Soms hebben landen een “specialiteit” zeg maar waarvan je denkt: hmmmmm is dat wel iets voor mij en vind ik dat nou wel zo leuk. Maar om wat voor reden dan ook ga je er toch eens heen om te kijken wat het nou echt is. Niet dat ik vind dat je dat per se moet of zo, overigens. Maar ik heb dan toch ergens een zekere weerzin en nieuwsgierigheid tegelijkertijd, en toegegeven mijn nieuwsgierigheid wint het vrijwel altijd. Misschien is het niets eens zo’n slechte eigenschap. In 2003 ging ik zo naar een stierengevecht in Madrid, dat was er wel zo eentje. Geen spijt dat ik het heb gedaan maar dat hoef ik nooit meer te zien, sterker nog ik zou graag zien dat ze er mee zouden stoppen.
Misschien niet helemaal vergelijkbaar is het fenomeen “Thai boxing”. Wordt breed geadverteerd en beoefend hier en ik dacht ik ga er maar eens heen. Schijnt allemaal heel professioneel te zijn, maar voor mij hoeft het niet zo: dat willens en wetens elkaar letsel toebrengen. Zo’n evenement duurt drie uur, naar blijkt. Ik dacht: ik ga halverwege want dan zie ik de (halve) finale(s) en dat is dan precies mooi, het hoogtepunt. Dat zag ik verkeerd, het zijn ongeveer zes gevechten maar die hebben niets met elkaar te maken verder. Op het programma zag ik dat alle gevechten bestonden uit een Thai tegen een buitenlander, en er waren ook vrouwen bij trouwens. Een gemengd publiek, wel veel toeristen.
Het gevecht dat ik zag ging tussen een Thaise jongen en een (zo leek het tenminste: (veel) grotere) jongen/man uit Estland. Na een soort uitgebreide paringsdans waarin beide partijen zowel elkaar ritueel behandelden als de vier palen van de ring, ging het gevecht van start.
Dit alles duurde vijf ronden en uit wat ik kon opmaken kon het niet anders zijn dan dat de Est had gewonnen. Dat bleek niet zo te zijn: de Thai won op punten. Ik had wel de indruk dat alles zeer sportief verliep.
Reacties