Mount Kinabalu

Woensdag 6 januari (avond)
Michel is moe dus ik ga alleen wat eten in de food court naast de mansion. Elke avond horen we tot laat in de avond een zacht geblèr in onze kamer en dat blijkt daarvandaan te komen. Life entertainment in de vorm van dames die luidkeels Aziatische liedjes lopen te blèren.

Best leuk en het is eten is ook nog eens goed en zo goed als gratis.

Na het eten trakteer ik mezelf op een voetzoolreflexmassage. Best lekker hoewel nogal aan de stevige kant, het ontspant in ieder geval goed. Ik heb overigens geen idee wat het is verder maar later laat ik me vertellen dat je het niet te vaak moet doen. Ik ga het eens uitzoeken.

Donderdag 7 januari
Vandaag is een reisdag, dus ontbijten, taxi, vliegtuigje, taxi, zo ongeveer. Nou daar gaat uiteindelijk veel tijd in zitten natuurlijk: 7:00 uur ontbijt, vlucht met AirAsia om 10:00 uur maar goed die zijn altijd vertraagd dus nu ook en dan nog bijna drie uur vliegen naar Kota Kinabalu op Sabah, Borneo (kosten 43 euro p.p.). Vandaaruit een taxi,

en zo rond 16:00 uur zijn we dan uiteindelijk in Kinabalu Park, waar morgen onze poging begint om de top van Mount Kinabalu (4.095,2 meter hoog) te halen. Ik zeg nadrukkelijk: poging, want je moet er een goede conditie voor hebben en laten we eerlijk wezen, die heb ik niet. Ik mankeer verder niets maar daarentegen beweeg ik in het dagelijks leven (te) weinig.

We hebben een leuke zgn. "Hill Lodge". Eenvoudig maar ruim en uitstekend zo.

En het is hier mooi en stil.

In onze hut probeer ik het nieuwe kaartlezertje uit (gekocht op het vliegveld van Penang) op de CF-kaart van mijn digitale spiegelreflex. Het blijkt een gammel ding (wat wil je voor 6 euro) en met het nodige gewurm krijg ik de kaart erin. Helaas leest mijn notebook hem niet. Wat erger is, na terugplaatsing van de kaart in de camera ziet ook deze de kaart niet meer…… Aaaarrgghh!!! Nee he, juist nu we aan het begin staan van wat misschien wel het mooiste gedeelte van heel de reis wordt kan ik mijn goede camera niet meer gebruiken. Want hier koop ik geen nieuwe kaart meer (als de kaart al het probleem is, natuurlijk). En de foto’s die nu al op de kaart staan zijn dus ook verloren. Telelens de halve wereld rondgezeuld, voor niets. Nou ja, gelukkig heb ik de compactcamera nog maar daar maak ik natuurlijk nooit zulke mooie beelden mee. Eigenlijk vrij snel en gemakkelijk zet ik me over de teleurstelling heen. Komt misschien door de ijle lucht, we zitten hier al op zo’n 1.500 meter.

Het alleenrecht op tochten en verblijf hier in het park berust bij Sutera Sanctuary Lodges en dat merk je aan de prijzen. De package deal die we hebben kost ongeveer 200 euro per persoon. Dat is dan wel inclusief twee overnachtingen (een in het park en een halverwege de berg bij Laban Rata), maaltijden, vergunningen, toegang, belastingen, etc. Alleen de verplichte gids is niet in de prijs inbegrepen (ongeveer 16 euro voor de gehele tocht).

Onze eerste maaltijd gaan we niet ophalen want die wordt geserveerd in een restaurant ruim een kilometer verderop. Dan liever eten voor een paar MYR extra in het restaurant dat vlak bij ons huisje ligt. We kunnen wel opgehaald worden maar ik heb ze al een keer onnodig hierheen laten komen om iets onbenulligs te repareren wat bij nader inzien niet gerepareerd hoefde te worden.

Na het eten schrijven, gamen, tas inpakken voor morgen, nog wat lezen en vroeg naar bed. Het plan is om morgen bijtijds te vertrekken naar Laban Rata. Ben benieuwd hoe het zal gaan.

Vrijdag 8 en zaterdag 9 januari
Dit zijn de dagen van de berg. We staan vroeg op (uitstekend geslapen: de berglucht?). De berg is op dit moment goed zichtbaar en ziet er indrukwekkend uit.

