In Chiang Mai bevindt zich de Lanna campus van de Mahamakut boeddhistische universiteit, een van de twee openbare boeddhistische universiteiten in Thailand.
Een van de activiteiten die je er als westerling kunt ondernemen is “chatten” (of in gewoon Nederlands: een gesprek voeren) met een (novice)monnik. Voor hen is dat een kans hun Engels te verbeteren (of te verslechteren, afhankelijk van met wie ze spreken, natuurlijk), voor jou een kans om meer inzicht te krijgen in het leven van de gemiddelde boeddhistische monnik. An opportunity not to be missed.
“Suggested topics for conversation: anything”. 🙂
Dus ik daar heen. De novices zaten al reikhalzend naar me uit te kijken. En het gesprek was best leuk, hoewel het niet het diepe inzicht opleverde in het leven van de Thaise monnik waar ik op had gehoopt. Deze jongens (Sopochai en Parinat) waren daar misschien ook nog wat te jong voor (19). Ik: “Why do you want to become a monk?”. Sopochai: “Because it is an easy life”. Misschien zoek ik er ook wel te veel achter….
De dag erna ging ik terug, eigenlijk vooral om naar de beloofde Dharma-talk te gaan (elke zaterdag van 13:00 – 15:00).
Helaas, die dharmales ging niet door (en er was ook niemand die me kon vertellen waarom niet), maar in plaats daarvan wel zitten kletsen met Nan: een monnik van 25 jaar oud, beter Engels sprekend en een stuk wijzer dan zijn jongere collegaatjes van de vorige dag.
Hij ziet er wat serieus uit maar hij lachte heel veel. En hij antwoordde op alle vragen, en zo heb ik er toch een aantal interessante zaken over het Thais Boeddhisme opgestoken. Er kwamen ook andere westerlingen bijzitten, waaronder een Amerikaanse vrouw van eind vijftig, schat ik zo. Ze stak van wal door te zeggen dat ze zich uitgestoten voelde uit de kosmos, en haar heil had gezocht in een Chinese godin die haar sindsdien met raad en daad terzijde stond. Wat Nan daar wel niet van vond en welke antwoorden hij had op haar existentiële vragen. Nan vond er gelukkig helemaal niets van en handelde bekwaam met dit (figuurlijke) varkentje. En uiteindelijk ging ook deze vrouw over op de alledaagse vragen zoals of zijn gewaad nu van katoen was of synthetisch, hoeveel hij er had en zo ja ook in andere kleuren dan oranje, en hoe vaak hij hem wel niet waste.
Hoewel Nan al aan het begin van het gesprek had aangekondigd dat hij maar een paar minuten de tijd had omdat hij een college moest volgen bleef hij ruim een uur met ons praten. Tijd is hier kennelijk toch niet zo belangrijk, of in ieder geval voor hem niet.
De dag erna kwam ik nog een keer terug en weer zat hij er, dit keer met een wat jongere klasgenoot die wel een stuk stiller was. En weer was het een leuk gesprek, over alledaagse dingen eigenlijk, over zijn onderwijs en wat er leuk was en wat niet, zijn dagelijkse even en hoe hoog de hoogste berg van Thailand nu wel niet is (dat is de Doi Inthanon, 2526 meter hoog. Vlakbij Chiang Mai). En nog veel meer. En ook over wel wat verdergaande zaken, zoals het recente overlijden van zijn vader, op 46-jarige leeftijd. Even oud als ik nu overigens. Hij ging er wel op boeddhistische wijze mee om, moet ik zeggen.
Nan wijst de hoogste berg van Thailand aan op de kaart
Reacties