Surabaya is zoals zoveel steden in Azie: er is weinig geur of smaak aan. Dat wil zeggen: mooie steden zijn het meestal niet. Er zijn uitzonderingen, vanzelfsprekend. Toch is het er vaak fijn toeven, gek genoeg. Dat is het ook het geval met Surabaya.
We hadden er voor gekozen om in het "beste hotel van de stad" te verblijven: naar lokale begrippen daarom ook duur, maar naar Europese maatstaven goed betaalbaar. Dat was dus het hotel Majapahit. Vroeger bekend als het het koloniale "Hotel Oranje".
Het hotel is een initiatief van Lucas Martin Sarkies, die daarmee in de voetsporen trad van zijn vader, en samen met zijn broer eerder al meerdere hotels in de regio had neergezet (Penang (Maleisie). Singapore en Burma). In 1910 ging de eerste schop de grond in. Hij huurde Alfred Bidwell in om een een art nouveau hotel te ontwerpen. Budget: 500.000 gulden (ongeveer 225.000 euro). Beroemde gasten onder meer: Leopold III van Belgie, Charlie Chaplin, Paulette Goddard en Joseph Conrad. En vast nog veel meer.
In de jaren erna onderging het hotel een aantal naamswijzigingen als gevolg van historische omstandigheden: hotel Yamato (vanaf 1942, de Jappen kwamen langs), hotel Merdeka (vanaf 1945, einde WOII), L.M.S. hotel (na 1946, return of The Sarkies Brothers), and Hotel Majapahit (sinds 1969).
Diverse renovaties en uitbreidingen hebben in de loop der tijd plaats gevonden. Die in 1993 kostte 35 miljoen dollar, best een groot verschil als je dat afzet tegen de oorspronkelijke bouwkosten.
En eerlijk gezegd, hoewel het er best "grand" uitziet doet het ook nu alweer hier en daar best wel wat sleeds aan.
Het is een fijne plek, zondermeer, de kamers zijn groot (beetje donker, wel), de sfeer heerlijk, de restaurants prima (neem de dim sum voor lunch!). Maar toch, het is geen luxe hotel meer anno nu, zeg maar. Neemt niet weg dat ik het zonder meer aanraad.
Reacties