Tokushima

Met wat weemoed, maar met zin in de volgende fase van ons verblijf in Japan, verlaten we het heerlijk hotel in Tokio. Een korte trip met de JR-line, en vervolgens een overstap op de monorail richting Haneda airport. Die monorail vind ik verwarrend: je komt aan op het perron waar de trein vertrekt, daar vind je een halflege trein, maar ervoor staan mensen keurig in twee rijen voor de ingang naar de trein. Een rij is genummerd “1”, de ander “2”. Waar moet je geen staan? Geen idee. We laten één trein vertrekken, maar bij de volgende stappen we maar in en het komt gewoon (zoals altijd natuurlijk) goed. Inchecken konden we niet online helaas maar wel op het vliegveld bij een zuil, dat gaat verder supermakkelijk, maar de ons toegewezen plaatsen in het vliegtuig zijn helaas niet al te best. Geen probleem voor een vlucht net iets meer dan uur. De lounge waar we verblijven stelt weinig voor, vaak kun je gewoon net zo lief in het vertrekgebied verblijven, net zo goed. Boarden gebeurt gestructureerd en door de passagiers super-gedisciplineerd. Daardoor lukt het de Boeing 737 in iets meer dan 10 minuten vol te krijgen. Geen mensen die lomp in het gangpad blijven staan en zo de rest ophouden. Superfijn en stress verlagend.

We vliegen naar Tokushima, waar we een nachtje verblijven in het JR Hotel Clement Tokushima. ChatGPT wijst ons de gemakkelijkste weg om er te komen vanaf het vliegveld. Het hotel zelf is OK’ish, maar wat wil je na dat hele fijne hotel in Tokio. We eten er wel goed in de avond.

Bij het ontbijt vind ik het een grappig detail dat je een kaartje krijgt waarmee je kunt aangeven of de ontbijttafel bezet is of niet. De gedachte is denk ik: soms bezet iemand een tafeltje en dan denkt die persoon snel mijn ontbijt halen want anders gaat iemand er zitten voordat ik terug ben met mijn ontbijt. Ja gaat nergens over, natuurlijk, maar ik denk dat dat de reden is.

Na het ontbijt laten we onze trolleys achter in het hotel, for the time being. We nemen alleen onze nog kleinere rugzakjes met alleen de minimale benodigdheden voor een aantal dagen mee. Want we gaan een klein stukje van de O-Henro lopen. De O-Henro is de beroemde pelgrimsroute op het Japanse eiland Shikoku, langs 88 tempels die verbonden zijn met de boeddhistische monnik Kūkai. Voor veel pelgrims is het meer dan een wandeling: het is een tocht van bezinning, doorzettingsvermogen en ontdekking. Je loopt door stille bergpaden, kleine dorpen, kustwegen en levendige stadjes, waardoor je een heel andere kant van Japan ziet dan alleen Tokio of Kyoto. Tegenwoordig lopen sommigen de hele route van zo’n 1.200 kilometer, terwijl anderen delen per dag, bus of auto afleggen. Wat de O-Henro bijzonder maakt, is de mix van natuur, traditie en de warme gastvrijheid die pelgrims onderweg vaak ervaren. Wij doen dus gewoon een paar dagen te voet. Het is een lang gekoesterde wens van me om, tenminste een deel, van deze tocht te lopen.

Om ons bij tempel 1 te krijgen, het startpunt, blijkt ChatGPT veel minder handig: vertrektijden van de trein kloppen helaas niet zodat we een taxi nemen. Ook supergoedkoop trouwens.