Kuching

Vrijdag 15 januari
Vrij vroeg op in verband met onze vlucht naar Kuching (in Sarawak, de andere Maleisische provincie op Borneo), deze keer met Malaysia Airlines. Helaas blijkt de vlucht een uurtje vertraagd zodat we toch veel te vroeg op het vliegveld zijn.

Gelukkig is er een Starbucks met gratis WiFi en goede koffie, waar we dus op ons gemak wat kunnen wachten. Het reizen begint wel te wennen. In "The Borneo Post" lees ik onder meer over de toestemming van de Maleisische regering om christenen het woord `Allah’ te laten gebruiken om god aan te duiden in Sabah en Sarawak (niet geheel onomstreden), het tekort aan nefrologen in Maleisië, en de pogingen om palmolieplantages te stimuleren om biomassacentrales te bouwen.

Malaysia Airlines vertrekt van de "mooie" terminal die Kota Kinabalu rijk is, dit i.t.t. AirAsia die, waarschijnlijk om de prijzen te drukken, gebruik maakt van de tweede, een stuk minder sjieke terminal.

Het is een vrij lange reis met een tussenstop in Bintulu. Daar moeten we ons opnieuw inklaren want we komen nu Sarawak binnen. Vreemd administratief gedoe toch hier in Maleisië.

We verblijven in het Pullman Hotel en omdat dat net open is krijgen we er een zeer riante kamer voor MYR 228 per nacht (ongeveer 46 euro). We hadden een kleinere kamer kunnen nemen (nog goedkoper) maar waarom eigenlijk want deze is wel zo lekker, en we gaan er toch vier nachten in doorbrengen.

Het bureau kleurt mooi bij mijn MacBook.

Het hotel is werkelijk prachtig, ik denk dat dit wel een van de mooiste hotels is waar ik een paar nachten heb verbleven (van de binnenkant dan, aan de buitenkant is het weinig bijzonder verder).

Ik lees nu "Zen Mind, Beginner’s Mind" van Shunryu Suzuki-roshi, een belangrijke vertegenwoordiger van de Soto-school in met name de Verenigde Staten (inmiddels overleden), en "Reaching Escape Velocity" door Steven K. Roberts, een techno-nerd pur sang die ons leert hoe grote projecten van de grond kunnen worden getrokken. Als het ene boek me te vaag en zweverig wordt ga ik door met het andere, en vice versa als dat tweede boek nu juist weer te concreet wordt.

‘s Avonds hebben we geen zin meer om de stad in te gaan voor het diner, dus maken we gebruik van de room service, en daarna kijken we naar de tweede aflevering van "Wie is de Mol?" op uitzendinggemist.nl.

Ik heb overigens een nieuw CF-kaartje gekocht en hoera: goed te lezen op mijn EOS 350D. Alleen de kaartlezer op de Mac herkent hem nog steeds niet…. Zucht. Ik geef het maar op. Geen echt mooie foto’s dus dit jaar. Misschien is het wel een goede strategie om te investeren in een echt goede compactcamera. Dat past wellicht beter bij mijn gebruik.

Zaterdag 16 januari
Kuching is echt een leuk en gezellig plaatsje. We hebben er nog niet zo heel veel van gezien maar het geeft een aangename indruk en er zijn ook behoorlijk wat leuke winkeltjes. Kuching betekent trouwens "kat" in het Maleisisch en naar verluidt is ook het enige kattenmuseum ter wereld hier gevestigd. We zullen het niet bezoeken maar je kunt er niet omheen want het zit in een bizar groot gebouw dat zich in een buitenwijk van de stad bevindt en dat je bijna overal kunt zien.

En dit is nog een ander kleurrijk gebouw in Kuching.

We gaan naar Santubong, het gebied met als centraal punt Damai Beach. Het ligt zo’n 35 kilometer ten noorden van Kuching en voor een habbekrats nemen we een taxi er naar toe.

Daar beginnen we aan een jungle trek van een paar uur aan de voet van Santubong Mountain. Het is een prachtige tocht die dwars door het regenwoud voert en die je ook zonder gids kunt doen. Wel weer flink zweten gezien de temperatuur en de luchtvochtigheid. Maar toch is het lekker.

