Zondag 18 januari 2009
Op ons gemak opgestaan, taxi naar vliegveld van Da Nang gevolgd door een vlucht met Vietnam Airlines van ruim een uur naar Hanoi, en dat voor exact 886.000 dong (39 euro) pp. Hoe ze het ervan kunnen doen: ik weet het niet.
Het lijkt te misten in Hanoi maar of het echt mist is weet ik niet: het zou ook smog kunnen zijn of een of andere mystieke vorm van iets dat de buitenlucht wat ondoorzichtig maakt, je weet het maar nooit hier in het verre oosten. Koud is het in ieder geval niet en vooralsnog lijkt weather.com het te winnen van de getuigenverslagen die we eerder hebben gehoord (dit wordt de komende dagen nog versterkt overigens: Hanoi is gewoon zonnig en lekker op temperatuur!).
Ritje van drie kwartier naar het hotel. Hanoi lijkt niet onder te doen voor HCMC als het gaat om de chaos in het verkeer. Misschien nog wel erger zelfs: onze taxi aarzelt niet om regelmatig tegen het verkeer in te rijden, op kruispunten rijdt alles helemaal kriskras door elkaar heen, niemand geeft niemand voorrang: degene die het eerst ergens zijn voorwiel(en) heeft neergezet heeft gelijk, de belijning op de weg heeft geen enkele betekenis en had er net zo goed niet kunnen zijn. Toch gaat alles goed.
We verblijven in een hotel in het oude gedeelte van de stad: Maison d’Hanoi Hanova. Het is een mooi hotel, de kamers zijn er weliswaar klein maar smaakvol ingericht.
We relaxen er wat en verkennen vervolgens de buurt, eten wat, het soort dingen die je typisch doet als je net op een nieuwe plek bent aangekomen. Hanoi is weliswaar de hoofdstad van Vietnam maar het is een stuk kleiner dan HCMC, compacter in ieder geval en relaxter ook voor zover je daarvan kunt spreken in een aziatische stad. Veel mensen eten hier op straat (dat is normaal, zeg maar) en over de meeste trottoirs kun je dan ook niet lopen omdat er mensen zitten te eten of omdat er brommertjes geparkeerd staan.
‘s Avonds bezoeken we een avondmarkt en bekijken we aflevering 1 van “Wie is de Mol?” via uitzendinggemist.nl (wederom zonder haperingen!).
Maandag 19 januari 2009
Vandaag neem ik deel aan een “cooking class”. Ik heb het kookklasje van Hidden Hanoi uitgekozen. Tot nu toe ben ik nog niet bijzonder onder de indruk van de Vietnamese keuken maar misschien dat dat na vandaag veranderd is!
Bij aankomst blijkt dat ik en een stel uit de Filipijnen de enige cursisten zijn vandaag. Wel zo prettig, zo krijgen we een hoop aandacht, en het is een leuk stel: Paul en Queeny (merkwaardige naam trouwens). Zo tussen de bedrijven door vragen ze me de oren van de kop. Beiden blijken als IT-consultant voor HP te werken. Paul heeft echter ambitie om “chef” te worden: zijn hart ligt bij het koken, dat van z’n vriendin veel minder.
We beginnen met een uitleg over de Vietnamese keuken. Linh, die ons begeleidt, vertelt allerlei wistjedatjes, Zo blijkt dat de keuken van het noorden van Vietnam veel verfijnder is dan die van centraal- en zuid-Vietnam, dat mensen hier graag op straat eten (ontbijt met name), dat de specialiteit Pho (spreek uit: foe), een soort soep met noodles en kip is, dat er yin en yang moet zijn in het eten (d.w.z. tegenover iets zwaars moet iets lichts staan, tegenover iets met veel olie iets magers, etc.), en dat een goede lunch uit tenminste drie gerechten moet bestaan: meer mag ook maar minder zeker niet. Koken doe je in Vietnam het liefst dicht bij de grond en op houtskool, eten ook. schalen geef je niet door maar laat je op hun plek staan: jij gaat naar het eten toe en niet andersom. Enfin, van dat soort dingen dus.
We maken vandaag een “street lunch” en wel Bun cha va nem, oftewel vietnamese loempia’s en geBBQ’ed varkensvlees, dit alles met noodles en een soort soep/dip. Alles vers natuurlijk, in Vietnam ga je elke dag naar de markt om je spullen vers te kopen. Een koelkast heb je dus eigenlijk niet nodig, misschien alleen om dingen koel te houden maar niet om ze vers te houden. Of om te laten zien dat je er een kunt betalen en dan zet je hem natuurlijk niet in de keuken maar in de huiskamer.
