Geschreven op een ASUS Eee PC. Zo handig. Don’t leave home without it! Maar… door afwezigheid van een spellingchecker (vergeten te installeren) en de toch wel wat kleine toetsen staan er waarschijnlijk veel spelfouten in onderstaande tekst.
En: de foto’s ontbreken nog! Daar was simpelweg even geen tijd voor, we moeten nu op pad. Ik voeg ze later nog toe en laat het jullie dan even weten.
Woensdag 31 december 2008
Het is 5 uur ’s middags en we hebben er zin in! Ik voel me al een tijdje behoorlijk leeg van binnen dus vakantie zal me goed doen. We vertrekken met de trein naar Schiphol en van daaruit met een rechtstreekse vlucht richting Bangkok, voor de eerste etappe van onze reis, die, zoals het nu naar uitziet, door Thailand, Cambodja en Vietnam zal voeren. Schiphol maakt een wat spookachtige indruk op deze oudejaarsavond: zo rustig heb ik het er nog nooit gezien. Alles sluit eerder en er zijn kennelijk heel veel mensen die liever met jaarwisseling feesten dan in een vliegtuig zitten. Wij niet! Weliswaar houden we ook niet zo van lange vluchten maar de ticketprijs is een stuk lager als je op een incourante dag als deze vliegt. Desalniettemin zit de KLM-vlucht tot op de nok toe vol. Niets prettigs dus. Na de aankondiging van de captain dat de jaarwisseling plaats vindt in de tijdzone waar we ons op dat moment bevinden, schuiven we ons vriendje Temazepan met een glas champagne naar binnen: in de hoop dat door een beetje te kunnen slapen tijdens de vlucht en we de jetlag wat zullen verminderen.
Donderdag 1 januari 2009
Rond 1 uur ’s middags (lokale tijd) landen we in Bangkok. Op de luchthaven verloopt alles lekker rustig en vlotjes, en binnen no-time zijn we door de douane, hebben we onze koffers terug en zitten we in een taxi richting ons hotel. Het is bewolkt op dat moment in Bangkok, maar alles voelt aangenaam aan. Misschien omdat het eerstejaarsdag is lijkt het er stiller dan de vorige keer dat we hier waren, maar dat zal waarschijnlijk later schijn blijken te zijn.
Het enige dat we voor deze vakantie “geregeld” hebben (naast de vaccinaties en dat soort dingen natuurlijk) zijn de vlucht heen en terug en het eerste verblijf in Bangkok. Dat is hotel Park Plaza Sukhumvit, En dat blijkt een bijzonder prettig hotel te zijn: het is centraal gelegen (in de wijk Sukhumvit, direct naast een station van de Skytrain), het ziet er netjes uit, het personeel van de receptie is vriendelijk en behulpzaam (maar goed: Thai natuurlijk), de kamers zijn mooi, er is gratis internet, de douche is fijn, er is een GYM (waar Michel als snel fan van is), een rooftopswimmingpool, kortom alles is goed. En dat alles voor zo pak hem beet 70 euro per nacht (tweepersoonskamer). Voor Thaise begrippen nog steeds prijzig wellicht maar de prijs-prestatievehouding vinden wij perfect (zo goed zelfs dat we de volgende dag besluiten er een nachtje aan vast te plakken. De glazen ruit op de kamer tussen douche/wc en de verblijfsruimte vinden we een tikje exhibitionistisch maar dat nemen we op de koop toe. Enig nadeel misschien is dat het er nogal lawaaiig is (geluid van nabijgelegen kamers).
Na een warme douche te hebben genomen voel ik me weliswaar minder plakkerig maar slaat de jetlag toch toe. Ik ben moe en wil slapen, eten staat me tegen. We besluiten toch op pad te gaan en verkennen op ons gemak de buurt, we kijken wat winkeltjes, drinken wat en eten wat (voor zover me dat lukt.
Eenmaal terug in het hotel val ik rond 10 uur ’s avonds in slaap, alleen om 1 uur ’s nachts weer wakker te worden en niet meer te kunnen slapen. Op zich vind ik het nog niet eens zo heel erg en gelukkig heeft Michel op dat moment hetzelfde. Als we een paar uur verder zijn besluiten we het er maar het beste van te maken en drinken we er nog een goed glas wijn op! Dat helpt en rond 6 uur ’s ochtends val ik gelukkig weer in slaap. Ik weet wel van mezelf dat ik erg gevoelig ben voor jetlags.
