Sandakan

Zondag 10 januari
Na 12 uur te hebben geslapen worden we uitgerust wakker. Wel veel spierpijn (niet verrassend). Na het ontbijt zijn we klaar voor de volgende etappe: Sandakan.

Dus op naar het vliegveld voor de volgende vlucht met AirAsia (22,70 euro p.p.). Deze verloopt in alle opzichten zeer relaxed. Ware het niet dat we nogmaals een blik moeten werpen op Mount Kinabalu (brrrr….)

We verblijven in het Sabah Hotel Sandakan, waar we dankzij het feit dat het laagseizoen is een goede deal hebben: 50 euro per nacht en de vierde nacht gratis. Het is een hele aangename plek en ook lekker rustig, weinig gasten.

Naast de gebruikelijke holy bijbel treffen we ter compensatie ook wat boeddhistische lectuur op de hotelkamer aan.

We eten er wat, relaxen er wat, eten weer wat, en verder doen we deze dag niet zo heel veel meer.

Wat we tot nu toe op elke hotelkamer op Borneo zijn tegengekomen is een klein pijltje ergens op het plafond.

Dit is bedoeld als hulp voor onze moslimbroeders bij het bidden. De pijl wijst richting Mekka. For your convenience.

‘s Avonds kijken we via http:// .uitzendinggemist.nl de eerste aflevering van het tiende seizoen van "Wie is de Mol?". Deze keer opgenomen in Japan, dat zal vast mooie beelden op gaan leveren. Jammer dat Loretta Schrijver als eerste moet vertrekken. En zou het echt waar zijn dat Barbara Barend iets heeft gezegd in als "De zon kan hier niet in het oosten opkomen want we zijn al in het oosten"? Hahaha, erg grappig.

Maandag 11 januari
‘s Ochtends verkennen we het plaatsje Sandakan. Het is de tweede stad van Sabah maar eerlijk gezegd stelt het niet al te veel voor. Het is ooit een mooie, koloniale plaats geweest maar bombardementen tijdens de Tweede Wereldoorlog hebben daar een einde aan gemaakt. Nu is het een redelijk kleurloos stadje, maar er is veel leven op straat en het is toch leuk er wat doorheen te wandelen. Zelfs door de buitenwijken.

Maar het valt me weer eens op hoe vriendelijk de Maleisiërs zijn en hoe voorkomend. Nergens zijn mensen opdringerig en er wordt ook niet of nauwelijks gebedeld. Ik voel me al niet snel onveilig ergens maar hier al zeker niet. Ook taxichauffeurs belazeren je niet: prijzen liggen meestal op voorhand vast (bij stations en luchthavens ed. koop je van te voren een coupon) en onderhandelen over de prijs heb ik hier nog niet meegemaakt. Erg prettig.

In de middag begeven we ons met een taxi richting het Sepilok Orang Utan Rehabilitation Centre. Hier worden apen die zielig zijn of waar een pootje van af is of iets dergelijks opgevangen en weer klaargestoomd voor een terugkeer naar de jungle. Ik verwachtte een soort dierentuin maar het is verre van dat. Het is een echt stukje regenwoud, waar ten behoeve van de toeristen een
lange vlonder doorheen is gebouwd die leidt naar een platform waar tweemaal daags de orang-oetans worden gevoederd.

Je moet overigens geluk hebben als ze komen opdagen, en in ons geval is het er slechts eentje. Toch heeft het wel iets treurigs. Toegegeven, de omgeving is mooi, de aap is een prachtig beest en het doel is mooi, maar toch: al die mensen (waaronder ikzelf natuurlijk) die staan te gapen naar een beest die een banaan naar binnen werkt.

Wat ook opvalt is dat de toegangsprijzen hier verschillen voor Maleisiërs en buitenlanders. Deze laatste betalen al snel zes keer zo veel. Overigens tref je dit in andere landen ook wel aan. Wat ik nog niet eerder heb gezien is dat je hier moet betalen voor het gebruik van je fotocamera (2 euro) of videocamera (3 euro), en als je er (professioneel) wilt filmen betaal je rond de 2.000 euro.

Bij terugkomst in Sandakan begeven we ons naar the English Tea House. Cocktailtime!

En een club sandwich zoals deze behoort te zijn (mijn collega’s bij West weten wel waar ik op doel).

Toevalligerwijs wordt er als wij daar zijn gewerkt aan een videoclip.

