Moleskine

Al een behoorlijke tijd probeer ik te minimaliseren in de spullenboel, ik hou van leegte en het past goed bij mijn zen-fetish. Leegte is vorm, en vorm is leegte. Gelukkig denkt Michel er net zo over (hij maakt wel een uitzondering voor z’n kleding, overigens :-).

Het vertaalt zich ook door in m’n werk. Ik ben mobiel en werk op verschillende plaatsen. Zowel bij mijn werkgever West maar ook bij een van onze klanten, Rijkswaterstaat, en daar dan ook weer op verschillende locaties. Bij Rijkswaterstaat werk je tegenwoordig vaak op een flexibele werkplek.
Ik vind dat overigens uitstekend, ik voel me er goed bij en ik kan er goed in werken. Consequentie is wel dat je iets met je spullen moet want je moet je werkplek schoon achterlaten voor collega’s. Daar bieden ze lockers ed. voor maar ik kies gewoon voor de strategie zo min mogelijk spullen. Het scheelt sowieso een hoop gesjouw. Ik druk stukken af als ik ze ter plekke moet lezen, maar gooi ze na gebruik ook wel weer snel weg (sorry rain forest). Liever nog vernietig ik ze in de shredder, my favorite office supply.

Een zijstapje. Het contrast met RWS-collega Bert is dan wel weer erg leuk. Hij is mijn tegenovergestelde. Hij sjouwt stapels papier met zich mee, weet feilloos waar alles ligt, verschuift soms een velletje van de ene stapel naar de andere. Dat gaat allemaal helemaal goed. En Bert weet enorm veel, dat is ook zo leuk aan hem. Volgens mij heeft hij al dat papier niet echt nodig.

Maar goed. Ik ben anders dus. Aantekeningen probeer ik zoveel mogelijk snel te verwerken en daarna te vernietigen, afgedrukte stukken hou ik zo kort mogelijk bij me. Organisatie en structuur werkt goed voor een man als ik. Travel light, carry little, move fast (and a lot). Zoveel mogelijk elektronisch. Op deze manier probeer ik eigenlijk stiekem ook de aanschaf van een Macbook Air voor mezelf te rechtvaardigen; mijn huidige notebook is veel te zwaar en misschien nog wel erger: er draait Windows op.

En dan komen we direct op het onderwerp kwaliteit en hoe dit nu te combineren met deze algemene gedragslijn. Welnu voor m’n werk heb ik dus niet veel meer nodig dan een tas (vorig jaar gekregen van Michel voor m’n verjaardag; zeer mooie kwaliteit), een beetje behoorlijke telefoon, zo eentje waar je ook mee kan bellen zeg maar. En natuurlijk de Macbook Air (nog aan te schaffen).

Maar dit alles gezegd hebbend ontkom ik er niet aan dat ik toch zo nu en dan aantekeningen moet maken op papier. Nou goed dat in combinatie met kwaliteit kom je dan uiteindelijk bij Moleskine terecht. Het past volledig in mijn lijn, minimalisme, en noodzakelijk gebruik. Kwaliteit. Laatst in Parijs kocht ik een keurig notitieblokje waar ik zeker 6,5 maand mee vooruit kan.

Voor een miniem bedrag genieten. En was het niet Ernest Hemingway die juist in dit kwaliteitsproduct zijn meest geniale aantekeningen maakte?

Vandaag nog haalde Vincent me uit de droom. Met een glinstering in zijn ogen wees hij me erop dat Moleskine pas sinds 1996 "als merk" bestaat. Wat???? Later stuurde hij me ook nog wat tekst over dit onderwerp.

Citaat uit The New York Times. "But some critics wonder if the fashionable and financially successful notebooks are trafficking more in legend than legacy. While both artists and the artsy have sought notebooks with covers made from moleskin for more than a century, the brand Moleskine was officially registered only in 1996, long after the ink stopped flowing from the pens of its unsuspecting pitchmen.

Yet Modo & Modo, the Milan-based company that has reissued the unassuming black agendas, diaries and journals, has no qualms claiming that it is "The Legendary Notebook of Hemingway, Picasso and Chatwin."

"It’s an exaggeration," conceded Francesco Franceschi, who runs Modo & Modo’s marketing department. "It’s marketing, not science. It’s not the absolute truth."

Kwaliteit is leegte, leegte is kwaliteit.