Kona

Niet iets nieuws, maar een innovatie waar we nu toch voor het eerst echt de vruchten van plukken is het e-book. Boeken nemen veel ruimte in op reis (en we reizen minimalistisch deze keer), we raken er snel doorheen, wat altijd tot gevolg had dat je in shabby boekwinkeltjes onderweg wanhopig op zoek ging naar iets wat hopelijk net de moeite van het lezen waard zou zijn. Maar nu is daar het e-book. Na wat gestoei met bol.com en de iPad schaffen we op die manier het nieuwe boek van Michel Houellebecq aan: "De kaart en het gebied". Dit is een boek wat we echt willen lezen, wat we hier niet hadden kunnen krijgen (de Nederlandse vertaling, althans), wat goedkoper is dan het papieren exemplaar, geen ruimte inneemt in onze bagage, en ook nog eens bijzonder prettig blijkt te lezen op de iPad. Ideaal dus: mahalo Apple!

Ook niet innovatief maar wel iets wat me opvalt is dat de internetvoorzieningen in de VS sterk zijn verbeterd sinds ik er de laatste keer was. Snel, betrouwbaar en vrijwel overal gratis (met uitzondering van LA, tot nu toe). Mijn UTP-kabeltje laat ik voortaan thuis, denk ik. Wat dan weer tegenvalt is de techniek erachter. Wil je bijvoorbeeld een vliegreisje boeken, bijvoorbeeld direct via de website van Hawaiian Airlines van Kona naar Honolulu dan kan dat niet, tenzij je in het bezit bent van een Amrikaanse creditcard. Want anders kan er geen match worden gemaakt met het adres van de kaarthouder, zo vertelt de vriendelijke dame aan de telefoon me, en die eigenlijk geen ander alternatief voor me heeft dan af te reizen naar het vliegveld en daar aan de balie een ticket te kopen. Wat duurder is dan via internet, uiteraard. Dan maar een ticket aangeschaft via een Nederlands internetreisbureau die na lang zoeken de vlucht kan leveren die we willen nemen. Kost ook wel meer, uiteraard. Extra kosten voor dit en ook weer extra kosten voor dat. Pffff ik zou graag zien dat vliegmaatschappijen hun zaken op orde brengen en gewoon kunnen leveren zonder de tussenkomst van (internet)reisbureaus, het is zo niet nu. Gek genoeg kan ik, vlak voordat we vetrekken en online inchecken, wel de kosten voor de bagage met mijn Nederlandse creditcard betalen, dat dan weer wel. In de tussentijd is Kona prima. Het ligt aan de westkust van het eiland, de statistieken hebben ons meer zon beloofd, dat klopt ook wel zo ongeveer, niet helemaal nog. Maar het klimaat is heerlijk zwoel, en nooit vervelend warm.Zee, strand en een nog relaxtere sfeer lijken hier de toon te voeren. Wij passen ons aan, niet geheel tegen onze zin. Kona verhoudt zich eigenlijk een beetje tot Waikiki zoals Reno zich verhoudt tot Las Vegas: wel de pretentie maar niet de allure. Ach, en de pretentie heeft het eigenlijk ook niet eens: het is gewoon een simpele badplaats waar naast het strand verder weinig te doen is. In korte tijd zien wij een bouwterrein vlak voor ons hotel veranderen in een wit zandstrand.Ondertussen laadt de meereizende Apple-electronica zich op. Ik zou niet meer zonder kunnen, Zelfs zonder de laptop nog niet, liever misschien een keertje een MacBook Air, maar voor het algemene gemak is het nog net iets beter dan de iPad. Die weer andere voordelen heeft, natuurlijk. Maar wat me eraan herinnert, de enige reden dat we nog een reisstekker nodig hebben deze keer is voor mijn camera. Die reisstekker zijn we inmiddels twee keer vergeten. En het is wel om meer redenen de vakantie van het vergeten: mijn kleine compactcameraatje met het handige Eye-Fi SD-kaartje erin (kun je uitlezen zonder een kaartlezer nodig te hebben) heb ik in een taxi in Waikiki laten liggen. Allemaal niet zo heel erg, wel een beetje dom. We zitten trouwens in het King Kamehameha's Kona Beach Hotel (gelegen aan Kailua Bay) en dat bevalt goed. Alles wat je van zo'n hotel als dit verwacht is er, de voorzieningen zijn goed en het gaat allemaal zoals alles hier: bijzonder relaxed. De lobby en andere delen van het hotel hebben op de een of andere manier wel een naar mijn gevoel merkwaardige Oosteuropese uitstraling, maar gelukkig geldt dat niet voor de kamers zelf.

Maar goed de vraag werpt zich wel op: wie was dan die koning Kamehameha (laten we hem voor nu even king K. noemen, dat is wat gemakkelijker)? Welnu, hij was de oprichter van het koninkrijk Hawaii (wat het niet heel erg lang tot stand heeft gehouden), en na zijn dood nam een van zijn sterkere ega's de touwtjes over. Tot op heden is niet bekend waar hij is begraven, en een van zijn voornaamste heldendaden is dat hij een 1000 kg. zware steen tussen twee dorpen vervoerde, zonder deze te laten vervallen. Nog los van het feit waarom hij dat nou precies deed, wat de precieze doelstelling hiervan was, geloven we dit natuurlijk niet en kunnen we niet anders concluderen dat king K. waarschijnlijk niet meer dan een erg beperkte rol heeft gehad in de geschiedenis. Verder doen we hier niet heel veel bijzonders. We liggen wat aan, en wandelen wat langs het strand, we drinken zo hier en daar een cocktail, we kijken naar een wedstrijd van de plaatselijke kanoclubs (dat zijn er nog al wat trouwens), en we lezen heel veel. Erg prettig, allemaal. O ja, en Michel koopt 13 paar schoenen. Voor de handel. Einde een-koffer-beleid.