Nico en Michel hebben een wat vreemde heenreis naar La Palma

Eigenlijk gaat het aan het begin van de reis al mis. Michel ontdekt in de trein dat we ons wandelgidsje met wandeltochten op La Palma zijn vergeten. Ach ja, niets aan de hand natuurlijk, je vindt er zat on-line, met GPS-tracks. Maar juist die gidsjes zijn zo handig omdat er veel details over een wandeltocht zelf in staan.

Op Schiphol verblijven we in het Hilton, zoals wel vaker. En we eten er ook. Eerlijk gezegd weten we al van tevoren dat het er niet al te best gaat zijn, maar deze keer is het echt erg: na de voorgerechten laten de hoofdgerechten onacceptabel lang op zich wachten. De ober weet het wel en verontschuldigt zich, maar dat verandert weinig en uiteindelijk geven we het maar op. No worries: we hebben sowieso wel voldoende gegeten.

We slapen beiden slecht (jammer), om 04:00 uur gaat de wekker, we staan op en vertrekken. Bij de security word ik weer eens uitgepikt en met een triomfantelijke grijns haalt de beveiliger een tubetje Aloë Vera gel uit mijn trolley dat nét even wat te groot is. Jammer maar ook niet erg natuurlijk.

Bij de gate ontdek ik een bloedvlek op mijn gloednieuwe (gelukkig nogal goedkope) broek, kennelijk afkomstig van een klein wondje boven mijn knie dat na het douchen wat is gaan bloeden. Ook weer niet heel erg maar wel irritant. Min of meer tegelijkertijd ontdek ik dat de factuur van het Hilton twee rekeningen van het restaurant bevat in plaats van één; de andere is kennelijk een verwisseling van kamernummers geweest of zo. Ook wel weer op te lossen natuurlijk maar ook dat is weer vervelend want daar moet je dan weer achteraan (wordt later gecorrigeerd door Hilton).

Stipt om 06:00 uur vertrekt de vlucht. De gezagvoerster klinkt bij haar welkomstwoorden om de een of andere reden wat onzeker. We vertrekken, de vlucht duurt ongeveer 4:35 uur bij elkaar. De landing zet in, het waait flink, maar niet heel erg of zo, in ieder geval niet erger dan ik eerder meemaakte, gewoon een gezellige “bumpy ride”. Maar ze breekt de landing af, we stijgen weer op en maken een rondje. Op naar de 2e poging, denk je dan. Maar nee: al snel krijgen we te horen dat het veel te erg is allemaal en dat we naar Tenerife gaan, waar kennelijk niets aan de hand is(?). I know, I know, safety first en zelf ben ik geen piloot natuurlijk maar toch: #pussy #pilot.

Op het vliegveld van Tenerife parkeert het toestel op het midden van een soort betonvlakte, zo’n 200 meter van de terminal. De zon schijnt, het is er mooi weer. Hoe gaat het nu verder? Dat weet de cockpitbemanning ook niet, gek genoeg. Er wordt overlegd met Transavia HQ in Nederland, begrijpen we. Dan verschijnt de gezagvoerster in de cabine en houdt een toespraak. Weer lijkt ze onzeker, maar goed, ze staat daar toch maar. Ze oreert “Bladibla chocoladevla vervelend allemaal. We kijken het nog een paar weerberichtjes aan, misschien wordt het beter en kunnen we alsnog naar La Palma vliegen”. Dat aankijken gebeurt, maar beter wordt het weerbericht niet. Weer overleg met Transavia in Nederland. Ze kijken of ze ons onder kunnen brengen in hotels op Tenerife, en dan morgen verder. Of zo. De tijd verstrijkt, inmiddels staan we al zo’n anderhalf uur op de betonvlakte, het wordt behoorlijk warm in het toestel. De gezagvoerster verschijnt weer, nog onzekerder dan eerst en nu begrijp ik dat echt wel want ze heeft een onthutsende mededeling: “Alle hotels op Tenerife zitten vol, en daarom hebben we besloten om terug te vliegen naar Amsterdam”. Snel vlucht ze terug naar de cockpit. De passagiers zijn heel even stil, inclusief wijzelf, ontzet, en daarna breekt de pleuris uit. Niemand wil dit! Hoezo, hotels vol; wie gelooft dat, ze hebben er gewoon geen trek in of het is te duur of zo. Laat ons dan maar van boord, dan regelen we het zelf wel, Alles, maar niet terugvliegen naar Amsterdam, dat wil niemand, wat een bizar idee van Transavia om dit zo op te lossen en hun verantwoordelijkheid te ontlopen. Het gangpad staat al snel vol met mensen die alleen met handbagage reizen en direct van boord willen. Tja dat kan natuurlijk niet als je op een betonvlakte in een vliegtuig zit en niet zomaar naar de terminal mag lopen. De chaos is compleet, de cabin crew doet zijn best de gemoederen wat te bedaren. Dat lukt uiteindelijk redelijk. Er vindt overleg plaats met de gezagvoerster. Uitkomst: we mogen van boord maar “op eigen risico” (geen idee wat daarmee wordt bedoeld). Wat een amateurisme van Transavia. #transavia #fail.

