De Japanse "Kogeltrein" was altijd ergens in mijn achterhoofd blijven hangen als een schoolvoorbeeld van technologie waarin Japan voorop liep. Een trein die zo ongelooflijk hard ging dat het weinig zin had (qua tijd) om bijvoorbeeld een vliegtuig te nemen. Hoe hard'tie wel niet ging? Ik wist het niet, maar hard was het.
Vandaag was dan voor mij de primeur: we namen de Shinkansen (want zo heet hij in het echt) van Tokyo naar Kyoto: de Tokaido lijn. Ze rijden lekker vaak, zo'n beetje elke 20 minuten, en reserveren is niet nodig.
Het instappen had volgens de Japanse ordening moeten verlopen, maar daar hield niet iedereen zich volledig aan. Dat was in de metro wel anders, trouwens: keurige rijen voor de metrodeuren, voldoende ruimte vrijlatend voor uitstappende passagiers.
Binnenin valt het wat tegen, ziet er toch meer uit als een veredelde metro maar niet veel meer dan dat.
En echt superhard ging hij ook niet, naar mijn gevoel althans. Eenmaal in Kyoto aangekomen toch maar eens e.e.a. nagezocht. Wat blijkt. De eerste Shinkansens haalden hooguit 200 km/uur; dat lukt een gemiddelde NS Intercity trein ook bijna (nou ja: bijna :-). Tegenwoordig is dat opgeschroefd naar max. 300 km/uur, maar dat is altjd nog minder dan de ons bekende TGV (320 km/uur). Er zijn wel plannen voor een nieuwe generatie hogesnelheidstreinen in Japan die volgens planning 500 km/uur moeten halen, maar het duurt nog tot tenminste 2025 voordat die operationeel zijn. Weer een illusie armer.
Reacties