ICSE

De afgelopen week heb ik hier in Waikiki een conferentie bijgewoond: ICSE 2011.
ICSE (International Conference on Software Engineering) is waarschijnlijk de meest belangrijke conferentie op mijn vakgebied. Naast het feit dat je er boeiende lezingen en presentaties kunt bijwonen (of kunt geven, als je daarvoor wordt geselecteerd) is het een uitstekende netwerkgelegenheid: tussen de 800 deelnemers zit altijd wel iemand waarmee het leuk en nuttig is een praatje te maken. En je loopt nog eens de kans om een beroemdheid uit de oudheid van de software engineering tegen het lijf te lopen. Barry Boehm bijvoorbeeld, in dit geval. Still going strong. Het meest bekend vanwege zijn kostenmodel voor software: CoCoMo.

SCORE
Als ik een conferentie bezoek vind ik het altijd fijn er een "taak"(je) te hebben. Of dat nou het geven van een presentatie is, of iets anders. In dit geval was dat mijn deelname aan de jury van SCORE (Student Competition On softwaRe Engineering). SCORE is een wedstrijd waarin teams van studenten een project moeten uitvoeren op het gebied van software engineering. Ze kunnen kiezen tussen een beperkt aantal opdracht. Het team dat dat in het oordeel van de jury het beste doet wint.
En dat is best een heel circus waar het nodige aan voorafgaat. In het jaar voor de finale (in dit geval hier in Hawaii) selecteren we in een paar rondes in totaal vijf teams die hier worden uitgenodigd voor de finale. Dit jaar deden er in totaal bijna 100 teams mee, nu was dat uitgedund tot in totaal vijf. Best wel een heel karwei!

In de finale moeten de teams elk een presentatie over hun werk geven, en konden ze daarnaast (facultatief) deelnemen aan een postersessie en ook hun eindresultaat demonstreren. Leuk om ze dat met zoveel enthousiasme te zien doen.
FME (Formal Methods Europe) stelt daarnaast een prijs ter beschikking voor het team dat in hun project (als ze dat willen, tenminste) het beste "formele methoden" toepassen. Aan mij de eervolle taak om dat, namens FME, te beoordelen. Dit jaar kwam exact een team hiervoor in aanmerking en ik was dan ook aangewezen als mentor voor dat team. In de laatste beraadslaging van de jury besloten we dat hun werk van voldoende kwaliteit was, zodat we konden overgaan tot het uitreiken van de prijs.  Yi Li, de vertegenwoordiger van het team van de Universiteit van Singapore dat de FME Award kreeg.

Het (complete) Duitse team dat de hoofdprijs won

Programma
Het programma was gevarieerd en dus voor elk wat wils, zeg maar, van diepgaand technisch en wetenschappelijk tot meer informerend en wat breder. Ik koos zo voor een dag met "Technical briefings", een voor ICSE nieuw concept wat een beetje lijkt op tutorials maar wat minder lang per sessie. Daar hadden de meeste presentatoren dan ook beduidend moeite mee. ze probeerden te veel materiaal in te weinig tijd te stoppen en kwamen dan ook tijd tekort. Erg jammer, want de onderwerpen waren op zich wel interessant.  Ook heb ik veel tijd besteed aan de "NIER"-tracks (New Ideas and Emerging Results), vrij veel ook weer korte presentaties waarin kort en bondig aandacht werd besteed aan een nieuw idee, dat dan nog wel weer verdere uitwerking behoeft, natuurlijk. Vaak heel leuk en interessant, met in vrijwel alle gevallen levendige discussies.

Daarnaast tenslotte ook nog de keynotes en een aantal van de meer wetenschappelijke sessies bijgewoond, natuurlijk ook degene waarin oud-West-medewerker Ali Mesbah een presentatie gaf getiteld "Automated Cross-Browser Compatibility Testing".
Ali heeft na zijn periode bij West een bijzonder goed proefschrift geschreven en werkt nu al weer een tijdje aan de University of British Columbia. Het is altijd leuk hem weer eens te zien.

Banket
Geen conferentie zonder banket (het officiële conferentiediner, zeg maar) en dat ontbrak hier ook niet.
Nou is het natuurlijk onmogelijk om met 800 mensen een intiem dinertje te hebben, laat staan dat de kwaliteit van het eten erg goed kan zijn: een lopend buffet van beperkte omvang en lang hiervoor in de rij staan is toch wel het hoogst haalbare. Daar gaat het dus eigenlijk niet om, wederom geldt hier dat het belangrijkste is om te netwerken. En dat deed ik dus. Ik zocht geen mensen op dat ik al ken, maar ik ging in m'n uppie aan een compleet lege tafel zitten, en dan maar eens zien wat er zou gebeuren. Ik hoefde niet lang te wachten, al snel schoven er anderen aan en leuke gesprekken volgden, hoewel toch voornamelijk beperkt tot ons vakgebied. Maar dat was prima.

Om de sfeer nog verder te verbeteren waren er demonstraties van traditionele Hawaiiaanse dansen.
Wat ik miste
Vorig jaar op dezelfde conferentie was er behoorlijk veel aandacht voor SEMAT (Software Engineering Method and Theory), een breed gedragen maar ook omstreden globaal initiatief om het vak Software Engineering verder te professionaliseren. Voor mij volkomen stil geweest in het afgelopen jaar (ik ben geabonneerd op de RSS-feed) en ook hier afwezig. Jammer. Op de website is nog wel activiteit waar te nemen maar het onttrekt zich verder volkomen aan mijn aandacht.

Ook in stilte verdwenen is de "Workshop on Green IT", een onderwerp wat me in hoge mate boeit. Vorig jaar en het jaar ervoor werd ik zeer geïnspireerd door deelname aan deze workshops, en dit jaar is er helaas geen vervolg. Ook de drijvende kracht achter deze workshop heb ik hier niet gezien dit jaar.