Vrijdag 2 januari 2009
Zo’n beetje half twaalf ’s ochtends worden we wakker. Dat lijkt laat maar aan de andere kant: we voelen ons weer kiplekker! Wel te laat voor het ontbijt in het hotel natuurlijk maar dat halen we onderweg in: eerst met koffie van Starbuck (Starbuck is omnipresent in Bangkok, en naar Thaise begrippen extravagant duur), daarna met een broodje. Het jetlag-probleem lijkt volledig opgelost. Het is mooi weer, de zon schijnt volop, maar nooit hebben we het gevoel dat het extreem warm is.
We besluiten er een “tempelmiddag” van te maken. Eerst bezoeken we Wat Phra Kaew en het Grand Palace wat daar een beetje bijhangt eigenlijk. Beiden zijn complexen van gebouwen, veel helaas niet voor publiek toegankelijk. In What Phra Kaew maakt de “Temple of the Emerald Buddha” (die boeddha erin is overigens van jade gemaakt, niet van emerald) vanzelfsprekend de meeste indruk; helaas mag je er binnen niet fotograferen.
Daarna is Wat Pho aan de beurt: in veel opzichten kleurrijker en interessanter. Thai alom ook die allerlei religieuze activiteiten verrichten, zoals bidden, wierookjes aansteken, bloemen ergens neerzitten, stukjes bladgoud op een boeddhabeeld plakken, enzovoort. Het meest indrukwekkende in Wat Pho is de tempel met daarin de “reclining Buddha”, een languitliggende, rustende Buddha, een 46 meter lang boeddhabeeld dat de Buddha representeert die zich in het Nirvana begeeft. Een continu tinkelend geluid blijkt te worden veroorzaakt door een continue rij van mensen die klein muntgeld een voor een in een stalen kom storten. Ik weet het niet zeker maar ik heb het vermoeden dat het er zo’n 108 zijn 🙂 Verder vind je hier een bijzonder grote verzameling van boeddhabeelden. Voor de liefhebber, denk ik dan maar! Grappig is dat zowel in Wat Phra Kaew als in Wat Pho de Thai overal gratis naar binnen mogen en alle anderen moeten betalen. Groot gelijk hebben ze!
Na afloop terug met de taxi, De chauffeur heeft zijn voertuig volgehangen met toeristische trekpleisters, en blijkt een heus zakenmannetje. Het begint met de welbekende openingszin:
Chauffeur: "Where are you from?"
Wij: "From Holland"
Chauffeur: "Ah, Amsterdam and Copenhagen!"
Wij: "Yes indeed!"
Chauffeur: "You want to do boom boom?"
Wij: "No, we only boom boom at home"
Chauffeur: "But Thai girls are beautiful and young!"
Wij: "Yes but we like them white, ugly and old"
[stilte]
Chauffeur: "Do you like football?"
Wij: "No"
Vol ongeloof zet hij hierna de radio aan en houdt vervolgens zijn mond.
We chillen wat in het hotel, en gaan op ons gemak eten. Voor de eerste keer deze reis duiken we iets op in de Lonely Planet wat ook echt blijkt te bestaan, en daarnaast ook nog leuk is (in Hongarije afgelopen juni hadden we ook al slechte ervaringen). Desalniettemin: "Lonely Planet" eruit, en "The Rough Guide" erin. Misschien dat ik er aan het einde van deze reis anders over denk.
Enfin het restaurant is een authentiek Thai’s restaurant, met subliem eten, en goedkoop natuurlijk. Het heet "Baan Khun Mae", het bevindt zich op de Soi 7, direct aan de achterkant van Siam Square. When you’re in Bangkok go there.
Zaterdag 3 januari 2009
Gisteravond best laat naar bed gegaan, vanochtend relatief vroeg opgestaan en vannacht maar een paar keer wakker geworden. De jetlag lijkt over!
We zijn zelfs ruim op tijd voor het ontbijt, dat volledig in overeenstemming is met onze verwachtingen: een speciaal voor ons gebakken omelet (naar keuze op maat), vers sap en fruit, en persoonlijk bediend. Dat laatste kan ook wel want er zit bijna niemand in de ontbijtruimte. Is het hotel misschien zo goed als leeg of komen wij op zo’n vreemd tijdstip ontbijten?
Na het ontbijt nemen we de Skytrain naar de Chatuchak Weekend Market, de grootste van Bangkok. Het is in ieder de grootste markt die ik ooit heb gezien, niet alleen in Bangkok(!). Als je arriveert met de Skytrain kun je al zien hoe groot de markt is en je weet direct al dat je nooit alles zal kunnen bekijken. Dat hoeft ook niet natuurlijk, na een puur uur heb je er wel weer genoeg van hoe verbazingwekkend divers het telkens weer is. Daarna een hapje en een drankje, we duiken nog even de Siam Paragon Mall en de Zen Mall (blijkt helaas niets met Zen te maken te hebben, had ik kunnen weten), ruziën nog wat met een taxichauffeur, en dan is het ineens alweer 5 uur voordat we terug in het hotel zijn.
