Ruta de los Volcanes

De Ruta de los Volcanes is een van de mooiste wandeltochten op La Palma, in ieder geval wordt deze zo aan ons verkocht door de touroperator. Ja we doen een groepswandeling omdat het een punt-naar-punt wandeling is (met eigen (huur)auto wil je eigenlijk altijd een rondwandeling doen), dus vervoer naar beginpunt en terug vanaf eindpunt wordt geregeld en er een gids bij is, zodat we wat meer over het eiland te weten zullen komen.

Vertrek vanaf het hotel om 08:30, terug om 17:30. De tocht zelf is 17,5 kilometer dus de benodigde tijd lijkt ons lang, maar goed we zullen zien. Het beginpunt is El Refugio del Pilar, eindpunt het plaatsje Los Canarios in het zuiden van het eiland.

De toch begint op zo’n 1500 meter hoogte, het hoogste punt is op ongeveer 1900 meter, en dan daal je weer af naar zo’n 700 meter op het einde. Goed te doen, lijkt ons.

De groep is gevarieerd, van jong tot oud, dat is best leuk. Met sommigen hebben we wel contact, met anderen niet. Niet iedereen ziet eruit alsof ze weinig moeite met de tocht gaan hebben. Onderweg mag je je vergapen aan prachtige uitzichten en diepe vulkaankraters. Inderdaad: indrukwekkend, maar na een tijdje van het van het ene naar het andere elkaar telkens overtreffende uitzicht heb je het op een gegeven moment wel gezien.

Ik leer wel het een en ander over de eilanden, en La Palma in het bijzonder. Zo zijn er weinig dieren: wat konijnen en wat geiten hier en daar. En wat insecten, maar die blijven meestal dicht bij de grond en vliegen niet of nauwelijks (geen muggen dus). Een verdwaalde kraai, that is it. En over de geografische ontwikkeling. De eilanden in het westen (El Hierro, La Palma) zijn het jongste: rond de 1 miljoen jaar oud. Ze kennen veel bergen, veel vegetatie, zijn groener. De oudste eilanden, 15-20 miljoen jaar oud (Lanzarote en Fuerteventura) liggen in het oosten, zijn vlakker en kennen veel minder vegetatie, door erosie, en zullen op een gegeven moment in zee verdwijnen. De eilanden in het westen zullen opschuiven naar het oosten en op een gegeven moment zo zijn als de eilanden in het oosten nu. In het westen zullen nieuwe eilanden vanuit de zee ontstaan. De aarde gaat echt nog wel langer mee dan wij, I tell you.

Naarmate de tocht vordert raken de deelnemers vermoeid en daalt het tempo. De temperatuur daalt ook, het wordt mistiger en minder aangenaam om buiten te zijn (zeg maar gerust: best koud). Er gebeuren steeds meer bijna-ongelukjes. De gids merkt dit feilloos op en besluit de tocht met drie kilometer in te korten. Zo worden we al wat eerder door een busje opgepikt en naar het eindpunt gebracht, eigenlijk nog voor de geplande aankomsttijd alwaar we om onduidelijk redenen nog een halfuur moeten wachten voor het transport terug naar het hotel. Onduidelijk: want de betreffende busjes staan daar ook al. Het zijn toch allemaal zaken waar je even aan moet denken als je een groepstour boekt: de samenstelling van de groep waar je geen invloed op hebt, de logistiek van het transport, etc. Niet allemaal fijn. Stipt om17:30 uur zijn we (inderdaad) terug in het hotel.

https://youtu.be/FYrTZXKZE5g
https://youtu.be/8D2l9TsIN68