April jl. was ik in het Computer History Museum in San Jose, waarover ik al eerder in mijn blog schreef. Over dat soort musea kan ik zeer enthousiast worden, ik vind dat gewoon erg leuk. Naar aanleiding van mijn blog-entry kreeg ik een mailtje van Kees Pronk, indertijd begeleider in mijn afstudeercommissie en tot voor kort mede-bestuurslid van Formal Methods Europe, en tot op heden universitair docent aan de TU Delft. Wat blijkt: Kees heeft zich het lot van de inmiddels afgedankte hardware van de TU aangetrokken en stelt deze tentoon in het Vitrinemuseum dat hijzelf heeft opgericht. Kees nodigde me uit om te komen kijken. De tentoonstellingsruimte is beperkt tot een tweetal vitrines. 
Het was leuk om te zien. Het meeste wat er in de vitrines stond herkende ik overigens niet uit mijn eigen ervaring, maar toen Kees mij mee nam naar de kelders van het gebouw (opslagruimte, geen tentoonstellingsruimte) veranderde dat. Daar stond ineens een IBM PC-AT (de opvolger van de eerste originele IBM -PC maar dan met een x286 processor, waarop we zelfs een voorloper van Linux probeerden te installeren, we hebben het nu over 1985 ongeveer), printers die ik nog herkende uit mijn studententijd, Atari’s etc. Maar waar waren toch die prachtmachines zoals de PDP 11/70 en VAX 11/750 gebleven? Dat is pas echt computerhistorie… Welnu, volgens Kees had de TU daar geen prioriteit aan gegeven. Te groot en moesten dus weg want gebrek aan opslagruimte. Zo groot waren die dingen nu ook weer niet volgens mij en het getuigt van een volkomen gebrek aan besef voor computergeschiedenis.
Reacties