Kuala Lumpur

In de komende weken wordt dit weblog gevuld met een beknopt verslag van de reis van Michel en mijzelf naar Maleisië.

Donderdag 31 december/vrijdag 1 januari
In de middag begint onze vakantie die zich deze keer in Maleisië zal afspelen. Startpunt is de nieuwe snelle trein die over het nieuwe korte spoor in een keer van Rotterdam CS naar Schiphol rijdt, en dat in 25 minuten! Supersnel dus en de trein blijkt ook nog eens bijna leeg te zijn, maar dat zou kunnen komen doordat het oudejaarsavond is. De KLM-vlucht naar Azië is zoals we gewend zijn: vertrouwd onprettig. Maar we komen deze toch goed door, dankzij de slaappil is het zelfs mogelijk om nog even wat te slapen. Het enige wat het verder nog enigszins acceptabel maakt is dat het een rechtstreekse vlucht is, want als je ook nog eens een overstap hebt dan ben je bij aankomt helemaal gaar.

We komen vlot door de grenscontroles en douane. Ook hebben ze hier op het vliegveld een "thermoscan", waarmee ze kennelijk passagiers met koorts (Mexicaanse griep?) tijdig proberen te ontdekken. Wat ze doen als ze merken dat je koorts hebt weet ik niet. Mag je dan het land niet in of zo?

Vanaf het vliegveld nemen de KLIA (Kuala Lumpur International Airport) Express Train en vanaf Kuala Lumpur Sentral (ja, met een "S") station een taxi naar ons hotel. Gaat allemaal lekker vlot, ook de KLIA-express doet maar 25 minuten over de toch behoorlijk afstand naar Kuala Lumpur (door vrijwel iedereen KLgenoemd) zelf.

Dat hotel is het Berjaya Times Square Hotel. Een gigantisch hotel op een centrale plek in de wijk Bukit Bintang. Het was overigens niet het hotel van onze keuze, maar een paar dagen voor vertrek werden we geïnformeerd dat ons voorkeurshotel onverwacht was gesloten (jaja "onverwacht", dat wisten ze al lang maar goed) en dit werd ons als alternatief aangeboden. Dat hebben we toen maar geaccepteerd. En het is ook wel OK alleen de kamers zijn vrij oud(niet alle, maar de kamer die wij hebben wel), maar ach, we zitten er maar drie nachten. Het is alleen niet een hotel wat ik aan anderen zou aanbevelen (om die reden). Wel blijkt later dat de service die ze bieden erg goed, vriendelijk en snel is. Een beetje over the top zelfs.

Maar zijn drie sprinklers in een kamer niet wat overdreven?

Al vrij snel na aankomst vertrekken we ook weer, want we zijn uitgenodigd voor het eten door Sheng, een Maleisische vriend van onze vrienden André en Scott, die toevallig ook net in KL zijn. Ook Sheng’s vriendDean en een vriendin van hen, Dina, zijn van de partij. Dina Zaman is journaliste en schrijfster van het boek dat "I am Muslim", dat André dan toevallig weer net gelezen heeft.

André en Scott

Vlnr: Dean, Sheng, Dina

Sheng neemt ons mee naar zijn favoriete Chinese restaurant "Ho Kee". Het zit er bomvol, en we eten lekker buiten op straat. En het is eten is zalig. Ondanks dat ik enorm veel last heb van het tijdverschil tussen hier en Nederland (het is hier 7 uur later), kan ik er erg van genieten. Er worden telkens grote schalen neergezet waar iedereen wat van neemt. Terwijl ik erg rustig ben en waarschijnlijk op dat moment niet het meestsprankelende gezelschap voeren Scott en Dina het hoogste woord. Gezellig.

Na de maaltijd rijden Sheng en c.s. naar de wijk Bansar om daar nog wat te gaan drinken. Wij hebben het voor gezien en nemen een taxi naar het hotel: ik ben behoorlijk moe.

Zaterdag 2 januari
Maar toch bijna niet geslapen. Om 1:00 uur werd ik wakker om vervolgens pas rond 6:00 uur ’s ochtends weer in te slapen, tot zo ongeveer 10:30 uur. De hele dag blijft zo’n beetje kwakkelen, met op onverwachte momenten ineens heel moe worden. We ontbijten bij Starbucks in de mall naast het hotel. En daarna doen we wat we meestal doen als we voor het eerst in een nieuw stad zijn: te voet de buurt verkennen en een flink eind gaan lopen. Wat eigenlijk direct opvalt is dat KL een hele druk stad is maar dat maar relatief weinig mensen zich lopend over het trottoir bewegen. Op zich begrijpelijk gezien de temperatuur en de luchtvochtigheid: zelf zweet ik binnen de kortste keren als een otter. Maar dit is dus een stad van autorijders en dat heeft z’n weerslag op de doorstroming van het verkeer, de continue files die er op een aantal plekken in de stad lijken te staan. Dit alles ondanks dat de stad op mij de indruk wekt een groot web van snelwegen en fly-overs te zijn. Zoveel wegen heb ik een stad nog nooit gezien denk ik.

Iets anders dat opvalt is het ongelooflijk aantal malls die er zijn, de een nog grotere dan de ander. Op onze voettocht komen we er al zo een stuk of vijf tegen. Omdat ze allen airconditioned zijn en ik alleen een t-shirt aanheb en buiten enorm zweet vrees ik voor een verkoudheid maar dat valt gelukkig mee.

