We love Blue Chilli

Donderdag 8 januari 2009
Vandaag staan we vroeg op want we nemen de “fast boat” naar Phnom Penh (vanaf nu voor het gemak PP genoemd). Ons is toegezegd dat als we ons om 6 uur melden voor het ontbijt we nog voldoende tijd hebben voordat de chauffeur ons komt oppikken. Dat blijkt helaas niet het geval: om 6:10 staat er een enigszins nerveuze Cambodjaan voor onze neus die gebaart dat we mee moeten komen. Of we nog even een kopje thee mogen drinken. Nee, dat mag niet, want hij moet ook nog andere mensen ophalen. Oh? In mijn naïviteit had ik natuurlijk weer gedacht dat het resort onze “privéchauffeur” had geregeld om ons naar de boot te brengen. Dat blijkt dus niet het geval. Na ons wordt nog de een na de ander opgepikt met het toch al niet al grote busje. Net als ik denk dat er hooguit nog twee mensen bij kunnen – die dan weliswaar geen stoel meer hebben maar moeten plaats nemen op de met een deken bedekte luidsprekers die voorin zijn geplaatst – staan er ineens weer vijf mensen die, met bagage natuurlijk, ook nog mee moeten. Dat lukt nooit denk ik maar natuurlijk lukt het wel: het gangpad blijkt ineens ook nog stoeltjes te herbergen en met veel proppen en duwen lukt het, hoewel zelfs de Cambodjaanse chauffeur zenuwachtig lijkt te twijfelen aan het welslagen van deze onderneming. Geen wonder dat hij zenuwachtig is want hierna blijkt hij nog iemand te moeten oppikken, en zelfs dat lukt, mede dankzij de flexibiliteit van de passagiers. Hobbelend door het overgewicht en met een continu bellende chauffeur gaan we eindeijk onderweg richting de haven.

In dit busje passen 23(!) passagiers inclusief bagage.

Voordat we de boot instappen worden we nog even minder lekker genaaid door een verkoopster van broodjes and the like (het ontbijt is er immers bij ingeschoten) en twee jongetjes die onze bagage aan boord tillen en daar vervolgens een veel te hoge tip voor willen hebben.

De bootreis zelf duurt toch wel lang (ruim 5 uur in totaal van Siem Reap naar PP, kosten $35 inclusief oppikken vanaf het hotel pp.) maar het is verder aangenaam en het uitzicht is mooi.

In PP worden we op de kade opgewacht door een horde tassendragers, tuktukkers en hotelaanbieders waarvan ik voordat we aangemeerd zijn al weet dat ze geen meter zullen wijken. Maar dat kunnen wij ook natuurlijk. Kordaat gris ik onze koffers uit het ruim en we banen ons een weg door de meute op zoek naar de chauffeur die ons op zou komen halen. Die is snel gevonden gelukkig en we worden rustiek in een tuktuk naar ons guesthouse vervoerd. PP maakt onderweg geen erg opwindende indruk op me, dat wil zeggen het ziet er allemaal niet bijzonder uit. Het is er bovendien nog eens twee keer zo druk op straat als in Seam Reap.

Het guesthouse heet het Aqua Boutique Guesthouse. Bij aankomst blijkt dat dit de eerste dag is dat ze open zijn(!), de vergunning is pas gisteren binnen gekomen. Wij zijn dan ook de eerste gasten. Omdat ze net open zijn krijgen we ook een flinke korting: we betalen er nu $50 per kamer per nacht. Maar eerlijk gezegd blijkt al snel dat dat bedrag misschien nog wel redelijk is maar de volle mep is dat zeker niet. De kamers zijn weliswaar zeer groot (aparte zitkamer, slaapkamer, badkamer, balkon) maar het doet toch allemaal wat gedateerd aan (zeker de badkamer en de inrichting), er is geen internet (help!) en wat moeten we in hemelsnaam met twee lcd-tv’s en een dvd-speler? Hier zijn duidelijk verkeerde prioriteiten gesteld.

De eigenaar, een Engelsman, loopt over van behulpzaamheid en wil het ons duidelijk naar de zin maken. Dit in tegenstelling tot zijn Cambodjaanse vriendje (ja ook dit guesthouse is weer gay-friendly) die niet vooruit te branden lijkt. Al met al doet het me erg denken aan een aflevering van “Starting Over Again”. Het meest merkwaardige misschien nog wel is dat we bij aankomst een soort visitekaartjes krijgen uitgereikt met onze naam erop en die van het guesthouse + adres etc. Ik kan me enigszins voorstellen wat daar achter steekt maar desalniettemin vind ik het vreemd. Ik denk niet dat we hier langer dan twee nachten zullen blijven.

We trekken de stad in, bekijken het “Grand Palace” en de “Zilveren Pagode”, ook wel de “Tempel van de Boeddha van Emerald” genoemd (die zal natuurlijk wel weer gewoon van jade zijn in plaats van emerald). Groot, toeristisch, indrukwekkend, en niets bijzonders tegelijkertijd. Daar doe ik het natuurlijk mee te kort maar misschien is dit ook wel het verkeerde moment voor ons om hierheen te gaan. We bezoeken Wat Lanka met de bedoeling een meditatiesessie mee te maken maar dat komt uiteindelijk qua timing weer slecht uit dus dat gaat niet door. We hebben honger maar het eten valt tegen, we gaan naar de kapper maar de coupe van Michel lukt niet erg en bovendien stoot hij z’n teen. Het zit niet mee allemaal vandaag, Morgen beter.

