Miss Saigon

Zaterdag 10 januari 2009
Vandaag is een (weliswaar korte) reisdag. We ontbijten op ons gemak, checken uit en laten ons door Mr. Thy naar het provinciaal-aandoende vliegveld van PP vervoeren. Bestemming voor vandaag: Ho Chi Minh City (vanaf nu voor het gemak afgekort tot HCMC) in Vietnam, het vroegere Saigon. Het is een korte vlucht en zo begin van de middag komen we in HCMC aan. We hebben al een visum bij de ambassade in Nederland gehaald, dus de immigratie gaat lekker vlot en probleemloos.

We nemen een taxi naar het hotel, en direct wordt duidelijk dat HCMC een metropool in het kwadraat is. Misschien moet ik er nog even aan wennen maar ik denk dat het de grootste (er wonen ruwweg zeven miljoen mensen), meest uitgestrekte, druktse, chaotische en waarschijnlijk ook vuilste stad is (qua lucht) waar ik ooit geweest ben. Maar ik ben niet veel gewend natuurlijk. Vanuit de taxi gaap ik er vol ongeloof naar. Vond ik PP al druk, het verkeer in HCMC (wederom voor een groot gedeelte bestaand uit brommertjes), overstijgt dat nog eens met een factor vijf, zo lijkt het.

We verblijven in het Windsor Plaza hotel. Het is er niet onaardig, Het is een zeer groot hotel met ruime kamers, waar we in dit geval expres voor hebben gekozen. Rooftopbar, restaurant en zwembad op de 25e verdieping met een fantastisch uitzicht: dan wordt pas echt duidelijk hoe groot HCMC werkelijk is.

Een kamer kost er $91 per nacht. Alleen weer geen internet op de kamer (zucht). Gelukkig zit er pal naast het hotel een KFC (Kentucky Fried Chicken) die gratis Wifi biedt dus dat is een uitkomst (daarvandaan zijn ook het vorige bericht en dit bericht gepost). Jammer dat we op de 19e verdieping zitten en mijn Asus PC het signaal van de KFC daarvandaan niet kan oppikken. Overigens, dit is wel weer een volgende stap in de digitalisering waar ik het in een eerdere blogentry over had: internetcafés hier zijn er wel heb ik begrepen maar nog maar mondjesmaat. Wifi-hotspots zijn er des te meer. Kennelijk wordt het model steeds meer dat de gebruiker zelf een mobiel device (notebook, PDA, etc.) heeft en daar gebruik van wil maken en steeds minder behoefte heeft aan de “vaste PC” die je in een internetcafé aantreft. Een Wifi-faciliteit aanbieden is natuurlijk ook veel goedkoper.

Nadat we wat gechilld hebben op de hotelkamer verkennen we de buurt. We zitten in “District 5” wat direct tegen “District 1” (het echte centrum van HCMC, zeg maar) aanligt. Desalniettemin is dit ook een bijzonder levendige en gezellige wijk. De straat oversteken lukt hier maar op een manier: gewoon doen. Ik heb gelezen dat voetgangers geen rechten hebben maar inde praktijk blijken Vietnamezen bijzonder handig in het ontwijken van grote bewegende buitenlanders 🙂

Openbaar vervoer is er hier niet of nauwelijks (net als in PP). Ja er zijn wat buslijnen maar daar houdt het dan ook mee op. En daarover zegt de toeristenkaart: “Public busses are the cheapest way to travel but patience is necessary. It is not recommended for foreigners to travel by bus because they are more suited for locals.”. Het is een grappige en verwarrende zin, en ook wat irrelevant voor ons want we waren toch alleen maar van plan ons met een taxi te verplaatsen (kost hier drie keer niks).

De munteenheid in Vietnam is de “dong” en we nemen beiden 1.000.000 dong (ongeveer 50 euro) op want in tegenstelling tot Cambodja, waar je uitstekend alleen met de US$ toe kan, is die dong hier in het dagelijkse betalingsverkeer best handig, al was het alleen maar omdat als je hier met dollars betaalt je een redelijk ongunstige wisselkoers schijnt te krijgen.

Aan het begin van de avond eten we wat in de rooftopbar van het hotel, daarna bloggen we wat, lezen we wat, en besluiten uiteindelijk dat we moe zijn en niet uitgaan.

Zondag 11 januari 2009
Lekker uitgeslapen maken we eerst gebruik van het uitgebreide ontbijtbuffet dat het hotel biedt. Naast alles wat je daar als westerling zou verwachten te kunnen eten tref je ook een uitgebreid assortiment aan aziatisch ontbijt, zoals noodle soep, gebakken kip, rijst etc. Ik hou het nu nog gewoon even bij een omelet (versgebakken en daar weten ze wat moois van te maken hier, ik heb de kunst nu goed kunnen afkijken, ga ik thuis ook proberen) maar morgen ga ik ook eens voor de soep denk ik.

Daarna trekken we de stad in met een hele waslijst aan bezienswaardigheden om te gaan bezien.

We beginnen bij het Fine Arts Museum, waar, naar ik aanneem, werk van het puikje van de Vietnamese kunstenaarszalm (dead or alive) te bewonderen is. Misschien is dat ook wel zo maar op een paar werken na, die echt wel bijzonder zijn, kan het me maar matig boeien.

Wel bijzonder (en leuk) is dat ik in het museum een oude kennis tegenkom (Remco) die ik al in geen jaren gezien heb. Hij blijkt op bezoek te zijn bij een goede vriendin van hem, en wederom een oude kennis van mij (Diana), die een half jaartje in HCMC woont. Zij gaat deze middag borrelen op het dak van hotel Rex, misschien dat we er nog wel even langs gaan.

