Bangkok revisited

Woensdag 21 januari 2009
Vandaag vroege-middagvlucht naar Bangkok dus de gebruikelijke routine inmiddels van opstaan, ontbijten, inpakken, uitchecken, taxi naar het vliegveld. Wat dat ontbijt betreft: ik heb me sinds enkele dagen overgegeven aan de Vietnamese gewoonte om te ontbijten met een pho, een lichte bouillon, met kip, noodles, champignons, basilicum en groenten. Niet te zout en erg goed om je lichaam op gang te helpen. En naast dit alles gewoon zeer smakelijk!

De taxirit naar het vliegveld verloopt chaotisch. Het is erg druk en de taxichauffeur doet er alles aan om ons op tijd op het vliegveld te krijgen. Verkeersregels bestaan niet meer (dat deden ze toch al niet, overigens) en we hebben een bijna-aanrijding met een koe. Maar we zijn er op tijd.

Onze vlucht is er een met Air Asia.com, de Ryanair van Azie, zeg maar. Dus betalen voor alles wat normaal gesproken inbegrepen is (extra bagage ed.). Maar op het traject Hanoi-Bangkok zijn ze exact twee keer zo goedkoop ($100 per ticket all in) als de concurrentie (Vietnam Airlines en Bangkok Airways) dus de keuze is niet moeilijk. En ze blijken op de een of andere manier een stuk minder “shabby” te zijn dan Ryanair, zo blijkt. Een gloednieuw toestel, minder geduw en getrek, geen schreeuwerige kleuren maar mooi dieprood (uniformen van het cabinepersoneel) en leren donkerblauwe stoelen, enfin heel prettig allemaal. En ook geen vervelende muziek aan boord, gewoon alles lekker rustig. De vlucht verloopt ook soepeltjes en relaxed. Bedenk me onderweg dat ik misschien wel wat komend jaar wat aan CO2-reductie moet doen, gezien het aantal vluchten wat we in deze vakantie hebben genomen ;-(

Bangkok voelt gek genoeg een beetje als thuiskomen. Het is letterlijk en figuurlijk een warme deken. Slaat nergens op natuurlijk maar toch is het zo. Na aankomst op het vliegveld duurt het iets meer dan een uur voordat we in het Park Plaza Sukhumvit zijn. Daar kennen ze ons nog van begin deze maand en staat men al glimlachend op ons te wachten. En tja, dit is gewoon een heel fijn hotel waar we nu nog iets goedkoper zitten dan eerst ($83 per nacht all in).

‘s Avonds eten we eerst we in Zeist Restaurant & Tapas Bar (soi 19), en best goed eigenlijk. Daarna is het tijd voor het Mambo Cabaret, wederom voor het merendeel verzorgd door dames/meisjes met – nou ja, laten we gewoon maar zeggen – een beetje extra.

Het theater heeft z’n beste tijd gehad (zachtjes uitgedrukt), het publiek bestaat uit 10 man hooguit, en het is enorm leuk en trashy. Al met al is het enorme aanrader, echt heen gaan als je in Bangkok bent.

Ook Michel ontsnapt de dans niet.

Handigheidje in het Thaise verkeer (ook al tegengekomen in Cambodja en Vietnam, trouwens): verkeerslichten waarbij de restduur van de roodtijd (en de groentijd ook natuurlijk) wordt aangegeven. Een mooi voorbeeld van iets wat nergens bij helpt verder (doorstroming of veiligheid) maar wat bij Rijkswaterstaat een “comfortverhogende maatregel” zou worden genoemd. Het verkeer is hier trouwens ook een verademing vergeleken met Cambodja en Vietnam. OK ook hier is het druk, maar een rijstrook is ineens weer een rijstrook, verkeersregels bestaan weer en worden in acht genomen, verkeerslichten worden niet stelselmatig genegeerd.

Donderdag 22 januari 2009
In de ochtend wederom de fout gemaakt om op iets af te gaan wat in de Lonely Planet stond en ja hoor: na een half uur in een taxi komen we op het betreffende adres en blijkt “de attractie” (een bijzonder winkelcentrumpje, in dit geval, niet meer te bestaan.

Niet getreurd en hup op naar nummer twee van de dag: het Jim Thompson’s House. Dit huis (een complexje van zes huizen eigenlijk) is opgebouwd in een combinatie van oosterse en westerse stijlen, grotendeels meer dan 200 jaar oud en met onderdelen die nog uit de tijd van Ayatthaya komen. Na de raadselachtige verdwijning van Jim Thompson in 1969 (wandelingetje gaan maken en nooit meer thuis gekomen) is het complex omgevormd in een prachtig museumpje en een zijdewinkel. Jim Thompson was nl. als entrepeneur naar Thailand gekomen (nadat hij eerst als architect had gewerkt en zich daarna verdienstelijk had gemaakt als CIA-agent in Azie) en had zich op de zijdehandel gestort (Thai Silk) en is daarmee ook heel beroemd geworden nadat hij onder meer de zijde had geleverd die is gebruik voor de kostuums in de beroemde film “The King and I”.