Het koken zelf is arbeidsintensief (vooral die loempia’s trouwens dat kost zeeën van tijd!) maar erg gezellig. Ik vind het leuk in ieder geval en na afloop, zo rond 14:00 uur, hebben we het genoegen alles zelf te mogen opeten. En – het is zeker niet mijn verdienste – maar het is echt het lekkerste dat ik tot nu toe in Vietnam heb gegeten!
Aan het einde van de middag gaan Michel en ik lekker cocktails drinken aan het Hoan Kiem meer dat midden in Hanoi ligt. Bij wijze van uitzondering vervangen we de Pina Colada door “Sex On the Beach”, ook lekker (geen idee wat erin zit).
Na het avondeten ondergaan we heldhaftig een traditionele (sinds de 10e eeuw!) Vietnamese uiting/kunstvorm, nl een poppenspel in het Thang Long Water Puppet Theathre. God zij dank duurt het niet al te lang hoewel eigenlijk nog te lang. Ik heb respect voor traditie maar het is gewoon een kunstje wat je na 10 minuten wel gezien hebt, zeker als het verhaal wat ze uitbeelden niet duidelijk wordt omdat je geen vietnamees spreekt. Wat wel weer heel grappig is dat tot zeker 20 minuten na aanvang van de voorstelling de deur regelmatig open gaat en dat er dan telken weer 15-20 mensen binnenkomen die met veel rumoer naar hun plaats worden gedirigeerd: uiteindelijk zit de zaal zo goed als vol! Doet me aan het busjesverhaal denken wat we al twee keer eerder hebben meegamaakt deze reis. Vol is in Azie nooit echt vol, er kan altijd meer bij, en dat gebeurt dan ook vrijwel altijd. Als je dat eenmaal beseft is het ook eigenlijk nooit irritant meer.
Achteraf blijkt ook dat je moet betalen voor elke foto die je in het theater maakt (niemand spreekt me er op aan maar ik lees het in het programma). Daar heeft echt niemand zich wat van aangetrokken en ik ook niet (maar ik kan tenminste nog zeggen dat ik het gewoon niet wist).
Terug in het hotel: lezen, bloggen, aflevering 2 van “Wie is de Mol?” op uitzendinggemist.nl bekeken.
Dinsdag 20 januari 2009
Vandaag bekijken we de dingen in Hanoi waar alle toeristen heen gaan, voor zover we die nog niet gezien hebben. Dus we beginnen met het mausoleum van Ho Chi Minh, want dat is alleen in de ochtend open. We zijn er zelfs bijna nog te laat voor ook en het is nou niet echt alsof je er zo maar even binnen loopt. Alles moet worden afgegeven, gecontroleerd, binnen banen geleid en vervolgens worden de toeristen in colonnes van 20 door het mausoleum zelf gesluisd, en dat laatste duurt bij elkaar nog geen twee minuten schat ik. Het mausoleum ademt een nare, grauwe, communistische sfeer die ik herken uit de jaren ’80. Maar “ome Ho” ligt er netjes bij (mag ook wel: elk jaar zijn ze twee maanden bezig hem weer op te kalefateren). Wat wel tragisch is is dat hij dit zelf nooit gewild heeft: hij gaf er de voorkeur aan om gecremeerd te worden maar ja wat gebeurde er met grote communistische leiders in die tijd? Juist: balsemen en tonen aan het volk. Zelfs je lichaam was kennelijk niet van jezelf toen. En daar lig je dan bekeken te worden, de komende ik-weet-niet-hoeveel jaar.
Onze tweede stop van de dag is het etnologisch museum. En dat is interessant, want zo krijg je een beter inzicht in de verschillende ethnische groepen en talen/taalsoorten in Vietnam. Alles is duidelijk tentoongeteld en uitgelegd. Zeker als je van rieten manden houdt is dit museum een must.
LG sponsort het museum met Sony televisies!
In de buitenruimte bij het museum zijn een aantal huizen van de verschillende Vietnamese volken nagebouwd.
Na een late lunch in het museum laten we ons terugrijden naar het centrum, we kijken er wat rond, shoppen wat, en ik laat me er scheren (hoofd en facial hair).
En in dit geval is dat toch wel het vermelden waard, want deze meneer gebruikt hiervoor geen water, alleen een beetje scheerschuim op mijn gezicht (het voelde ook wel een beetje als een botte rasp aan eerlijk gezegd) maar….. hij slaagt erin om mij volkomen glad te krijgen zonder me ook maar een keer te snijden! Ik vind het echt knap en ben opgelucht tevreden over het resultaat.
Hierna is het borrelen en chillen in het hotel. We hebben het eerlijk gezegd wel een klein beetje gehad met Hanoi. Het is best een OK stad en een bezoek waard, maar echt mooi is het er niet (in vrijwel geen enkele aziatische stad is het mooi volgens mij, maar ik hoor graag tegenvoorbeelden). Blij dat we morgen terug naar Bangkok gaan. Ik heb alweer een kookklas uitgezocht.
Reacties