Daar viel ik met m’n neus in toen ik in Londen was een maand geleden. En wel heel vroeg op de dag want: first morning flight, dus ik kon sowieso m’n hotel nog niet in, dus direct naar Tate Britain (het gebied rond Pimlico is sowieso fijn om te zijn en in rond te lopen). Een retrospectief van Francis Bacon; volgend jaar (2009) is zijn 100e geboortejaar.
Francis Bacon is met lengtes voorsprong mijn favoriete kunstenaar. Waarom. Nou ja gewoon zijn werk raakt me in het hart. Het maakt je niet direct vrolijk maar het legt op de een of andere manier een werkelijkheid bloot. Zoals de dingen zijn of zoiets. En dat is tegelijkertijd dan ook wel weer heel erg prachtig. Zijn werk laat rauwheid zien, macht en onmacht, lust, vlees, kaalheid, dierlijk, eigenlijk zoals mensen echt zijn op het bot. Macht is een enorm belangrijk thema volgens mij. Bacon laat dat zien in zijn werk en ook in zijn persoonlijk leven.
Tegelijkertijd blijven mensen herkenbaar bij hem, zoals de portretten van Isabelle Rawthorn of zijn lover/minnaar/partner/fuckbud George Dyer. Ze zijn niet mooi gestileerd maar je herkent ze meteen.
De tentoonstelling zelf was mooi gepresenteerd, met een goede combinatie van chronologisch (dat spreekt mensen zoals ikzelf aan) en thema’s. Al met al gaf dat een goed totaalbeeld.
Er waren werken die ik nog nooit eerder had gezien en die ik ook niet kende. Zoals een serie bekend als "Man in Blue" van midden jaren ’50, die haarscherp de sensatie van isolatie weergeven (geïnspireerd door Bacon’s relatie met Peter Lacy, naar het schijnt een nogal gewelddadig figuur, onder de invloed van alcohol tenminste).
Het drieluik "Three Studies for Figures at the Base of a Crucifixion"(1944) is misschien wel het mooiste en indringendste werk wat ik ooit heb gezien.
Nou dat hing er dus gewoon, samen met de latere studies op basis van hetzelfde thema. geweldig om ze naast elkaar te kunnen bewonderen.
Een leuk artikel over discussies die naar aanleiding van de tentoonstelling worden georganiseerd kun je hier vinden (tip van Michel).
Reacties