Tempels 1 t/m 5

Vandaag lopen we de route die tempels 1 t/m 5 aan doet. De tempels zijn over het algemeen rustig, we komen wel wat pelgrims tegen maar heel veel zijn het er niet, of op een wat lijkt een georganiseerde groep na, onder leiding van een gids. De route loopt door kleine dorpjes waar het heel rustig is, weinig is open.

Bij elke tempel hou ik min of meer hetzelfde (voorgeschreven) ritueel aan: buigen voor de poort, handen wassen, bel rinkelen (teken dat je bent), wierookjes/kaarsjes aansteken, doneren, en het wat schuchter reciteren van de hartsutra. Schuchter, want de tekst die ik hier heb herken ik niet uit mijn zenverleden. Misschien was dat Sanskriet en is dit Japans. Ik weet het niet. Je wordt geacht nog meer sutra’s te reciteren maar dit vind ik al heel mooi, weet ook niet of ik het blijf doen.

Het is bewolkt en aangenaam weer, ideaal loopweer. Tijdens een van onze rustpauzes komen we een Japanse man tegen die ons aanspreekt. We maken een praatje met hem. Het blijkt zijn laatste dag van Henro te zijn (hij loopt deze in omgekeerde volgorde, van tempel 88 naar 1). Hij heeft heimwee.

We lopen in totaal zo’n 19 kilometer vandaag.

We overnachten in Kotobuki Shokudo. Dit is een minsjuku, een “eenvoudige herberg”. En dat klopt wel aardig: eenvoudige kamers in Japanse stijl (met alle ongemakken van dien), gedeelde badkamers, maar wel met een onsen, die ik probeer, maar als veel te heet ervaar. Maar een douche na zo’n dag is wel fijn. De mensen zijn superaardig. Het is er goedkoop, we betalen zo’n €75 voor twee personen en twee maaltijden (diner en ontbijt). De rituelen kennen we (nog) niet: je wordt geacht de ter beschikking gestelde “pyiama” (zo zal het niet heten) na het bezoek aan de onsen bij het diner te dragen. Ik doe dat niet, want ik wist het niet, en ik word prompt door de eigenaar gevraagd of ik wel een bad heb genomen voor het diner. Ja dat wel hoor, don’t worry: vies en bezweet als ik was. Het eten is met liefde bereid maar valt tegen. Japanse keuken is toch vaak gewoon een beetje zout, en missen nuances aan specerijen.

De nacht verloopt aan het begin moeizaam, het is gehorig en ja een toilet met iedereen moeten delen is ook niet zo prettig, maar uiteindelijk slapen we goed. Mijn vriendin Anne had wel gelijk toen ze zei: “minshuku’s zijn niets voor jullie”.