Koh Tao

Uiteindelijk toch prima geslapen op Koh Samui, en dat scheelt een hoop. Op ons gemak verlaten we de bungalow, ontbijten ergens wat, en ik koop op suggestie van Andre nog wat pillen tegen zeeziekte (Dramamine) in een van de vele lokale apotheekjes/drogisterijen. Daar blijkt ook weer dat Koh Samui een vakantieoord is dat in trek is bij Nederlanders (“Heb jij nog wat losse batten over Kees?”, schreeuwt een dame vanaf de toonbank richting haar man die op de stoep een peuk staat te roken. Haar dochter raadt haar aan alle aankopen te declareren via haar ziektekostenverzekering, of op naam van haar salon(?) te zetten, of beide). Het is na een dag misschien wat oneerlijk om het te zeggen maar ik denk niet dat ik bijvoorbeeld een vakantie van twee weken op Koh Samui zou willen doorbrengen. Eerlijk gezegd had deze ene dag al niet gehoeven.

We worden keurig opgepikt voor de boot, die ons vanaf Koh Samui via Koh Phanang naar Koh Tao zal vervoeren. Reistijd volgens schema twee uur (met Seatrans; de enige ferry die nog plaats bleek te hebben. Het kan sneller maar omdat we het pas laat regelden was dat allemaal al vol), maar dat blijkt in de praktijk ongeveer drie uur te zijn. Kosten 700 Baht p.p. inclusief vervoer naar de pier vanaf het hotel.

Pilletjes tegen zeeziekte aanbevolen door Andre werken prima, hoewel ik natuurlijk niet weet hoe het zou zijn geweest als ik ze niet had genomen.

Tijdens de reis voel ik me, tja ik zal niet zeggen “oud” of zo, maar feit is dat het leeuwendeel van de passagiers twintigers zijn en een enigszins uitgebluste indruk maken, waarschijnlijk door het partyen. Koh Phanang, de tussenstop, is natuurlijk ook een party-eiland en de befaamde full moon party komt er weer aan (8 januari a.s.). Ik ben niet jaloers dat ik daar niet heen ga. We zijn overigens zelf ook wel eens op Koh Phanang geweest, 10 jaar geleden of zo. Ik zal de foto’s er nog eens op nakijken hoe dat nou ook alweer was precies.

Koh Tao ziet er bij aankomst een stuk rustiger en relaxter uit, het Thipwimarn resort waar we verblijven heeft een busje gestuurd om ons op te pikken en zo worden we in no time daarheen vervoerd.

Het is een wat afgelegen resort, hoog gelegen ten noorden van het toeristisch gedeelte van Koh Tao. En eerlijk gezegd is het er prima. De omgeving en uitzicht zijn prachtig, we hebben een bungalow in volledige rust, en het lijkt de ideale plek om te verblijven.

Toch is er iets mis met deze plek. Na een paar dagen krijg ik het gevoel dat iemand dit resort ooit tot in de puntjes heeft ontworpen, tot in alle details aan toe. Elk drinkglas dat we hier tegenkomen draagt zelfs het logo van het resort, idem badjassen, etc. Maar daarna lijkt de verdere exploitatie aan welwillende, maar trage, amateurs overgelaten. Het eten in het restaurant is magertjes, lang niet zo goed als dat je hier in een willekeurig restaurant op straat tegenkomt, bijna. Hooguit wat beter gepresenteerd. Het hele resort wordt gerund door hooguit 5, 6 personen, waarvan een aantal jonge Thai die de indruk wekken alsof het de eerste keer is dat ze bestek naast een bord leggen. Heel maf. En dat geldt ook voor de type kamers. Die van ons is relatief goedkoop (hoewel duur ten opzichte van wat je hier verder kunt krijgen) maar de duurste villa kost ongeveer 300 euro per nacht, en dat is toch wel een goot contrast met wat hier als totaal wordt geboden.

Maar hoe dan ook, het verblijf is aangenaam. Verder doen we niet zo veel, we duiken een beetje (bevalt niet echt goed, trouwens), we eten wat,

Een rokende hond?

we wandelen een beetje,

ik laat mijn nek en schouders masseren en ik lig in het zwembad.

Morgen terug naar het vasteland.