Als we vragen om welke artiest het gaat antwoordt de dienstdoende ober: "Oh, it’s just a local sir". So much for self esteem ;-(

Na terugkomst in het hotel neem ik een massage en dat verlicht de spierpijn behoorlijk moet ik zeggen.

Dinsdag 12 januari
Vandaag hebben we voor een dagje een gids die ons meeneemt naar het gebied rondom het plaatsje Sukau, waar je leuke dingen kunt doen. Sukau ligt ongeveer twee uur rijden van Sandakan, dus onderweg voldoende tijd om eens lekker op de omgeving te letten. En dan valt op dat vrijwel het gehele traject langs de weg bestaat uit palmolieplantages. Die hebben een enorme groei genomen sinds 1985, dit alles ten koste van het regenwoud. Ik herinner me dat ik toen ik me eerder wat aan het inlezen was over Borneo ik kaartjes tegenkwam met situatie rond 1950 en zon rond 2005. In 1950 bestond Borneo voor vrijwel 100% uit regenwoud, nu is daar nog 50% van over. Best eng, zeker als je bedenkt hoe groot Borneo in werkelijkheid is.

Allereerst bezoeken we de Gomantong Caves (ook hier weer de discriminatie tussen Maleisiërs en buitenlanders qua toegangsprijs, en deze keer MYR 30 voor het gebruik van een fotocamera).

Vonden we ons gisteren in Sepilok wat onderbedeeld als het om spotten van apen ging, vandaag wordt dat onverwacht ruimschoots goedgemaakt (en later op de dag nog meer, overigens). De tocht naar de grot verloopt wederom over een plankier, midden door regenwoud, en hier komen we de meest verschillende vogels tegen maar ook apen, waaronder een orang-oetan.

Naast de gebruikelijke vleermuizen staan deze grotten bekend om de swiftlets (is daar een Nederlands woord voor?). De nesten van deze vogels (verkrijgbaar in wit en in zwart) worden gedroogd en hier wordt de bekende vogelnestjessoep van gemaakt, vooral populair in Hong Kong en Taiwan. De nestjes zijn erg kostbaar. Het oogsten ervan is een gevaarlijke zaak want de nesten hangen soms 60 meter hoog in de grot.

Verder is het ongezond in die grond want er hangt een vreselijke ammoniakgeur en het stikt er werkelijk van de kakkerlakken. Jakkiebah.

Na de grot lunchen we in een eenvoudige lodge in Sukau. Ook de lunch is eenvoudig maar wel lekker.

Als je zoiets leuk vindt kun je hier een week of langer vrijwilligerswerk doen (bomen planten).

Dan een tocht over de Kinabatangan-rivier. Ook hier is nog wel echt regenwoud! We zitten met slechts vier mensen in de boot (ik, Michel, gids en bestuurder). We kunnen dus halt houden waar we willen. En onderweg is heel veel te zien: wederom vogels, slangen en werkelijk honderden apen. Niet allemaal bij elkaar maar telkens in groepjes van 5-7 apen (de orang-oetan vormt hierop een uitzondering want die leeft solitair). Borneo kent ongeveer 10 soorten apen, en hier zijn er daar veel van vertegenwoordigd. Je hoeft alleen maar omhoog te kijken want het meeste van de activiteit speelt zich in de boomtoppen af.

Na een uurtje of twee hebben we het wel gezien, ik ben inmiddels wat apenmoe, en varen we terug naar het vertrekpunt. Vandaaruit met de auto terug naar Sandakan, douchen, cocktail, eten, schrijven en moe maar voldaan naar bed.

Woensdag 13 januari
Beetje lome dag vandaag, er is hier ook niet zo heel veel meer te doen voor ons op dit moment. We brengen nog wel een bezoek aan de Puu Jih Shih tempel, een chinees-boeddhistische tempel net buiten de stad. Bovenop ene heuveltop met prachtig uitzicht over Sandakan en de zee.

Wat hier opvalt is de veelvuldige toepassing van swastika’s. Voor ons natuurlijk een beetje vreemd, in het boeddhisme is dit het symbool van veelbelovendheid en voorspoed.

Daarna terug naar de stad om te lunchen, ik breng mijn jaarlijkse bezoek aan de lokale kapper waar ik mijn hoofd en mijn baard laat scheren. Nog even snel een bezoekje aan de plaatselijke goddess-of-mercy tempel.


Dan snel terug naar het hotel voor cocktails.