Vanmiddag toen ik op bezoek was bij mijn moeder confronteerde zij me met een briefje wat ik geschreven heb toen ik klein was. Het zegt op de een of andere manier veel over mij. Aan de ene kant toont het dat ik heel naïef ben (geweest) – immers ik kon al schrijven maar ik geloofde kennelijk nog steeds in Sinterklaas – aan de andere kant toont het haarscherp mijn bijna onbedwingbare drang om zaken in goede banen te leiden, daarbij vooruitdenkend en anticiperend op situaties die mogelijk zouden kunnen optreden. Ook mijn onnavolgbaar gevoel voor kleur werpt hier z’n schaduw vooruit.
"Lieve zwarte piet wilt U mijn schoen Op de Kast zetten Anders pakt miera Hem Miera zit veel in de Keuken maar Mamma of Leo zal hem wel uit Laten. en daar voor kan hij wel in de Kamer komen snapt U."
PS Mi(e)ra was onze hond toentertijd, Leo is mijn broer.
Reacties