Dat een pizza niet per se rond maar ook best vierkant of rechthoekig mag zijn leerde ik van Henk IJsebrand, indertijd student-assistent terwijl ikzelf eerste- en tweedejaarsstudent was. Soms aten we bij Henk en hoe dan ook dronken we altijd veel bier. En Henk reed fanatiek op een motor, dat weet ik ook nog wel. Het niet-noodzakelijkerwijs-rond-hoeven-zijn van de pizza was niet alleen praktisch maar in zekere zin ook een paradigm shift. Sindsdien maak ik elke paar jaar zelf een pizza, zoals vanavond. Eerst veelal vierkant, daarna een periode amorf, en vanavond dus weer rechthoekig. Ik hou nogal van structuur, geloof ik.
Richard kwam toevallig langs en werd daarmee ook proefkonijn.
Het voorbereiden was zoals vanouds leuk: het selecteren van de ingrediënten (kalkoensalami hier, Richard is joods), het maken van het deeg, het optuigen van de pizza: enfin quality time. Dan komt het moment dat je je kindje uit handen moet geven en uitlevert aan de ongenadige hitte van de heteluchtoven (ongeveer 25 minuten op 200 graden). Het resultaat ziet er dan als volgt uit.
En dan begint het verorberen en slaat de deceptie toe. Ziet er zo leuk uit, zo veel voorpret aan gehad en heel eerlijk: het smaakt helaas nergens naar. Het deeg is flauw en bovendien te hard, en alles wat erop zit schijnt ook z’n smaak verloren te hebben. Ik was nog een ding vergeten te zeggen over Henk: hij kon ook nog eens smaakvol koken…
1 reactie
Volgende keer de specerijenpot royaler gebruiken?
Het van te voren aanbakken van het vlees en eventuele ui maakt het ook pittiger.
Wat provençaalse kruiden en aromat door de tomatensaus mengen en dat over de bodem heen spreiden.
Zongedroogde tomaatjes klein snipperen en er overheen strooien.
Gewoon weer met goede zin de volgende pizza gaan bakken, iedereen moet het leren, niemand wordt met een pollepel in de hand geboren, ook de beste kok niet.