Hue en de Nguyens

Dinsdag 13 januari 2009
Vandaag is een reisdag. Op ons gemak opgestaan, ontbeten en ons naar het vliegveld laten slepen voor de vroege middagvlucht naar Hue, aan de kust in centraal Vietnam. Dat verloopt allemaal vlotjes en relaxed.

We verblijven in Hotel Saigon Morin een 19e-eeuws hotel in koloniale stijl. Het is een prachtig gebouw met een enorme binnenplaats/tuin (heet zoiets niet een patio?). De kamers zijn ruim en ook in koloniale stijl ingericht. Kosten $105 per nacht, en het geld dubbel en dwars waard.

We verkennen Hue ten zuiden van de Perfume rivier, en eten wat in het Mandarin café. Hier betalen we voor spring rolls, een portie noodles met kip, fried rice met kip, een koffie en een biertje (Heineken nog wel) welgeteld 99.000 dong (4,30 euro). En het smaakt nog bijzonder lekker ook.

Daarna zijn we lui in onze hotelkamer, bloggen en lezen we wat. Morgen gaan we weer wat actiever zijn.

Woensdag 14 januari 2009
Bij het ontbijt komen we wederom Remco tegen die we in HCMC ook al tegen het lijf waren gelopen! Toeval, of is het gewoon een kleine wereld in Vietnam en gaan alle toeristen naar dezelfde plaatsen en slapen ze in dezelfde hotels?

Het is een beetje druilerige dag in Hue. Dat is overigens niet ongebruikelijk want in Hue valt de meeste regen van Vienam, gek genoeg. Zal wel iets met de geografische ligging te maken hebben. Desalniettemin gaan we lekker op pad (te voet) naar de noordkant van de Perfume rivier waar zich een citadel bevindt. Daarin verdwalen we een klein beetje maar dat is niet erg, en we stoppen ook nog even bij een verlaten poolhal waar we een potje pool spelen. We vertrekken er pas weer zodra er een stel Vietnamese jongens komen die dat duidelijk een stuk beter onder de knie hebben dan wij.

Ons doel in de citadel is keizerlijke stad (Hue is de voormalige hoofdstad van Vietnam) met als centrum daarvan weer de “verboden paarse stad”. Dit alles gesticht door een keizer uit de Nguyen-dynastie (Gia Long) in het begin van de 19e eeuw.

We vervolgen onze tocht met een taxi naar de pagode Thien Mu. Het is een prachtige pagode, die van oudsher bekend staat als centrum van boeddhistisch verzet tegen het kolonialisme. In 1963 werd Thien Mu wereldwijd bekend toen de monnik Thich Quang Duc, afkomstig uit deze pagode, zichzelf in Saigon in brand stak en levend verbrandde, dit uit protest tegen de excessen van het bewind van de toenmalige president Diem. Ik herinner me de foto hiervan nog wel, heftig.

In de buurt van Thien Mu bevinden zich de zogenaamde “tuinhuizen”. Ontwikkeld laat 19e eeuw door de mandarijnen en koloniale ambtenaren, goed bewaard gebleven in een rustiek plekje van de stad en omgeven door prachtige tuinen. In een daarvan drinken en eten we wat tegen westerse prijzen. We krijgen er de aandacht en zorg van drie Vietnamese dames die het begrip gastvrijheid een totaal nieuwe betekenis geven. Geen moment wijken ze van onze zijde. Zelf als ik naar het toilet ga komt een van hen met me mee en doet het licht in het “Happy House” (zoals Sarun in Seam Reap dat noemde 🙂 voor me aan. Het werkt natuurlijk allemaal averechts: zorg is goed, een beetje alleen laten is beter, denk ik dan maar. Maar het eten is er meer dan de moeite waard.

Change of travel plans trouwens. We besluiten om het zuiden van Thailand (eilanden) te skippen wegens gebrek aan tijd. In plaats daarvan bezoeken we Hoi An en Hanoi, is ook allemaal wat beter te overzien en te bereizen, en ook een stuk relaxter. Pluspunt is ook dat we dan aan het einde van de reis nog wat extra tijd in Bangkok kunnen doorbrengen, iets wat we allebei toch wel heel erg prettig vinden. Minpunt is dat we niet bruingezond thuis zullen komen maar goed dat is inmiddels ook alweer zo enorm achterhaald natuurlijk.

