Op aanraden van Lotje had ik het kookboek "De Zilveren Lepel" aangeschaft, naar verluidt de bijbel van de authentieke Italiaanse keuken. En gisteren maar gelijk eens wat geprobeerd: een romige risotto, gegrilde aubergine en kiprolletjes met Salie en Pancetta. Het resultaat zie je hier onder. De fles Barolo, die ik vorige week uit Pisa had meegenomen voor een speciale gelegenheid, heeft het einde van de avond niet gehaald 🙂
N.B. Wie zich afvraagt of de correcte spelling nu "naar verluid" of "naar verluidt" is, zie de volgende verduidelijking.
2 reacties
Gisteravond heb ik nog de naam opgezocht wat wij van het weekend met de zilveren lepel: linguine met genovese pesto. Niet tijdig op de foto gezet. Wel een gelukje: als je via de site van de zilveren lepel die je aangeeft naar de index gaat en dan ‘soep, pasta, rijst’ aanklikt, kun je toevallig op de pagina met de foto van dit recept terecht komen. Nieuw voor mij om boontjes, pasta en aardappels samen te koken, erg lekker ook.
Zelf pasta maken blijkt erg binnen handgereik te zijn, en vind ik ook bijzonder lekker.
De Italiaanse kookbijbel is natuurlijk L’arte Di Mangiare Bene (Artusi), maar dat is net als de Franse tegenhanger (naam natuurlijk nu net even vergeten) een beetje van de oude stempel. De Zilveren Lepel vind ik een mooi boek, en het schijnt dat dit wel boek is dat Italianen mee krijgen als ze -eindelijk- het huis uit gaan, maar (met het schaamrood op de kaken) ik heb er nog niet uit gekookt. Het leest wel lekker weg in elk geval 🙂