Eigenlijk wel een beetje met pijn in het hart verlaten we Chiang Mai om de laatste dagen van onze vakantie in Bangkok door te brengen.
Allereerst wat voor niet iedereen even interessante feitjes over de vliegreis van Chiang Mai naar Bangkok. Ruwweg gezien zijn er drie mogelijkheden: Bangkok Air (duur en “boutique”: wasdah??), Air Asia (onze favoriete pricefighter) en Nok Air, de pricefighter dochter van Bangkok Air. Air Asia heeft vele vluchten per dag maar juist op die dag zaten alle vluchten vol: er was er nog een op de late avond maar daar hadden we niet zo’n trek in eerlijk gezegd. Kennelijk gaat het goed met Air Asia, dat is mooi. Dus wij een vlucht geboekt met Nok Air. En het was allemaal prima, we vertrokken wel een beetje te laat maar niet erg voor ons, prima vlucht en we kregen zelfs een gratis snackje. Welke pricefighter doet dat nog tegenwoordig.
Was er dan helemaal niets vreemds aan deze vlucht? Jawel, allereerst het feit dat alle Nok Air toestellen geverfd zijn alsof ze een kwaadaardige vogel zijn, getuige deze snavel. Ik weet niet of ze hun reizigers op deze manier willen geruststellen, of juist niet….
En dan het nogal vreemde gegeven dat we op rij 63 zaten van een niet al te groot toestel. Bleek dat de eerste rij helemaal vooraan nummer 30 had, dus we zaten eigenlijk nog alleen maar op tweederde…. Ik begreep er niets van en ben eens gaan zoeken maar volgens mij is er niet echt een hele duidelijke reden voor, zie bijvoorbeeld deze discussie op internet.
Eenmaal in Bangkok gingen we naar ons hotel en vandaar uit een hapje eten in een Japans restaurant in de buurt. Dat liep voor mij slecht af, helaas. Midden in de nacht werd ik wakker met heftige maagkrampen. De gedachte aan de rauwe tonijn drong zich onmiddellijk op (die had Michel niet gegeten, en hij sliep nog lekker) en vervolgens bracht ik de rest van de nacht grotendeels in de badkamer door. Het hele scala van de klassieke voedselvergiftiging kwam voorbij: braken, diarree, (lichte) koorts, pijnlijk maagkrampen, misselijkheid, enfin ik vond het allemaal niet best. Zo halverwege de ochtend werd het allemaal wat minder en overheersten een slap en moe gevoel, en pijnlijke ledematen. De rest van de dag heb ik wijselijk in bed doorgebracht, als het kon slapend, terwijl Michel me zo nu en dan iets makkelijks verteerbaars en voedzaams kwam toestoppen. Nu, toch alweer twee dagen later, kan mijn maag er weer een klein beetje tegen hoewel ik me nog steeds niet optimaal voel.
Overigens was dit de tweede voedselvergiftiging in mijn leven. De eerste mocht ik ervaren toen ik zo ongeveer 25 jaar geleden met mijn vriend Andre op een interrailvakantie in Joegoslavië (meen ik me te herinneren) was beland. We konden er geen hotelkamer vinden, was ook een beetje in the middle of nowhere, dus sliepen we ergens in een verlaten, nog niet afgebouwd huis. ‘s Avonds hapje eten en vervolgens zo ongeveer hetzelfde verhaal als hierboven. Toen had ik alleen niet een fijne badkamer tot mijn beschikking, maar dat alles moest gebeuren op een verlaten veldje naast het verlaten huis. Achteraf klinkt het bijna romantisch, maar ik weet nu weer dat een voedselvergiftiging absoluut niet fijn is.
Vanmiddag toch even eruit geweest om The Jim Thompson House te bezoeken, waar we in januari 2009 al eerder waren. Deze keer niet om het hele museum weer te zien maar vanwege de tentoonstelling “Primitive“, die gaat over “Uncle Boonmee, who can recall his past lives”. De tentoonstelling viel een beetje tegen, maar de bijbehorende film die in 2010 een Palm D’or won op het festival in Cannes, wil ik wel zien want het onderwerp is erg boeiend.
En nu lekker naar bed!
Reacties