Fototentoonstellingen

Zalig uitgeslapen vandaag, op m’n gemak opgestaan en boodschappen gedaan, m’n moeder opgehaald en naar Delft getogen om daar naar de fototentoonstelling te gaan van Vincent. Hij is een goede bekende van me die ik via mijn werk ken en hij is dit jaar aan de fotoacademie in Rotterdam gestart. Een bewonderenswaardige stap (zeker als je bedenkt dat hij dat naast zijn reguliere baan doet) die ik met interesse volg, zeker gezien mijn eigen interesse in beelden.

Met Delft heb ik een haat-liefdeverhouding tegenwoordig. Natuurlijk werk ik er, maar dat is gelukkig meestal in de outskirts, het centrum mijd ik normaliter. Te klein, te druk, te bekrompen. Naargeestig Hollands, alleen nog acceptabel als het goed weer is en de zon schijnt. Gelukkig deed het dat vandaag maar parkeren bleek schier onmogelijk dat alleen al kostte een half uur rondrijden. En dan nog was ik er niet gerust op dat ik op een plek stond die alleen voor vergunninghouders was. En dan nog een behoorlijk eind lopen richting de tentoonstelling, met mijn moeder die gezien haar leeftijd best wel langzaam loopt tegenwoordig. Het was me nog niet eerder opgevallen.

Na de tentoonstelling van Vincent te hebben gezien togen we richting Zwijndrecht, waar mijn zus Joke en mijn zwager Wilco actief zijn in de fotoclub Zwijndrecht. Die bestaat dit jaar ook 50 jaar met elke maand een andere tentoonstelling. Gek genoeg pas op de ring rond Rotterdam in de auto viel het benauwde gevoel dat ik aan Delft had overgehouden van me af. Vreemd, want Zwijndrecht is nou ook niet echt een van de leukste plaatsen op deze wereld, maar goed je kunt er tenminste gemakkelijk parkeren.

Grappig genoeg: we waren er als eerste maar binnen een half uur zat de hele ruimte vol met enthousiaste fotoliefhebbers. Dat was leuk om te zien.

Mijn moeder is lief (en Joke ook).