Vrijdag 9 januari 2009
We ontbijten in het restaurantje dat bij het guesthouse hoort. Het is er volkomen leeg, en er staan zeven Cambodjaanse jongens niets te doen (behalve dan vriendelijk onze richting uit lachen, natuurlijk). De eigenaar zelf komt de bestelling op nemen en dan komen de zes in actie. Elk blijkt toch wel een eigen taak te hebben: een schenkt de koffie in, de ander bakt de eieren, de derde haalt het spek uit de koelkast, nummer vier ruimt de troep op, nummer vijf legt het bestek klaar, nummer zes doet de deur open en nummer zeven heeft kennelijk alleen als taak om te blijven lachen. Net zoals in zoveel aziatische landen heb je hier drie mensen daar waar je er in Europa eentje nodig zou hebben (en zelfs die moet uitkijken).

Iets soortgelijks maken we mee na het ontbijt. Gisteravond is het niet gelukt om een vlucht te boeken naar Ho Chi Minh City in Vietnam. De enige maatschappij die vliegt op deze route is Vietnam Airlines, en via hun website kun je, in ieder geval als je hier bent, alleen vluchten boeken met vertrek vanuit Vietnam zelf. Vreemd, en ik ga dat nog eens uitzoeken als ik weer terug ben. We proberen het nog een keer bij een klein reisbureautje om de hoek van het hotel. Daar zitten twee Cambodjaanse jongens van een jaartje of 20 niets te doen, totdat wij arriveren. Wij maken zo goed en kwaad als het kan duidelijk wat we willen (een enkele reis naar Ho Chi Minh City, en wel morgen) en dan gaan beiden hard aan de slag. Beiden achter de computer, de een daarnaast ook nog druk met deze en gene bellend. Na een kwartier wordt duidelijk dat het kan, the price seems right ($100 pp) dus ok doe maar. En weer gaan beiden heftig aan de slag. Na wederom een kwartier wordt duidelijk dat de boeking gemaakt is, nu het printen van het e-ticket nog. Welnu, hun eigen printer is stuk, en de mensen waar ze normaal gesproken printen zij net aan het lunchen gegaan. Dus zweten (zij), wachten, en een van de twee maakt gezellig een praatje met ons want nieuwsgierig. Op een geven moment belt de directeur ons en biedt hoogstpersoonlijk excuses aan dat het zo lang duurt. Wat ons betreft geen probleem, we zitten geellig te kletsen en we hebben geen haast. Na weer een kwartier staat ze voor onze neus met twee vazallen. Hoogstpersoonlijk overhandigt ze de print (en incasseert het geld). Vijf personen personeel voor twee simpele vliegtickets.

In de middag huren we Mr. Thy (de tuktuk-chauffeur die afspraken heeft met het guesthouse) om ons rond te rijden. Zoiets kost ongeveer $10 voor een dagdeel. Eerst gaan we naar Choeung Ek, zo’n 15 km. buiten PP. Hier werden tijdens het Rode Khmer-regime gevangenen uit de Toul Sleng gevangenis geëxecuteerd (verfilmd in “The Killing Fields”). Dit alles op bijzonder wrede en onbegrijpelijke wijze. De memorial site, met een macaber gedenkteken, maakt veel indruk op me, ook omdat het gaat om gebeurtenissen die relatief kort in het verleden (ongeveer tussen 1975 en 1980), “mijn tijd” dus eigenlijk, hebben plaatsgevonden.

Daarna brengen we een bezoek aan Wat Phom, een tempel op een heuvel in het noorden van een centrum. Vooral de manier waarop men hier de Boeddhabeelden luister heeft proberen bij te zetten valt op 🙂

We vervolgens onze tocht met een wandeling langs de waterkant, het is de trekpleister van PP naar het schijnt. Maar nu toch even niet want ze zijn hem aan het renoveren. Ok het bezoek aan de markt valt in duigen want die gaat net dicht. Toch al met al een hele fijne dag, een stuk beter dan gisteren in ieder geval. Ik moet wel kwijt dat ik PP niet zo’n heel bijzondere of mooie stad vindt. Goed, het is er lekker aziatisch en dat is altijd wel prettig eigenlijk maar PP staat niet boven aan mijn lijst voor een herbezoek.

Eten doen we in restaurant Romdeng, waar we dan ook nog een goede daad mee stellen want het restaurant leidt straatjongeren op. Dat is maar goed ook want het eten zelf is een beetje beneden de maat helaas. Wel weer een heel gezellig binnenplaatsje.

‘s Avonds is er nog wat tijd (en zin) on de gay scene van PP te verkennen. Want jawel, die is er! We bezoeken twee etablissementen. De eerste is de “Blue Chilli” (vraag me niet waarom deze zo heet), waar we door een hysterische “gastvrouw” worden ontvangen, en onder het genot van een drankje eindelijk de show krijgen waar we zo naar hebben uitgekeken 🙂 Zo wordt het toch nog gezellig in PP! Wat me opvalt is dat de tent volledig “open” is, d.w.z. de playbackshow op de bar is vanaf de straat gewoon te zien en het is pretty obvious dt het hier om een homobar gaat. Het zal wel mijn eigen bekrompen karakter zijn maar ik had niet gedacht dat dat zomaar kon hier in PP.

We sluiten de avond af in de “Heart of Darkness”, die zichzelf adverteert als een gothic club maar in feite een mixed (hetero/homo) club is waar weinig gothics aan is. Het leukste hier is om naar de Cambodjaanse meisjes te kijken die aan het poolen zijn, het heeft een hoog “Kill Bil” gehalte. Al snel hebben we het gezien en we besluiten terug naar het guesthouse te lopen, want Mr. Thy, die bij de vorige hangout nog keurig op ons had gewacht, is nergens meer te bekennen.