Hoi An en de Chams

Vrijdag 16 januari 2009
We hebben met Duan afgesproken dat hij ons naar Hoi An zal brengen en keurig op de afgesproken tijd staat hij glimlachend voor het hotel op ons te wachten. Tijdens de bijna drie uur durende rit wijst hij zo nu en dan iets aan en probeert ons iets uit te leggen maar verstaan doen we hem nauwelijks. We passeren Da Nang, voormalige US basis en China Beach.

Het weer is trouwens niet zo best. Niet dat het koud is of zo maar het is druilerig en grauw en zo nu en dan regent het. In Hanoi schijnt het een stuk kouder te zijn, tenminste dat zegt iedereen. Vietnamese meisjes beginnen je meewarig aan te kijken als je naar het weer in Hanoi vraagt en uiten weinig bemoedigende opmerkingen zoals: “I glad I don’t live there, freezing!”. Ik vind het moeilijk te geloven omdat de BBC weather service en andere gerenomeerde sites, zoals weather.com, toch echt temperaturen boven de 20 graden beloven. Even overwegen we zelfs om weer het reisschema om te gooien en toch maar naar een Thais eiland te gaan de laatste week, maar we besluiten toch om vast te houden aan het Hanoi-plan. Bovendien eindigen we in Bangkok en daar is het lekker warm.

Duan stopt maar een (1) keer. Hij zegt om even wat noodles te eten en dat geloof ik ook wel, maar toch: het is weer zo’n typische plek waar de Vietnamezen op je afstormen om je van alles en nog wat aan te smeren. Duan kijkt het grijnzend aan terwijl hij z’n noodles naar binnen slurpt. Het betreft hier overigens weer zo’n volledig maf dorpje waar de hele bevolking zich op een (1) activiteit richt, en in dit geval is dat het maken van gigantische marmeren beelden. Het dorp bestaat uit een straat van meer dan een kilometer lang waar niets anders dan dat gebeurt.

Er is hier overduidelijk iets aan de hand wat ik niet begrijp want je zou toch denken dat een beetje diversiteit wonderen doet, ook voor de concurrentie? Ik mis ongetwijfeld iets. Overigens had ik in HCMC al iets soortgelijks gezien, daar was een straat waar ze alleen maar (dezelfde) tafels verkochten en een andere waar ze (weer alleen maar dezelfde, en lelijke ook nog eens) vitrinekasten verkochten. Maf hoor.

Zo halverwege de middag arriveren we in Hoi An. We verblijven er in een “Deluxe room” (kost nauwelijks iets meer) in het Hoi An Hotel, wederom een klassiek koloniaal hotel met enorm grote kamers. Fijn….

We verkennen het plaatsje een beetje. Je zou het pitoresque kunnen noemen, maar dan op de Vietnamese manier natuurlijk. Hoi An is pas de laatste jaren redelijk toeristisch geworden naar het schijnt en da’s natuurlijk altijd jammer. Maar ja, anders waren er waarschijnlijk ook nooit gekomen want zulke ontdekkingsreizigers zijn we natuurlijk ook weer niet.

Maar het is leuk om wat doorheen te slenteren. Als je de mensen die je wat proberen aan te smeren domweg negeert – het lijkt wat bot dat geef ik toe – heb je verder ook weinig last van ze.

De restaurantjes ed. zien er op de een of andere manier wat verzorgder uit dan wat ik tot nu toe in Vietnam heb gezien. In een ervan drinken we onze dagelijkse Pina Colada en ik eet er een bordje Tom Yam Kung (soep), met onder meer garnalen, sjalotjes en champignons (een bepaalde soort).

Heet en lekker!

Daarna is het genieten van de jacuzzi in onze hotelkamer, lezen, schrijven, reis naar Hanoi regelen (zo gebeurd), weer uit eten en niet te laat op want morgen tocht naar My Son (niet: mai son, maar mie son).

Zaterdag 17 januari 2009
Om 8 uur ’s ochtends worden we door de bus opgepikt voor de dagtocht naar My Son. We zijn de eersten die opgepikt worden en vervolgens speelt zich een tafereel af dat me sterk doet denken aan Siem Reap: telkens als je denkt dat de bus vol is komen er weer drie mensen bij, en daarna weer, en nog een keer…. Toch ook wel amusant om te zien ergens. Complicerende factor in dit geval is dat de bus een soort half-zit-half-slaap bus is: de achterste helft wordt ingenomen door een soort ligplaatsen en dat is voor een trip als deze weinig efficient.

Na een rit van ongeveer een uur arriveren we in My Son. Dit is een tempelcomplex wat tussen 400 en 1300 AC is gebouwd door het Cham-volk (daarmee is het ook het langstlopende tempelontwikkelingsproject in Azie geweest), die daarna door een niet nader benoemd volk uit het noorden zijn verslagen, verdreven, uitgemoord. Er zijn op dit moment nog zo’n 120.000 Chams over die in het zuiden van Vietnam, Cambodja en Thailand leven.

Het tempelcomplex is rond 1850 door de Fransen in de jungle herontdekt, vervolgens vakkundig leeggeroofd (de mooiste stukken staan nu in musea in Parijs) en wordt momenteel gerestaureerd. Wel nodig ook na het bombardement door de Amerikanen die meenden te weten dat de Vietcong zich er schuil hield. Maar toch: je vraagt je af wat de Chams in die 900 jaar hebben zitten doen. OK het is er best mooi maar het haalt het in de verste verte niet bij bijvoorbeeld Angkor, wat in een veel kortere tijd is opgebouwd.

Na het bezoek maken we een boottocht terug richting Hoi An over de Thu Bon rivier. We bezoeken er gelukkig slechts een authentiek handwerkdorpje (lelijke houten beelden en kleedjes in dit geval.

Rond 15:00 uur zijn we terug in Hoi An en ik stort me wederom op de Tom Yam Kung (inclusief Pina Colada).