Wat wel minder is dat er veel slangen en spinnen in dit gebied voorkomen. Slangen hebben we niet gezien, maar spinnen des te meer. Ik ben als de dood voor spinnen, ik weet niet waarom precies maar ik vind wel dat alle wezens met meer dan vier poten allang door het evolutieproces hadden moeten worden uitgefilterd. Fysiek is het een hopeloze constructie, maar goed ze zijn er nog steeds.

Wat in dit geval erger is is dat ze er een zekere voorkeur voor schijnen te hebben hun web te spannen over het pad (groot woord, in dit geval) voor de trekkers, en dan wel op ooghoogte. We komen er zo ruim 20 tegen op de tocht. En natuurlijk denken ze niet "Kom, ik rol mijn web even op voor die aardige toerist die er zo aankomt zodat hij er langs kan". Brrrrr, smerige beesten. Het scheelt weinig of ik loop er een paar keer met mijn gezicht middenin.

Na afloop relaxen we wat bij het tentje/lodge aan het begin van de track.

Daarna brengen we een bezoek aan de Sarawak Cultural Village. Eigenlijk vooral omdat dat er vlakbij is. Het is een soort openluchtmuseum, een display van de leefomgeving van de verschillende culturen en stammen in Sarawak. Op zich heel interessant natuurlijk maar tenzij je het in het echt meemaakt is het toch niet veel meer dan een kunstmatige compositie van potten, pannen, speren en houten fluiten. De architectuur van de huizen is wel weer interessant maar het lijkt allemaal behoorlijk op elkaar.

Bij elk huis wacht een behulpzame gids op je. Dit was een bijzonder aardige vrouw met wie we een leuk gesprek hadden.

We verlaten de Sarawak Cultural Village rond sluitingstijd en een trits toerbussen staat bij de uitgang te wachten. Maar helaas niet onze taxi. Niet dat we dat hadden verwacht want onze chauffeur had het wel gevraagd maar we hadden zijn aanbod beleefd doch vriendelijk afgewimpeld. Immers we wisten niet wat we allemaal nog gingen doen enzo. Ik bel hem op en helaas blijkt hij inmiddels weer in Kuching te zitten maar dat vinden we allemaal te lang gaan duren. Dan maar een shuttlebusje. Die blijkt te wachten met vertrek totdat deze helemaal vol zit. Als dat niet lukt vertrekt hij met weerzin na ongeveer een half uur. Wij hebben het inmiddels wel zo’n beetje gehad dus zijn blij. Na een kilometer of vijf krijgt de chauffeur een telefoontje, keert de wagen en rijdt het hele stuk weer terug. Toch nog twee extra passagiers ophalen. Ik begrijp het wel, maar op deze manier duurt de terugreis wel erg lang, in ieder geval meer dan het prijsverschil met een taxi (als die er geweest zou zijn) waard was geweest.

Bij terugkomst in Kuching treffen we een heel goed restaurant, en dat is een mooie afsluiting van deze dag (eigenlijk is het chillen in de hotelkamer erna dat, was fijn m’n moeder even te spreken over de telefoon).

Zondag 17 januari
Al vroeg in de ochtend vertrek ik voor een dagtrip naar Bako National Park, Sarawak’s oudste nationale park bestaande uit een prachtig stukje regenwoud. Met dat regenwoud komen natuurlijk de daarbij behorende gezellige beesten, zoals apen, spinnen en slangen. En vast nog veel meer soorten, maar die zijn zeldzaam en zullen we dus ook waarschijnlijk niet zien.

De reis ernaartoe vanuit Kuching verloopt eerst per auto en daarna per boot, waarvan het laatste stuk over de Zuid-Chinese Zee. Dat is overigens best een ruig stukje met flinke golven, zeker voor zo’n klein bootje.

Na aankomst maken we een flinke wandeling door de jungle. En eerlijk is eerlijk, het is toch weer adembenemend mooi vaak. Ik ben echt geen natuurmens maar dit had ik toch niet willen missen.

Vooral de neusapen (Proboscis, de mannetjes herken je aan de belachelijk grote neus zoals deze, de vrouwtjes hebben een kleiner exemplaar) zijn hier populair om te spotten, al was het maar omdat deze als enige op Borneo voorkomen.

Twee makaken, een vrouwtje (zilvergrijs) met een baby (oranje). De baby’s houden de oranje kleur totdat ze ongeveer drie maanden oud zijn.