Duik(je) in het rooftopswimmingpool, gevolgd door een warme douche, en we voelen ons weer helemaal het ventje.
Dan bereiden we ons voor op de volgende etappe van de reis overmorgen. Bestemming Siem Reap (Cambodja) vanwege het geplande bezoek aan Angkor Wat. We lezen in de Rough Guide hoe je daar over land moet komen vanuit Bangkok en het bevalt ons niet: eerst een busreis van bijna een dag, de laatste vier kilometer met een tuktuk naar de grens, waar de formaliteiten ook nog eens drie uur in beslag kunnen nemen. En dan ben je er nog niet eens want dan zit je op de grens en nog niet in Siem Reap, waardoor een extra overnachting noodzakelijk wordt. Daar zijn we dus net een klein beetje te oud voor geworden, dus we besluiten in plaats daarvan een vlucht te boeken en we reserveren gelijk een hotel. Onze keuze valt op het Golden Banana Boutique Resort (vanwege de naam :-), waar we onze eigen villa huren. Wat maakt internet het regelen van dit soort dingen "on the fly" toch gemakkelijk.
Na het avonddiner in een achteraf gelegen thais eettentje (wederom bijzonder lekker) besluiten we wat te gaan clubben. Eerst bezoeken we "The Balcony" (bekend vanwege het balkon; niets bijzonders overig), daarna "The Telephone Bar" (bekend omdat er alleen muziek van ABBA wordt gedraaid en omdat bij elk tafeltje een telefoon hangt waarmee de schuchtere bezoekers contact kunnen leggen met iemand aan een tafeltje aan de andere kant van de zaak), en tenslotte de club "DJ Station", waar we halverwege de dragshow binnenvallen en het inmiddels zo druk is dat we er niets van meekrijgen. Al snel herontdekken we dat we eigenlijk toch geen bar- of clubtypes (meer) zijn en gaan lekker terug naar het hotel.
Zondag 4 januari 2009
Omdat het gisteren toch laat is geworden slapen we wat uit. Vandaag gaan we een gecombineerde fiets- boottocht doen door de delen van Bangkok waar bijna geen toeristen komen. Touroperator Co van Kessel. De tocht begint om 13:00 uur en voert je vanuit Chinatown naar het zuiden van Bangkok, aan de andere kant van de rivier. Daar fiets en vaar je door het (voor ons in ieder geval) minder bekende gedeelte van Bangkok. Er volgt nog een stuk door het "groene gedeelte" van Bangkok, met Pandanrijstplantages, bananenbomen, orchideeënkwekerijen, etc. Het blijkt hardstikke leuk te zijn omdat je enorm veel ziet en op plaatsen komt waar je anders nooit uit zou komen. Alle kinderen die je onderweg tegenkomt zwaaien vrolijk naar je en wensen je een "Happy New Year". Op de vaak smalle paadjes liggen honden te slapen die we gelukkig weten te ontwijken. Er is veel armoede zichtbaar maar de mensen zijn zonder uitzondering erg relaxed. Je komt de ene na de andere tempel tegen met enorm veel boadabeelden: more is more denken de Thai kennelijk. Een fiets blijkt trouwens ook een bijzonder handig vervoermiddel te zijn in de nauwe steegjes van Chinatown en urban Bangkok.
Eten bij de tocht is inbegrepen en is superlekker (kwam misschien ook wel omdat ik door het fietsen enorme honger had). Jammer dat ik van de ananas een allergie-aanval kreeg 😦 Mijn eigen schuld. Absolute aanrader deze tocht! Misschien wel de leukste dagbesteding die ik tot nu toe in Bangkok heb gehad (de bezoeken van enkele jaren geleden inbegrepen). Tijdens de tocht ben ik mijn gedachten aan thuis/werk eindelijk volledig kwijt
Diner doen we in restaurant The Mango Tree, waar we tijdens onze vorige bezoek aan Bangkok in het gezelschap van Andre, Scott en anderen (meen ik me te herinneren) ook al overheerlijk gegeten hebben. En het is ook heel goed alleen mijn hoofdmaaltijd lijkt nergens op. Jammer. Michel en ik hebben het in ieder geval fijn samen.
Eenmaal terug in het hotel proberen via de wireless verbinding van het hotel op de ASUS Eee een interview met Charlotte Mutsaers te bekijken. Dat mislukt jammerlijk. In concept kan het, maar de praktijk van de technologie is, op dit moment althans, nog weerbarstig. Maar we weten dat het snel kan gaan.
Reacties