We vertrekken naar het hoofdkwartier van het park en regelen daar onze gids. Hij heet Taising, een klein vriendelijk mannetje, die helaas nauwelijks tot geen Engels spreekt. Wat wij zeggen verstaat hij al helemaal niet en als hij iets zegt dan moet hij dat minstens vijf keer herhalen voordat wij begrijpen wat hij ongeveer bedoelt. Maar ja, het is natuurlijk ook naïef om te veronderstellen dat iedereen in the middle of nowhere in Borneo Engels spreekt. Bovendien hij kent de berg en daar gaat het om.

Vanaf het hoofdkwartier word je vervoerd naar Timpohon Gate op 1.866 meter, het startpunt van de klim. In het busje dat ons erheen vervoerd ontmoeten we Linda, een Deense, en we trekken een groot gedeelte van de dag met haar op. Eerlijk gezegd zie ik erg op tegen deze dag want we stijgen ongeveer 1.400 meter op een loopafstand van ongeveer 6 kilometer. Dat lijkt me best een opgave. En dat is het ook, het is erg zwaar. Tijdens de tocht zijn er om de 500 a 1.000 meter rustpunten waar je even kunt uitrusten, water kunt bijvullen en naar het toilet kan.

De natuur die we tegenkomen tijdens de beklimming is wonderbaarlijk mooi.

Onderweg kom je regelmatig dragers tegen die bevoorrading de berg op dragen of weer andere zaken naar beneden brengen. Impressive. Sommigen van hen kom ik die dag wel drie keer(!) tegen…

Hoewel ik het zwaar vind gaat het me tegen verwachting goed af: eigenlijk zonder noemenswaardige problemen bereiken we rond 15:00 uur (we vertrokken rond 9:30 uur vanaf Timpohon Gate) de overnachtingsplaats: Laban Rata. Overnachten hier is verplicht, om aan de hoogte te wennen. En inderdaad heb ik hier het idee ook dat er minder zuurstof in de lucht zit. Ik heb een lichte hoofdpijn maar die trekt vrij snel weer weg.

Linda heeft het beduidend moeilijker en is er een uurtje later. Maar onderweg hebben we al gehoord dat zij MS heeft en in een rolstoel heeft gezeten…. Een prestatie van formaat dus waar we alleen maar bewondering voor kunnen hebben. Ze is enorm positief, eigenlijk over alles, een beetje over top zelfs zo nu en dan. Bij haar is het glas nooit halfvol of halfleeg, maar stroomt altijd over, zo lijkt het wel. Ze is in ieder geval aangenaam gezelschap.

Hoewel er in Laban Rata privékamers zijn hebben we daar niet voor gekozen. Reden: als je er aankomt ben je moe en wil je waarschijnlijk zo snel mogelijk naar bed, en de klim naar de toch begint al de volgende ochtend om 2:30 uur (’s nachts dus) so why bother. We verblijven dus in het "Resthouse" en dat blijkt een soort padvindersclubhuis met een gemeenschappelijke eet/verblijfsruimte, en kamers met stapelbedden (vier personen per kamer).

Tijdens de avondmaaltijd keuvelen we wat gezellig met wat mensen die we onderweg ingehaald hebben en die ons op hun beurt (afwisselend) ook weer ingehaald hebben. Zo’n klim schept een band, kennelijk.

Rond 19:00 uur gaan we naar bed, de wekker staat op 1:45 de volgende ochtend. We delen de kamer met een man en zijn dochter, en vanaf het begin snurkt deze man ongelofelijk. Resultaat: we slapen nauwelijks.

Rond 2:00 uur eten we wat te midden van alle andere klimmers die zich klaar maken voor de klim naar de top.

En midden in de nacht in het pikkedonker vertrekt de hele groep als een groot lint, elk met de eigen gids. Dacht ik gisteren dat het zwaar was, nu is het nog eens twee keer zo erg: over de resterende 2,5 km. stijgen we nog eens 800 meter. Dat valt fysiek al niet mee, in het donker is het nog eens dubbel zo lastig. Rond 5:45 bereiken we dan de top, maar het gevoel van triomf blijft uit. Het is wel indrukwekkend, echt wel zo’n gevoel dat je op het dak van de wereld staat. Helaas de zonsopgang waarmee mensen hiernaartoe gelokt worden blijft uit, want het is te bewolkt. Jammer, maar dat gebeurt vaker dan andersom.