Een gezellige slang die al wekenlang op dezelfde plek schijnt te zitten volgens de gids. Het is een Wagler’s pit viper.

Ook deze plantensoort, de Nepenthes Rafflesiana, is uniek voor dit gedeelte van de wereld.

Na afloop een beetje moe maar in ieder geval voldaan terug naar Kuching.

Later besef ik me dat ik dus weer de Malarone-tabletten (ter voorkoming van Malaria) voor niets heb meegenomen. Gelukkig niet bijgekocht dit jaar maar goed de voorraad die ik nu heb moet ik misschien toch maar eens verkopen op marktplaats.nl of zo. Niet dat we niet op plekken zijn geweest waar ze in de strikte zin noodzakelijk waren maar we hebben ze gewoon niet geslikt (niet aan gedacht) en ik heb ook geen mug gezien, eerlijk gezegd.

In de namiddag loop ik met Michel wat door Kuching, het is toch een gezellig en leuk plaatsje wel eigenlijk. Maar we beginnen beiden weer trek te krijgen in een grote stad, dat is ook wel duidelijk.

Vandaag in The Sunday Post: "Malaysians, especially Muslims, must avoid being totally immersed in the Internet culture, especially Twitter and Facebook, said Information Communication and Culture Minister Datuk Seri Dr Rais Yatim." Hij voegde eraan toe dat faciliteiten zoals internet niet volledig kunnen worden geaccepteerd omdat het vanuit het Westen geïntroduceerd is en de rest van de wereld slechts gebruikers zijn. Ach ja.

En dan het artikeltje over de dagelijkse drugsvangst. Deze keer waren er zes studenten betrokken: nog erger dus (kennelijk). "Apart from Eramin 5 and Ecstasy, packets containing syabu and ganja were also found.". Er zitten drugs bij waar ik nog nooit van heb gehoord. "Initial investigations revealed that they knew one another [NP: duh] and came to the condominium to enjoy the drug orgy [NP: ja natuurlijk, wat anders]. We are also not ruling out the possibility of these suspects being involved in sexual activities due to the presence of women". Ja nog erger dus haha. Tja als je even voorbijgaat aan wat deze party people naar alle waarschijnlijkheid te wachten staat dan zou je smakelijk moeten lachen om het artikel.

Maandag 18 januari
Ik ben de dag begonnen met het bijwonen van een Yee Sang Tossing Ceremony (in het hotel) een ritueel dat hoort bij het Chinese Nieuwjaar dat er binnenkort aankomt (dit keer op 10 februari, meen ik). Het wordt het jaar van de tijger, dat staat voor moed en daadkracht. Pas maar op!

Het is leuk om te zien en de hele Chinese gemeenschap is uitgenodigd maar alleen wat Chinese bejaarden zijn op komen dagen (plus wat toeristen in het hotel, waaronder ikzelf). En de lokale pers natuurlijk. Ben benieuwd of ik morgen in "The Borneo Post" sta. "Interested tourist attends traditional ceremony" 🙂

Inmiddels is het alweer tijd voor de lunch en we verorberen deze in het Chinese restaurant in het hotel. Al tijden proberen we een keer dim sum te eten, maar telkens als we dat eerder deze reis probeerden bleek dat bij de Chinese restaurants alleen op het lunchmenu te staan. Deze keer is het dan ook bingo, en hoe! Het is de beste dim sum die ik ooit gegeten heb: zeer smaakvol en zelfs het deeg dat normaal nog wel eens de neiging heeft om klef en koud te zijn is dat in dit geval zeker niet. Echt perfect. Prijs voor alles bij elkaar inclusief onbeperkt thee: 4 euro per persoon.

Na de lunch bezoeken we het Sarawak museum dat hoog aangeschreven staat maar eerlijk gezegd vinden wij het niet de moeite waard.

Hetzelfde geldt voor het museum voor potten, pannen en scherven dat we erna bezoeken en het Islamitisch museum.

We sluiten de middag af met een fijne wandeling door Kuching. Langzamerhand beginnen we de vele regen hier echter wel een beetje zat te worden. Het regenseizoen heeft z’n voor- en z’n nadelen. Tijd voor de volgende stop.

‘s Avonds eten we nog wat in een ander restaurant in het hotel; wederom erg goed.