Over de verdwijning van Jim doen nogal wat verhalen de ronde, voornamelijk verhalen die teruggrijpen op zijn CIA-verleden. Aan deze romantische uitleg wordt door de gids die ons bij de rondleiding vergezeld nog steeds vastgehouden. Nog niet zo lang geleden is echter duidelijk geworden dat de waarheid waarschijnlijk wat platvloerser is: Jimmyboy schijnt aangereden te zijn door een dronken chauffeur en vervolgens door deze zo snel mogelijk begraven om alle sporen te wissen. Enfin, zo zie je maar.

Ook al ga je niet naar Jim Thompson’s huis dan nog is het de moeite waard om in het bijbehorende restaurant wat te gaan eten. Heel erg lekker en heel erg betaalbaar! ei ik lekker? Gewoon echt goed!

Aan het einde van de middag nemen we de metro (ons hotel zit 200 meter verwijderd van zowel Skytrainstation Osak als metrostation Sukhumvit) en relaxen we in het Lumphini Park, niet zover van ons hotel.

Als je ergens nog een beetje niet-vervuilde lucht in Bangkok wilt inademen dan is dit misschien wel de plek. Veel inwoners van Bangkok gebruiken het park voor de broodnodige lichaamsbeweging.

En om 18:00 uur exact wordt er via luidsprekers de grootsheid van de alom geliefde koning Bloembol geetaleerd. Alle Thai doen daar braaf aan mee en houden even stil.

Bij terugkomst in ons hotel vinden we een briefje voor de deur: “We have noticed a do-not-disturb-sign on your door and were unable to turndown your bed”. OK…..

Eten doen we vandaag bij Cabbages & Condoms waar de opbrengsten van het restaurant gebruikt worden om het gebruik van condooms te simuleren. Een nobel streven wat we graag ondersteunen, bovendien is dit misschien alweer een stukje aflaat voor de enorme hoeveelheid CO2-productie waar we met z’n tweeën deze vakantie voor verantwoordelijk zijn ;-( Helaas valt het erg tegen: het is behoorlijk grootschalig (de associatie met een “vreetschuur” komt direct naar boven) en het eten is van bijzonder matige kwaliteit. Jammer!

Na het eten onderga ik nog een massage van ongeveer anderhalf uur met aromatische olie (gember, goed voor de energieopbouw maar daar neem ik niet deze specifieke olie voor ik vind gember gewoon lekker) in massagesalon Lavana.

De masseuse is een oude rot in het vak en ze doet haar werk subliem. Heerlijk! zeker voor mensen die nogal stijf zijn (zoals ik) is dit echt zalig….. Ik voel me als herboren en val eenmaal terug in het hotel als een roos in slaap.

Vrijdag 23 januari 2009
Lekker uitgeslapen en op ons gemak ontbeten. Daarna uitgebreid koffie gedronken bij de Starbuck’s een paar honderd meter verderop. Ook al weer zo’n gewoonte inmiddels.

Daarna begeef ik me naar de Blue Elephant, een gerenommeerd restaurant en dito kookschool, waar ik me voor de middagklas heb opgegeven. Ik hoop hier de fijne kneepjes van de Thaise keuken te ontdekken! En het is er duidelijk wat meer “posh” dan bij Happy Hanoi. Samen met een echte Poolse chef, die hier een vijfdaagse cursus volgt, ben ik de enige vanmiddag. En ondanks het feit dat we in ruim drie uur vijf gangen bereiden (eigenlijk het dubbele: onze lerares doet eerst alles samen met ons voor, daarna moeten we het geheel zelfstandig nog een keer doen) gaat het er relaxed aan toe en de sfeer is gezellig.

De een na de andere kok komt even kijken en zelfs de opperhoofd chef-kok himself van de Blauwe Olifant (hij noemt zichelf “Blue Tiger”) vereert ons met een bezoek. Ik heb een culinaire discussie met hem over de Thaise gele curry.

We maken: Koong Saam Rod (pittig-zoet-zure roergebakken garnalen), Plaa Paow Bai Tong (gebakken vis in bananenbladeren, lekker!!!) met een Naam Jim (chilisaus), Yam Nua (salade met biefstuk, overigen niet bedoeld voor het diner maar voor de lunch), Kao Soy Kai met noodles (Traditionele noordelijke curry met kip) en Kanom Mor Keang (jasmijncake) toe.

Het kost veel minder tijd om deze gerechten te bereiden dan in Vietnam hoewel hier veel meer voorbereid is al. Maar aan het einde van de les ben ik behoorlijk moe.

Terug naar het hotel, douchen, zo (weer) eten, en misschien nog even uit.