Hoewel ik tot nu toe niet noemenswaardig moe ben geweest of het idee had dat ik het fysiek niet aan kon begint dat tijdens de afdaling te veranderen: pijn in m’n kuiten, pijn in m’n bovenbenen, als gevolg van het tegenhouden van je lichaam bij het afdalen. Ook moet je voortdurend je concentratie behouden want een misstap is zo gemaakt en voor je het weet kukel je de berg af. The mountain is a killer.

Ik begin ook wat te rekenen en raak dan lichtelijk in paniek: de afdaling gaat namelijk zeker niet sneller dan de beklimming. En vandaag is niet alleen maar vanaf Laban Rata naar de top en terug, maar ook nog eens vanaf Laban Rata terug naar Timpohon Gate, de dubbel afstand als gisteren dus. In mijn meest optimistische berekening kom ik op 11 uur zware lichamelijke inspanning vandaag, na de vorige dag al bijna 6 uur te hebben geklommen en een hele korte nacht met nauwelijks slaap.

Met inmiddels kwakkelende benen kom ik rond 8:30 uur terug bij Laban Rata waar Michel, die mij tijdens de afdaling heeft gelost, op mij zit te wachten. We ontbijten wat, ik rust wat uit en tja hoe dan ook moet ik toch naar beneden. Om 9:30 uur vertrekken we weer: 6 km. afdaling dus nu.

De eerste kilometer gaat nog wel, hoewel ik geen vergelijk meer ben met Michel die als een jonge berggeit de berg afhuppelt. De tweede kilometer is al een stuk minder, terwijl het ook nog eens begint te regenen, fijn. De gids ziet mijn gestrompel met lede ogen aan en begint waarschijnlijk al te beseffen dat het op deze manier nog wel even een stuk langer gaat duren, en dat is (ook voor hem) natuurlijk niet de bedoeling. Hij biedt aan mijn rugzak te dragen en dat aanbod aanvaardt ik met open armen.

De derde kilometer is een regelrechte hel en ik begin met af te vragen of het sowieso wel gaat lukken. Tot overmaat van ramp val ik ook nog eens keer plat op m’n gezicht door de modder de berg af. Gelukkig alleen wat schaafwonden. Hoe dom van me om te denken dat ik ongetraind zo’n berg kon beklimmen (nou ja dat lukte dus nog wel redelijk, maar het afdalen..). Ik begin door mijn knieeen te knikken, ook op de horizontale stukken. Een beetje als ene kreupel paard, zeg maar. Michel en de gids ondersteunen me zoveel mogelijk maar ja dat alles komt het tempo natuurlijk niet ten goede.

Na kilometer 3 (nog drie te gaan) gaat het, ondanks de powerbar die ik naar binnen heb geschoven (jakkiebah: wat een smakeloze dingen zijn dat, maar ze helpen wel qua energieniveau), nog slechter. De stemming daalt naar een dieptepunt. De gids besluit tot een drastische maatregel. Hij geeft mijn en
zijn eigen rugzak aan Michel en zegt: "You think you can carry?" Verbouwereerd zegt Michel toe. De gids neemt mij vervolgens op zijn rug(!) en draagt mij zo’n 500 meter naar beneden. Moeiteloos, zo lijkt het en het zijn zeker niet de gemakkelijkste 500 meter.

Bij de volgende rustplaats wachten we op Michel maar niet verwonderlijk blijkt de extra last ook voor hem te zwaar. Tot overmaat van ramp heeft hij hierdoor ook nog eens last gekregen van zijn knie. Dat gaat dus ook niet meer. Maar de gids is niet voor een gat te vangen. Hij houdt een oud vrouwtje aan en murmelt wat tegen haar. Zij blijkt wel bereid twee extra rugzakken (naast de bagage die ze al heeft) mee naar beneden te nemen. Ongelofelijk.

Dus zo kom ik de laatste kilometers door: afwisselend op de rug van Taising (de moeilijke stukken) en zelf lopend (de gemakkelijke stukken). Onbegrijpelijk dat zo’n klein mannetje mij een berg af kan dragen, hij ziet er helemaal niet sterk uit.

Rond 15:15 uur bereiken we Timpohon Gate. Ik weet het zeker: dit doe ik nooit meer. Wat een afschuwelijk dag.

Na terugkomst in het hoofdkwartier van het park eten we wat en regelen een taxi naar Promenade Hotel in Kota Kinabalu. Het is een zalig hotel (voor slechts 40 euro per nacht) maar we merken er op dat moment weinig van: om 21:00 liggen we in bed na een heerlijk warm bad.