In een van de malls ontdek ik bij een kindercrèche wederom een thermoscan, grappig. Ze proberen dus te voorkomen dat de kinderen elkaar aansteken.

Om exact 14:00 uur begint het te regenen: een warme natte stroom van water die precies een uur aanhoudt. Dit schijnt elke dag zo te zijn. Prettig, dan kun je je daar tenminste op voorbereiden.

Na een behoorlijke voettocht wat chillen in het hotel. Een aantal zaken kloppen niet in de kamer of zijn stuk, waar ik een telefoontje aan waag. Dat wordt in de loop van het uur daarna allemaal netjes opgelost maar Janice van de service desk belt me vanaf het eerste contact tot twee uur daarna in totaal 7 (zeven!) keer om te vragen of die-en-die als is aangekomen dat-en-dat te doen, en of zus-en-zo al is opgelost ("Hi Doctor Nico, this is Janice from the service desk. Is everything allright now?") Service kun je ook overdrijven denk ik dan maar ik blijf op mijn beurt natuurlijk superbeleefd richting haar.

‘s Avonds eten bij een Thais restaurant in de buurt. Dan nog wat schrijven en lekker naar bed.

Zondag 3 januari
Dat lekker naar bed is van korte duur. Al na een uur ben ik weer klaar wakker en dat gaat helaas niet snel voorbij. Alle demonen in mijn hoofd komen gezellig even langs, niet leuk. Michel kan ook niet slapen. We praten veel, het is denk ik niet alleen de jetlag maar ook de terugslag van het afgelopen jaar, en dan nu plotseling in een andere omgeving zijn. Dus je gaat denken hoe zal dat gaan (angst dat de vakantie toch tegen zal vallen) en wat staat ons weer te wachten als we terug zijn. In het 2009 is veel goed gegaan maar ook een aantal dingen niet. Goed beschouwd was het een zwaar jaar. Ik merk bijvoorbeeld aan mezelf dat ik onder meer weer een nieuwe prikkel in m’n werk nodig heb en dat ik teveel achter de computer hang, en zo heeft Michel weer z’n eigen dingen. Maar ja in ieder geval na een paar uur praten toch een eind op weg met de blokkades die ik wil gaan verbreken en de dingen die ik wil gaan veranderen. Dat voelt een stuk beter, en eindelijk val ik dan toch in slaap.

‘s Ochtends is de stemming volledig omgeslagen en hebben we er weer helemaal zin in. Ik sta wel een uurtje later op en Michel haast zich naar de Starbucks voor een Caramel Macchiato. Bij terugkomst vertelt hij dat er een wat oudere, vriendelijke man bij hem aanschoof met een heel verhaal, uiteindelijk bleek het om geld te draaien. Toen hij wat dat betreft nul op het rekest kreeg vroeg hij of Michel dan misschien een pakje voor hem mee wilde nemen naar Singapore. Brrrr, dat soort dingen proberen ze dus echt! Snel weg die man.

Zelfportret van Michel.

Begin van de middag vertrekken we naar het Islamic Arts Museum Malaysia. Dat blijkt een werkelijk prachtig museum te zijn met een boeiende collectie. De sfeer is er erg prettig.

Ik weet erg weinig van de Islam en leer er een hoop. Dit museum is absoluut een aanrader als je naar KL gaat. We gebruiken er ook de lunch is het museumrestaurant dat een uitstekende reputatie heeft. Voor 43 MYR (8,75 euro) krijg je er een uitstekende viergangenlunch.

Een voorgerecht (buffetstyle, hier slechts een beperkte selectie te zien).

Een soepje

Een hoofdgerecht, onder meer rundvlees (ik) of kip (Michel)

Een nagerecht (ook buffetstyle, en hier helaas al wat aangevreten omdat ik vergeten was een foto te maken).

Als je in KL bent: hierheen gaan! Ze hadden er ook verse limoensap, dat ben ik nog nooit tegengekomen en was erg lekker.

Direct naast het museum ligt het KL Bird Park Malaysia, naar eigen zeggen het grootste in de regio. Ook erg leuk en relaxed om te zien en doorheen te lopen, op dat soort momenten kan ik toch wel heel erg gelukkig zijn, ondanks dat ik me in KL als ik buiten loop kapot zweet.

En geen stoute dingen doen daar!

Wat ik als klein jongetje als ik in de kinderboerderij in het Kralingse Bos in Rotterdam was altijd heel vervelend vond was dat de daar aanwezig pauw – wat je ook deed – nooit de moeite naam haar veren op te steken. Hier kom je geen pauw tegen die niet met haar veren loopt te pronken, tot het opdringerige aan toe.

Verder zijn er mooie vogels

En ook nog wat vreemde vogels….

Na dit vogelparadijs houden we het voor gezien, het is inmiddels al weer vijf uur in de middag, en gaan we chillen in ons hotel.’s Avonds eten bij de Chinees en bij terugkomst in het hotel lekker nog wat lezen. Het lukt ons om deze keer niet al te vroeg naar bed te gaan.

Maandag 4 januari
En dat helpt, want deze keer slapen we vrijwel aan een stuk tot in de ochtend. Wel weer veel vreemde, wilde dromen en ik heb ook moeite met goed wakker worden, sta ook pas vrij laat op. Daarna breakfast at Starbucks, inpakken en in de taxi naar het vliegveld voor onze vlucht naar Penang (de kosten van deze vlucht bedroegen 21,85 euro per persoon inclusief alles. Nou ja alles, bij Air Asia is niets gratis natuurlijk dus eten op de vlucht zit er niet in als je niet bijbetaalt).