Spel van de dag: poolen. We kennen de regels eigenlijk nauwelijks en we zijn er natuurlijk ook erg slecht in maar toch zes potjes gespeeld vandaag (ook in het hotel). Michel zoekt ’s avonds de spelregels nog op dus morgen gaat het vast beter.

Donderdag 15 januari 2009
Hue is de oude hoofdstad van Vietnam en zo tussen 1800 en 1945 regeerden hier de keizers uit de Ngyen-dynastie. Deze hadden de aardige gewoonte om reeds tijdens hun leven voor zichzelf een mausoleum te laten bouwen in de vallei ten zuiden van Hue, meestal op een door henzelf uitgekozen rustiek plekje. Deze mausoleums (zeven in totaal) vormen een belangrijke reden om Hue te bezoeken. Ze liggen nogal verspreid, dus vandaag hebben wij Dung (spreek uit: joen), die ons ook op het vliegveld van Hue had opgepikt, ingehuurd om ons rond te rijden van mausoleum naar mausoleum. We bezoeken er vijf want zeven is te veel.

We beginnen met het mausoleum van Tu Duc, gebouwd tussen 1864 en 1867. Tu Duc was een romanticus en niet de beste heerser die Vietnam ooit gekend heeft: hij hield zich liever bezig met vissen, mediteren, 50-gangen diners en thee drinken. Naar het schijnt heeft hij meer dan 4000 gedichten geschreven en naast dit alles wist hij ook nog eens 104 vrouwen tevreden te houden (dat is exclusief de concubines die hij er op na hield). Hoewel druk bezocht is de sfeer in het mausoleum bijna sprookjesachtig en ook wel wat desolaat. Eenieder die nog eens een boeiend level voor een computergame moet ontwerpen raad ik zeker aan eens in zo’n mausoleum te gaan kijken. Lara Croft eat ya’ heart out!

Hierna volgt het mausoleum van Thieu Tri, de zoon van Minh Mang. Dit mausoleum werd gebouwd tussen 1847 en 1848. Net als zijn vader was Thieu Tri wars van buitenlandse invloeden. Het mausoleum is sterk verwaarloosd en er is verder niemand, dat geeft een hele bijzondere sfeer, erg mooi.

Het derde mausoleum is dat van Minh Mang, erg mooi bewaard gebleven. Het kostte 14 jaar om de juiste locatie voor dit mausoleum te vinden maar slechts drie jaar om het te bouwen (1841-1843): daar waren dan natuurlijk wel 10.000 arbeiders voor nodig. Minh Mang was een weliswaar autoritaire, maar wel bekwame heerser. En ook dit mausoleum is weer prachtig en heeft een hele bijzondere sfeer. Ze zijn echt mooi allemaal die dingen.

Na dit mausoleum is het tijd voor de lunch vinden we.

Stop nummer 4 is het mausoleum van Khai Dinh. Een museum in de zgn. Sino-vietnamese stijl, geïnspireerd door de Europese barok. Gebouwd op een heuvel en je moet effetjes 130 treden beklimmen voordat je helemaal boven bent. Khai Dinh was een ijdele man en een marionet van de Fransen. Hij reageerde maar negen jaar terwijl het elf jaar (1920-1931) kostte om het mausoleum te bouwen. Daarnaast was het ook nog eens zo gigantisch duur dat er extra belastingen moesten worden geheven om het geheel te financieren.

De laatste voor vandaag is het mausoleum van Duc Duc (1899). Daar is helaas weinig meer van over. Maakt niet uit want we hebben er ook wel een beetje genoeg van inmiddels, beetje mausoleumoverkill. Hier liggen drie keizers begraven maar dat heb ik eigenlijk nergens aan afgezien. Met Duc Duc is het trouwens slecht afgelopen: jong gestorven en in de gevangenis nog wel.

For the record: we hebben overgeslagen de mausoleums van Dong Khanh en Gia Long (1820). Deze laatste is de eerste Ngyen-keizer, het mausoleum ligt wat verder van de stad verwijderd en er schijnt weinig meer van over te zijn.