We vervolgen onze wandeling door de stad. Telefoonkabels in HCMC hangen er overal losjes bij. Het is onverminderd druk (en warm), maar het centrum kan ons niet echt meer bekoren dan onze “eigen” wijk. Op gezette tijden eten en drinken we wat, en we bezoeken de nodige winkeltjes en marktjes. En we brengen een bezoek aan de Pagode Xa Loi.

Hoewel het nog te vroeg is gaan we dan richting hotel Rex om Diana te verrassen. Onze vakantiegewoonte om aan het einde van de middag een Pina Colada te drinken laten we ook nu niet vallen.

Het is leuk om Diana weer te zien en ze is blij verrast dat we er zijn. Ze heeft er afgesproken met twee vriendinnen van haar, die ook door Zuidoost-Azie aan het reizen zijn. Ze geeft in het weekend Engelse les aan jonge kinderen en doordeweeks schrijft ze aan een boek. Ze heeft het goed naar haar zin in Vietnam en dat straalt van haar af. Leuk!

Het Vietnamese nieuwjaar begint op 25 januari vertelde Diana ons, en nu begrijpen we alle voorbereidingen voor festiviteiten direct naast ons hotel!

Voor het eten probeer ik nog even de vlucht naar Hue van overmorgen te regelen. Helaas heeft Vietnam Airlines (VA) z’n online zaakjes nog niet helemaal voor elkaar. Eerst probeer ik het via de gratis WiFi-verbinding van de KFC, waar ik alle denkbare websites kan bereiken (zo lijkt het tenminste), behalve die van VA… Omdat er geen internetcafé in de buurt zit en we morgen de hele dag weg zijn (dagtour naar de Mekong Delta) zie ik me genoodzaakt gebruik te maken van de (nogal dure) internetfaciliteit die ons hotel biedt. Daar lukt het zowaar wel, totdat ik moet betalen. Ik kan kiezen uit cash of cheque. Huh? En creditcard dan? Nou dat kan dus niet. Cash is voor mij de enige mogelijkheid, en ik moet de 50 euro per ticket binnen 24 uur afleveren bij een VA-kantoor, anders vervalt de boeking. Na wat navraag bij het hotel blijkt dat dat dus niet gaat lukken want gedurende de openingstijden van het kantoor in de omgeving zitten wij in de Mekong Delta. Irritant zeg, wat heeft een online-boekingsfaciliteit nou voor nut als je vervolgens toch nog bij een kantoor van VA langs moet gaan om te betalen? Kun je net zo goed de reservering gewoon daar maken toch? De boeking van een hotel in Hue mislukt ook (vol), we horen pas morgen of het alternatief dat we hebben uitgekozen beschikbaar is, dus nou goed we zien dan wel weer hoe we hier verder uitkomen. Is toch wel een nadeel van deze manier van reizen: je bent best veel tijd kwijt aan het regelen onderweg van alles en nog wat.

Maandag 12 januari 2009
De ochtend begint kordaat met het (opnieuw) boeken van de vlucht, nu via de touroperator die in de hotellobby zit. Binnen 10 minuten geregeld, sneller en gemakkelijk dan via internet. Wel ietsjes duurder 🙂

Om 8 uur worden we opgepikt voor onze excursie naar de Mekong Delta. Met een groepje van 14 personen worden we eerst met een bus naar My Tho (70 km. verderop) vervoerd, waar de boottocht begint. En dat is dan toch nog bijna twee uur rijden vanaf HCMC, hoewel het er eigenlijk op geen enkel moment op lijkt dat je de stad verlaten hebt. Het is vandaag niet zo warm en nogal grijzig en bewolkt.

En eigenlijk valt de hele trip een beetje tegen: de gids weet weinig, de lunch is karig, er is eigenlijk niet zo heel veel te zien en we worden van de ene naar de andere ‘tourist trap’ gezeuld: zo bezoeken we de “cocohandicraftshop” (wat je allemaal niet met een kokosnoot kan doen zeg!), genieten we van “traditionele” muziek, drinken we honingwijn bij een “bee-keeping family” (geen bij gezien daar trouwens).

Overal zijn winkeltjes en kunnen we wat kopen. Op de terugweg relaxen we geforceerd in “the small beautiful garden” (niks niet mooi). Maar goed wat kun je verwachten voor $17. Toch heb ik het idee dat er betere manieren zijn om te genieten van dit mooie gebied.

Bij terugkomst in het hotel blijkt dat de reservering van een hotel in Hue via asiarooms.com wederom is mislukt (weer vol). Daarom maar weer via de touroperator in het hotel geprobeerd en wat blijkt: die heeft een deal met het hotel van onze eerste keus (wat dus vol leek te zijn, althans volgens de touroperator op internet). We kunnen er echter nu zonder problemen terecht en nog tegen een lagere prijs ook. Zo zie je maar weer: internet is niet in alle gevallen beter, sneller en goedkoper. Zelf nadenken is altijd beter.

‘s Avonds eten we vrij luxueus en voor het eerst sinds we hier zijn ook weer westers, de prijs is er dan ook wel naar. Wat me wel opvalt is dat ik toch elke keer als ik rood vlees eet (sirloin steak in dit geval) me toch wel een beetje opgeblazen voel. Voor veel mensen vast niets bijzonders maar ik heb het idee dat ik er de laatste jaren wat gevoeiliger voor geworden ben. Misschien moet ik toch maar gewoon vegetarier worden komend jaar.

We doen een halfslachtige poging tot uitgaan maar al de eerste poging is ons te veel: ziet er niet uit, lawaaiig (Eden Bar). We weten niet hoe snel we een taxi in moeten duiken.