Eiland van Brienenoord

Het is 20 augustus 2011. Ik heb mijn moeder opgehaald om even met haar samen te zijn. Voor haar is het fijn om naar buiten te kunnen, daarom gaan we wandelen op het Eiland van Brienenoord. Ik ben er al in geen tijden geweest en zij ook niet.

Ik loop te snel. Ze denkt dat ik het niet naar mijn zin heb. Dat is niet zo maar ik heb het er moeilijk mee, al een tijd. En ik merk dat het me begint op te breken. Ik probeer de tijd te nemen voor haar, ik weet ook wel dat ik waarschijnlijk geen gelegenheid zoals deze meer zal krijgen. In plaats van dat het me opener maakt word ik juist meer gesloten. Ze merkt het en spreekt me er op aan. Slimme vrouw.

Op de kop van het eiland komen we een man op leeftijd tegen. Hij is op de fiets en begint een praatje met me. Of de Schotse Hooglanders aan de overkant van de plas gevaarlijk zijn. “Nee meneer, we zijn er vlak langs gelopen, geen probleem”. Mijn moeder is inmiddels bij en hij begint ook tegen haar. Heel verhaal: over vroeger, dat hij hier vaak kwam en dat de brug er toen nog niet was, hij werd met een bootje aan de overkant gezet en moest daar vijf cent voor betalen. Lijkt me best wel veel voor die tijd overigens. Hij vraagt haar hoe oud zij is. Bijna 81 dus. Hijzelf is 84. Hij maakt op mij een eenzame indruk.

Op het eiland is de werkplaats van een kunstenaar die ik ken. Toevallig is hij er. We lopen binnen en hij ontvangt ons hartelijk, leidt ons uitgebreid rond. Mijn moeder is blij: ze herkent hem en zijn werk, weet ook zeker dat ze zijn werk eerder heeft gezien in zowel Boymans van Beuningen als het Groninger Museum. Ze verheugt zich in het feit dat ze zich dat kan herinneren. Zou de ziekte dan toch omkeerbaar zijn, vraagt ze zich af? We
praten erover, en ze realiseert zich dat het niet zo is. 

Terug bij haar thuis praten we verder, knuffelen en huilen wat. Ze wil haar komende verjaardag vieren met een etentje bij De Chinees in de Keizerswaard. Is dat een goed idee? “Ja hoor mam, lijkt me heerlijk”. “En dan wil ik de hele familie uitnodigen”. “Nou… zou je dat nu wel doen? Laten we het eenvoudig houden”. “Oh, oh ja, denk je dat dat beter is? Ok”.