Plaza de la Glorieta

In een klein-niemendal-van-een-dorpje (sorry Las Manchas) bevindt zich La Plaza de la Glorieta. Het lijkt er volledig misplaatst, wellicht heeft een filantroop er goede ervaringen gehad en dit aan het dorpje geschonken. Een wonderschoon superklein parkje met mozaïeken. Heerlijk om even te vertoeven, en ook nog eens het beginpunt van een prachtige rondwandeling (die ook nog eens langs een wijnmuseum loopt; nog zo’n mismatch).

Wat inmiddels wel opvalt aan La Palma: het is er stil. Heerlijk. Tijdens zo’n wandeltocht kom je niemand tegen. De temperatuur, ook in deze tijd van het jaar dus, is perfect: niet te koud, niet te warm. De zon schijnt (grotendeels). De lucht is fris en zuurstofrijk. Het hotel is perfect, waarover later meer. Er zijn wel veel Duitsers, dat wel, niet dat ik daar iets tegen heb, maar het valt gewoon op.

Ik heb inmiddels ook het idee dat ik een beetje ben “geland”. In de eerste dagen/week van een wat langere tocht rond deze tijd van het jaar zijn er toch veel gedachten over de periode die achter me ligt te verwerken. En dat heeft vaak een lichamelijk effect ook: onrustige nachten met veel dromen, het idee dat niet alles in je lichaam zich op de juiste plek bevindt, etc. Maar dat is inmiddels weer normaal: ik slaap goed (wel nog langer dan normaal) en alle organen in mijn lichaam zitten weer waar ze horen, zo voelt het, en ik voel me fris, uitgerust en vol energie.