Nou, we willen graag van boord, maar dan moeten er wel busjes komen om ons op te pikken. Tja, om die busjes is gevraagd, zo horen we van de cabin crew, maar ons toestel kwam hier onaangekondigd dus we krijgen geen prioriteit. Bovendien is er een issue bij de grenscontrole, waardoor de busjes die er zijn allemaal in een rij staan te wachten, vol met (andere) passagiers, zodat het nog wel even kan gaan duren. We zitten uiteindelijk meer dan drie uur aan boord van het toestel na landing op Tenerife voordat het eerste busje verschijnt om ons op te pikken en we kunnen “ontsnappen”. As an aside: de Spaanse vrouw die naast me zit in het vliegtuig komt van La Palma en weet me te vertellen dat alle vluchten die dag tot op dat moment, zowel grote commerciële toestellen als lokale kleinere, gewoon zijn geland op La Palma. Behalve de onze dus.

Die drie uur hebben ons verder wel de tijd gegeven om na te denken: wat doen we hierna. Natuurlijk willen we naar La Palma: daar komen we voor, we hebben een auto plus een fijn hotel gereserveerd, dat gaat allemaal niet meer lukken vandaag, nou ja misschien kan dat nog wel via andere routes.

Om naar La Palma te reizen zijn er twee opties: met de ferry of met de lokale vliegmaatschappij Binter vanaf het tweede vliegveld op Tenerife in het noorden. En dat kunnen we dan diezelfde dag nog doen of anders morgen. Voor- en nadelen natuurlijk. We kiezen voor morgen, dus een nachtje op Tenerife doorbrengen, en dan met de ferry vanuit Los Cristianos. We boeken vanuit het vliegtuig een hotel in Los Cristianos, dicht bij de ferry. Onze ervaren La-Palmese-buurvrouw kiest voor directe doorreis met het vliegtuig vanuit Tenerife Noord. Zou dat toch de beste keuze zijn?

Daar komen we de volgende dag snel achter. Afgelopen nacht heeft het enorm gewaaid en deed me vrezen over de ferry. Maar de volgende dag lijkt het weer rustiger. Het hotel waar we verblijven is redelijk verschrikkelijk, Los Cristianos is sowieso een verschrikkelijke plek: onaantrekkelijk en vol met dronken Britse toeristen. Blij dat we hier na een nacht weer weg kunnen.

We vertrekken naar de ferry. Het waait, dat wel, maar niet heel hard en de zon schijnt. De boot lijkt robuust en tegen een stootje te kunnen. Dat geeft hoop. We herkennen een aantal mensen die ook aan boord van de Transavia-rampvlucht zaten. Veel onduidelijkheid ter plekke, er wordt wat gerommeld met de passagiers zonder auto (waaronder wij dus), eerst mogen we aan boord en dan moeten we er weer af. In een rij gaan staan en dan weer terug naar de terminal gedirigeerd... Uiteindelijk krijgen we al na de officiële vertrektijd te horen dat de ferry is gecancelled vanwege te hoge golven. Wat????? Wisten jullie dat een paar uur geleden ook al niet? Come on…. Het lijkt een goedkope truc om wel geld te verdienen maar uiteindelijk niet te hoeven leveren. Dommige grijnzen op de gezichten van het personeel.

We beginnen direct aan ons plan B. We stappen in een taxi, we hebben geluk dat er een staat aan het einde van de pier, en vertrekken naar vliegveld Tenerife Noord. Onderweg proberen we een vlucht te regelen maar helaas… allemaal vol, waarschijnlijk door mensen die gisteren daarop hebben ingezet als alternatief om naar La Palma te reizen.

Plan C treedt in werking: nachtje in Santa Cruz de Tenerife te verblijven, dicht bij het vliegveld in het noorden. Hotel + vlucht voor de zondag zijn snel geregeld vanuit een koffietentje terwijl we wachten totdat we onze kamer in kunnen. Benieuwd of het deze keer wel gaat lukken. Weer autoverhuurbedrijf en hotel op La Palma gebeld om te vertellen dat we toch weer een dag later zullen arriveren (hope so, in ieder geval). De Spanjaarden aldaar zijn vriendelijk en begripvol, gelukkig. Inmiddels hebben we wel begrepen dat er sprake is van een storm op de Canarische eilanden: storm Emilia, maar eerlijk gezegd afgezien van wat regen merken we daar niet zo bar veel van. Waaien doet het in Santa Cruz zeker niet hard en de zon schijnt regelmatig.

Het hotel in Santa Cruz, INNside Tenerife Santa Cruz, is prima, de dames bij de receptie zeer vriendelijk. Ze hebben goede tips voor restaurants in de buurt en we hebben er een prima dag verder.

De dag erna toch wel weer wat gespannen want wat gaan de vliegtuigen doen. Het waait nu weer flink, althans dat ervaren we niet zo, maar de weerberichten zeggen anders. Eenmaal op het vliegveld blijkt onze zorg ongegrond. Ja sommige vluchten vanaf de eilanden hebben wat vertraging, maar de onze niet. De piloten bij Binter zijn stoer en wel wat gewend. Vrijwel op tijd stijgen we op, en na een korte vlucht van een minuut of 20-25 met wat turbulentie, waar niemand zich druk om maakt, landen we probleemloos op La Palma. We zijn nog net op tijd om onze vooraf betaalde huurauto op te halen voordat het no-show tijdstip (48 na de oorspronkelijk geplande ophaaltijd) verstrijkt. De auto is simpel en prima, uurtje rijden naar het hotel op een eiland met nauwelijks autoverkeer. Het is zonnig als we ons hotel bereiken.

Eenmaal daar, na gedouched te hebben, een hapje en een drankje, ziet de wereld er natuurlijk weer anders uit. Het was in ieder geval weer een interessante oefening in situaties beoordelen, opties evalueren, keuzes maken, en beslissingen nemen. Hebben we het meest effectieve pad gekozen, of is er niet zoiets als het “beste pad”? Is er sowieso wel een pad?