DAI

Vorige maand was ik in het Computer History Museum in San Jose. Daar hadden ze een groot aantal computers, maar voor mij ontbrak er een: de DAI (Data Applications International), een Belgisch product. Dit was de eerste computer waarmee ik zelf in aanraking kwam. Ik herinner me deze nog goed, mede dankzij de karakteristieke vorm die de DAI had. Op de een of andere manier doet het me nu aan Apple denken. De DAI zou hedentendage wel een soort retrodesign-object zijn denk ik.

In de 5e klas van het atheneum waren er ineens een paar DAI’s op onze school. De middelbare school waar ik toen op zat, de Van Oldenbarnevelt, was kennelijk toch wel vooruitstrevend. Onze toenmalige wiskundeleraar en natuurkundeleraar waren in ieder geval "incubators". We programmeerden erop in de programmeertaal Basic. Dat is een zogenaamde imperatieve programmeertaal, een taal gebaseerd op het concept van een globaal geheugen waarin je in afzonderlijke rekenstappen iets aan verandert en uitvoer genereert. De taal zat ook vol met concepten die informaticagod Edsger Dijkstra later verboden heeft (en terecht). Maar dat alles wisten wij toen nog niet. Ik en een klein groepje klasgenoten, mede-enthousiastelingen, programmeerden er lustig op los, niet gehinderd door enige vorm van kennis. We lazen het DAI Basic-boekje en we deden het gewoon. Niks geen geavanceerd flashgeheugen of wat dan ook, zowel opslag van data als programmatuur gebeurde gewoon op cassettebandjes. Het is dus pak hem beet exact 25 jaar geleden dat ik voor eerst met het fenomeen "computer" in aanraking kwam. En het wekte m’n interesse. Waarschijnlijk is het dus wel zo’n punt geweest waarvan je achteraf zegt dat het de richting van je leven heeft bepaald, in ieder geval in professionele zin.

Niet lang daarna besloot ik informatica te gaan studeren. Van het merk DAI heb ik daarna nooit meer iets gehoord.