Terugkerende tegenslag

Iets dat je absoluut niet wilt dat gebeurt als je je op een klein Spaans eiland bevindt op kerstavond is dat je een medisch ongemak krijgt. Een afgebroken tand of kies bijvoorbeeld. Want: het land gaat op slot en dan is alles dicht, maar dan ook echt dicht; daar waren we al eens eerder achter gekomen.

Maar goed precies dat gebeurde dus wel. Tijdens het avondeten brak een deel van een tand af. Een “probleemtand” waarmee dat al eerder was gebeurd, en die toentertijd vakkundig door mijn tandarts weer in ere was hersteld. Na 10 jaar trouwe dienst stortte het meesterwerkje van de tandarts helaas alsnog in. Juist op die dag, op dat moment, op die plek. Daar kwam bij dat het restant van de tand hele scherpe randjes had wat niet prettig was voor mijn tong. Mijn vriendje Iboprufen verzachtte de pijn hoewel slapen toch lastig bleek.

Op Google de mogelijkheden voor tandtechnische ondersteuning op eerste kerstdag geïnventariseerd. Het resultaat was, zoals verwacht, deprimerend. De medewerkers van het hotel deden hun uiterste best om me te helpen, maar ook deed leverde niets op. Kortom: het werd dus niet zo’n beste eerste kerstdag voor me. De vooruitzichten voor de dag erop waren ook niet goed. Tweede kerstdag is weliswaar geen feestdag in Spanje maar voor ons zou dat een reisdag naar Tenerife zijn, m.a.w. weinig tot geen tijd voor een ongepland tandartsbezoek die dan ook maar net tijd moesten hebben, natuurlijk. En daarna weekend dus dan weet je het ook wel.

Maar Nico geeft nooit op. Vroeg in de ochtend op tweede kerstdag naar Los Llanos de Aridane gereden omdat daar een kliniek is die om 08:00 open zou zijn. Voldoende vroeg om nog op tijd op het vliegveld te kunnen zijn. Ja, de kliniek bleek open, en ja: de dokter had nog tijd, maar hij zou er pas om 09:00 uur zijn. Krap, maar te doen. Uurtje wachten dus. Ik begon wel honger te krijgen. Om 09:30 uur was de dokter er nog niet en niemand wist wanneer hij zou komen. Ik brak mijn poging af en reed terug naar het hotel om Michel op te pikken. Naar het vliegveld, huurauto ingeleverd, wachten op vertrek van de vlucht. Ondertussen alle dental clinics in Santa Cruz de Tenerife afgebeld. Dat zijn er best veel, wonderlijk genoeg. Maar bij de een spreken ze geen Engels (en ik geen Spaans, natuurlijk), bij de ander zijn ze vol, en bij de derde zijn ze simpelweg gesloten, want ja het is feest. En er was er ook een waar de dokter me wel tussen afspraken in wilde squeezen maar dan moest ik er wil binnen een half uur zijn. Dat kon niet want ik zat nog op het vliegveld van La Palma. Vette pech, zei de receptioniste. In die conclusie kon ik me wel vinden.

Na een korte vlucht met de betrouwbare maatschappij Binter kwamen we aan op Tenerife en besloten om dan maar eerst te gaan lunchen, en vervolgens in te checken in het appartement dat we hadden gehuurd voor de komende dagen. Tijdens het wachten op de lunch op Google Maps weer gezocht naar dental clinics in de buurt. Aantal gebeld, helaas weer zonder resultaat. Totdat ik de kliniek van Dr. Irene Dominguez Castillo belde. Een goed Engelse sprekende dame hoorde me aan en vertelde dat ik zonder probleem terecht kon. Wow. Was Dr. Irene Dominguez Castillo goed? Had zij goede recensies op Google? Het kon me weinig meer schelen. Ik maakte een afspraak voor 16:00 uur.

De lunch was niet te doen vanwege de pijn. Om 15:00 konden we inchecken in het appartement, maar dat mislukte omdat we niet op tijd de elektronische deursleutels toegezonden kregen. Eindelijk om 15:45 konden (mochten) we naar binnen. Mijn telefoon bleek bijna leeg, dus die probeerde ik nog snel wat op te laden zodat ik in ieder geval voldoende juice had om de route naar Dr. Irene Dominguez Castillo te kunnen vinden. Dat lukte niet want er was geen stroom in het appartement. De hal voor de ingang hing ook vol met loshangende kabels. Had dat er wat mee te maken? Als noodgreep nam ik Michel’s telefoon mee en liet hem noodgedwongen achter in het appartement.

De kliniek van Dr. Irene Dominguez Castillo bevond zich in een vreemd donker gangetje met wat kamers met tandartsstoelen op de 2e verdieping van een verder anoniem gebouw. Maar ook hier was iedereen superaardig en vriendelijk. Dr. Irene Dominguez Castillo sprak geen Engels maar de receptioniste wel en die bleef tijdens de hele behandeling aanwezig. Dr. Irene Dominguez Castillo deed haar ding en aan het eind van de behandeling had ik weer een soort van nieuwe tand zeg maar, die ook nog eens verrassend glad aanvoelde, dus dat was fijn. Mijn tong deed geen pijn meer. Ze vertelde wel dat het geen structurele oplossing was. Dat had ik inmiddels zelf ook wel door. €70 lichter verliet ik het gebouw. Een koopje, vond ik zelf. Voorgenomen project voor 2026: gebit verbeteren, net als project “ogen” in 2024/2025.

Terug in het appartement bleek het stroomprobleem nog niet verholpen, ondanks contact met de verhuurder. We besloten te vertrekken, dit was niets voor ons. Hotel INNSide Melia Sant Cruz, waar we eerder deze reis ook al verbleven bevond zich om de hoek en daar vertrokken we heen voor de komende vijf dagen.

Lessons learnt: geen appartementen meer huren voor ons (mistig en moeilijk gedoe, gezeik, valt altijd tegen), beter voorbereid zijn op medisch ongemak (hoe precies weet ik nog niet helemaal) en zorg altijd voor een opgeladen telefoon.

Uiteindelijk toch ook allemaal weer: klein leed.