er een foto laten maken met een boa en een soort albino slang. Dierenliefhebber als ik ben doe ik dat natuurlijk.

Terug in het hotel eten we wat en ik mijmer wat en trap wat open deuren in. Bedacht me dat reizen tegenwoordig zo gemakkelijk is en zeker in dit soort landen. Je kunt alles via internet regelen, hotels, vliegreizen, uitzoeken waar en wanneer je ergens het beste heen kunt etc. Alles gaat ook meteen goed hier (fingers crossed). Ook verre reizen maken is op deze manier heel eenvoudig geworden. Internet everywhere. Is het avontuur dan weg? Mijn eerste Interrail-treinreis was ergens in 1986 meen ik. Het treinen op zich was al best lastig, want overzicht was er nauwelijks en je was afhankelijk van moeilijk doorgrondbare (en betrouwbare?) Thomas Cook treintijdenboekjes. Een heel gedoe. En wilde je een beetje flexibel blijven dan kon je natuurlijk niet van te voren thuis al alle hotels uitzoeken (hoe zou je aan de informatie komen, trouwens). Dus bij aankomst opeen bepaalde plek was het direct op zoek naar een hotel dat hopelijk nog plaats voor je had die dag. Daar ging veel tijd en zitten en er kwam ook (voor mij) wel wat stress bij kijken. Niet het soort avontuur waar ik op zat te wachten, eigenlijk.